“มานานแล้วเหรอ”
เสียงนุ่มทุ้มทรงพลังเช่นเคยเอ่ยถามฉัน จนฉันที่กำลังเหม่อลอยไปกับคำหวานของป้านุ่มถึงกับสะดุ้งออกจากภวังค์
“อะ...อ๋อ...ค่ะ” ฉันตอบพร้อมกับความรู้สึกที่ร้อนผ่าวบนใบหน้า
“เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอทำไมหน้าแดงแบบนั้นล่ะ” ผู้ที่มาใหม่ขมวดคิ้วเอ่ยถาม ก่อนที่เขาจะวางเสื้อสูทไว้บนเก้าอี้แล้วเปลี่ยนทิศทางการนั่งจากตรงข้ามมาเป็นด้านข้างฉันแทน
“ว่าไง...ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” เขาพูดพลางเอาหลังมือของตัวเองมาแตะอังที่หน้าผากของฉัน และด้วยการกระทำนั้นก็ยิ่งทำให้ใบหน้าสาวร้อนผ่าวขึ้นไปอีก
“ปะ...เปล่าค่ะ” ฉันรีบส่ายหัวปฏิเสธเขาออกไป พร้อมกับเสหน้าหลบหลังมือของเขาที่เอาแต่อังหน้าฉันไม่หยุด
“หน้าแดงขนาดนี้แล้วยังบอกไม่เป็นอะไรอีก...วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอกพักผ่อนอยู่บ้านนี้แหละ” จากนั้นเขาที่บอกด้วยสีหน้ากังวล จนฉันต้องรีบทำอะไรบางอย่างก่อนที่เรื่องราวมันไปบานปลายไปกันใหญ่โต
(ตาทึ่ม
