On this Day (Arts & Love Series #1)

CHAPTER 4

Nanlalamig na ang mga kamay ko, hindi na ako mapakali. Sana walang nangyaring masama kay Kuya, mag se-celebrate pa kami ng pasko.

Nag-iinit na yung mga mata ko, any minute tutulo na ang aking luha pero ayokong umiyak lalo pa't kasama ko si Kuya Sean.

He drove so fast, fortunately walang traffic and we arrived at the hospital ng wala pang 30 minutes kahit medyo malayo ang pinanggalingan namin. Doble na ang hakbang ko patungo sa kwarto ni Kuya ngunit pagdating namin doon ay wala ng tao.

"Kuya..." bulong ko at nasapo ang aking ulo.

Naririnig kong tinatanong ni Kuya Sean ang isang nurse na dumaan kung saan dinala ang pasyenteng naka admit dito at tanging kibit-balikat lang ang sinagot niya.

Nilapitan ko sila, "Kilala mo ba si nurse Claire? Siya ang nurse na naka duty dito."

A realization struck the nurse's face. "Oh, I saw her earlier rushing a patient to the ICU."

Sumandal agad ako sa pintuan ng manghina ang aking tuhod.

"Sige, salamat." sabi ni Sean sa nurse at agad na nilapitan ako.

Hinawakan niya ako sa magkabilang balikat at hinaplos ito. "Hey, your brother will be okay, let's go."

He grabbed my right hand and held it tightly. Mabigat ang aking mga paa habang palapit na kami sa ICU.

When we arrived there, nakita kong nasa labas na si ate Claire at nakayuko but when she felt our presence, she stood up properly and looked at me. A tear escaped from her eyes.

Am I late already? Ito na ba ang araw na kinakatakutan kong mangyari?

She walked slowly towards me and hugged me tightly.

"I-I'm sorry, Lexi… We tried our best to revive your brother but still.." Her voice broke. "He didn't make it," sabi niya at nagsimula muling umiyak.

I felt a lump in my throat, ngunit nagawa ko parin magsalita.

"B-Bakit ate? Anong nangyari? Maganda naman ang response niya sa mga gamot ‘di ba?"

Mas lalo pang naiyak si ate Claire, ewan ko ba parang umurong ang luha ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat maramdaman, feeling ko may nililihim sila sa akin.

***

"Kumain ka na muna, besty." Inabot sa akin ni Coleen ang isang sandwich at bote ng mineral water ngunit hindi ko ‘yon tinanggap bagkus ay tiningnan ko lang ‘yon. Naupo naman siya sa gilid ko. "I heard from Kuya Sean na hindi ka pa kumain simula pa kanina. It's almost midnight, baka ikaw naman magkasakit niyan."

"Hindi pa ako nagugutom," walang gana kong sagot.

I heard her sigh. "Hindi na kita pipilitin, but please huwag mong pabayaan sarili mo." Nilapag niya sa side ko ang pagkain at ang tubig. "Maiwan na muna kita, I'll just go to the restroom."

Tumango lamang ako at lumakad na siya.

I'm all alone now, well not really dahil kay Auntie Tes pa rin ako titira. Pero nawalan na naman ako ng kapamilya.

Una ang parents natin, tapos ikaw naman ngayon, Kuya.. Bakit? Ikaw na nga lang ang pinagkukuhanan ko ng lakas tapos iiwan mo rin pala ako mag-isa. Ang bigat sa dibdib.

"Lexi?"

I looked up at the person who called me.

"Ate Claire..."

Tiningnan muna niya ang nilapag ni Coleen kanina at umupo sa tabi ko.

"Bakit mag-isa ka lang dito sa labas ng funeral home? Nasaan na yung lalaking kasama mo kanina?"

"He's the one processing the cremation of my brother. Kasama niya yung pinsan ng best friend ko," sagot ko ng hindi inaalis ang tingin sa kanya.

"I see..."

Umiwas siya ng tingin sa akin at bumuntong hininga. Huminga rin ako ng malalim at pilit na nagpapatatag ng sarili.

"M-May tinatago ba kayo sa akin, Ate?"

Gustong gusto ko na talaga itanong sa kanya kanina ang tungkol sa kapatid ko ngunit naging busy lang kami ni Kuya Sean sa pag-aasikaso sa mga bayarin sa ospital at ngayon lang ako nagkaroon ng oras para magpahinga dahil siya na lang ang nag-abala sa cremation.

May namumuo ng luha sa kanyang mga mata ng tumingin ulit siya sa akin. Kitang kita sa kanya ang pagsisisi.

"S-Sorry, Lexi.. Patawad dahil nilihim ko sayo ang totoo.." She paused for a bit and composed herself. "Humingi sa akin ng pabor ang kapatid mo na huwag ng sabihin sayo ang totoo niyang estado."

She is hesitant to continue but I gave her a nod to go on. Gusto kong malaman ang lahat.

"When you admitted him in the hospital, nasa stage 3 na yung COPD niya. Dahil hindi naaagapan agad ang pag-inom ng mga gamot, naging mabilis ang paglala ng kalagayan niya. We run some test at doon namin nakumpirma na his condition was already at stage 4. He told me na huwag na sabihin sayo para hindi ka na mag-alala at pagtuunan mo na lang ang pag-aaral mo."

“Pero Ate… kahit hindi ko laging nabibili ‘yung gamot ni Kuya, hindi ibig sabihin na pinabayaan ko siya…”

Humagulgol ako at halos mawalan na ng hininga sa paghikbi.

“Wala man lang bang naging epekto ‘yung gamot? Hindi ba talaga gumana kahit konti?” dagdag ko pa.

Ang bigat na ng pakiramdam ko, I wanted to shout pero mas umaapaw ang pagtatampo ko kay Kuya at sa pagkadismaya kay Ate Claire.

Yumuko siya. "It helped him, Lexi. It helped him reduce the risk of exacerbations or flare ups. But COPD stage 4 life expectancy is 5-8 years only, at alam niya ito. Marahil ay tanggap niya na ang kahihinatnan niya kaya siya na ang kusang umayaw na tanggapin pa ang mga gamot na binibigay sa kanya. At yun nga ang nangyari kanina, while you're not around he experiences shortness of breathing at severe exacerbations kaya tinakbo na namin siya sa ICU but when we arrive there he already experienced chronic respiratory failure and after a while he passed away."

Pinahid ko agad ang mga luhang dumadaloy sa pisngi ko.

"I am so disappointed with you, Ate Claire."

Inangat niya ulit ang ulo niya and she looked flustered. Naging seryoso ang tingin ko sa kanya.

"Pinagkatiwalaan kita, tinuring na kitang pamilya. Hindi naman mawawala sa akin ang pag-aalala dahil kapatid ko ‘yon. I deserve to know the truth pero anong ginawa mo? You made me oblivious, malala na pala ang sakit ni Kuya at ako walang kaalam-alam. Nagsisikap akong maghanap ng extra income para sa pang gamot sa kanya, tiniis kong hindi siya makasama ng halos buong araw. Kung nalaman ko lang ng mas maaga, eh, ‘di sana mas nabigyan ko pa siya ng maraming oras at nakapag bonding pa kami."

Humagulgol na siya. "I'm sorry, Lexi. Gusto ko ng aminin sayo, pero naghahanap lang ako ng tamang tsempo. Hindi ko ginusto na sundin ang hiling ng kapatid mo at sa maniwala ka o hindi, I’m forcing him to drink the medicine ngunit ayaw na niyang gawin."

Hindi na ako sumagot, patuloy lang siya sa pag-iyak ngunit nahinto lang dahil sa pagdating nila Coleen.

"Is everything okay?" Tanong ni Coleen sa amin.

"Y-Yes." Mabilis na sagot ni Ate Claire at nagpunas ng luha. "I should go now, condolence ulit, Lexi."

Tumango lang ako ng hindi na siya tinitignan. Tumayo na siya at umalis na. Naramdaman ko naman na may umupo sa pwesto kanina ni Ate Claire.

I know it was him.

Marahan niya akong hinawakan sa braso. "Hey, hindi mo pa rin ginagalaw ang pagkain. You should eat."

Kinuha niya ang sandwich at bottled water at saka binigay sa akin. I just glanced at it and looked at him.

"Please.." pagsusumamo niya.

Hindi ko alam kung bakit pero ng makita ko ang mukha niya na punong puno ng pag-aalala ay kinuha ko ang hawak niyang sandwich at kinain ito.

That's the time I saw him breathe a sigh of relief.