บัลลังก์ตัณหา 2580🔞

Neo-Bangkok, ปี 2580

"คุณเรน่าฟื้นแล้ว..."

เสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำและราบเรียบ เขายังคงยืนรักษาระยะห่างอย่างเหมาะสม ท่าทางที่ดูสำรวมนั้นทำให้หลิน (ในร่างเรน่า) รู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างเขากับผู้ชายในโลกเก่าที่มักจะจ้องมองเธอด้วยสายตาแทะโลมเปิดเผย

"คาร์ล..." หลินทวนชื่อที่เขาเพิ่งบอกออกมา สัมผัสถึงความร้อนระอุที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือด ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง "คุณเรียกฉันว่า... คุณเรน่าเหรอ?"

"ครับ ผมมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยและจัดการทุกอย่างตามที่คุณท่านสั่ง... คุณเรน่ามีอาการปวดตรงไหนไหมครับ?" คาร์ลขยับเข้ามาใกล้เตียงอีกหนึ่งก้าว ดวงตาคมกริบสีนิลของเขาจ้องมองใบหน้าซีดเซียวที่ตอนนี้เริ่มมีสีฟาดเลือดอย่างผิดปกติ

หลินหายใจหอบถี่ ความทรงจำของ 'เรน่า' คนเก่าเริ่มไหลบ่าเข้ามาทีละนิด ร่างกายนี้อ่อนแอเพราะมี 'ความต้องการ' ที่สูงล้ำจนระบบประสาทแบกรับไม่ไหว มันไม่ใช่แค่กามารมณ์ แต่มันคือสภาวะที่ร่างกายโหยหาการกระตุ้นเพื่อผลิตฮอร์โมนมาหล่อเลี้ยงชีวิต

นี่สินะ... สาเหตุที่เรน่าคนเดิมดูเหมือนคนอมโรคตลอดเวลา เพราะเธอไม่กล้าบอกใคร และไม่กล้าใช้ใครเป็นที่ระบาย หลินในร่างเรน่าฉลาดมากพอที่จะเดาเหตุการณ์ตอนนี้ออก เธอต้องเดินตามเกมเพื่อที่จะอยู่รอดที่นี่ถ้าการเกิดใหม่มันมีอยู่จริง เธอจะควบคุมชีวิตต่อจากนี้ด้วยตัวเธอเอง

หลินยกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนแรงแต่กลับดูเย้ายวนใจอย่างประหลาด เธอใช้มือเรียวบางที่สั่นเทาเอื้อมไปคว้าชายเสื้อโค้ทของคาร์ลไว้ ดึงรั้งให้เขาต้องโน้มตัวลงมาหา

"คาร์ล... ฉันไม่ได้ปวด" เธอกระซิบ เสียงนุ่มหูแฝงไปด้วยกระแสแห่งความปรารถนา "แต่ฉัน... ร้อน... ร้อนจนจะตายอยู่แล้ว"

คาร์ลชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลานิ่งขรึมนั้นไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก แต่แววตาของเขากลับสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นท่าทางของคุณหนูที่เขาเคยเห็นแต่เพียงความอ่อนแอมาตลอดสิบกว่าปี

"ผมจะเรียกทีมแพทย์มาตรวจดูอาการคุณเรน่าเดี๋ยวนี้ครับ" เขากล่าวพร้อมจะผละตัวออก

"ไม่!" หลินออกแรงดึงเสื้อเขาไว้แน่นกว่าเดิม แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความมุ่งมั่นและเจ้าเล่ห์ "หมอรักษาฉันไม่ได้หรอก... มีแค่ 'คนของฉัน' เท่านั้นที่รักษาได้"

เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา สมองที่อัจฉริยะจากโลกเก่ากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ชายคนนี้คือมือขวาของพ่อ เขาคือกำลังสำคัญที่เธอต้องยึดไว้ให้ได้เป็นคนแรก

"คาร์ล... ถ้าคุณบอกว่าซื่อสัตย์ต่อตระกูลฉัน... พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ ว่าคุณจะช่วยบรรเทาความทรมานนี้ให้ฉันได้ยังไง"

มือเล็กซุกซนลูบไล้ไปตามท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสีดำสนิท คาร์ลยืนนิ่งขรึม ลมหายใจของเขาเริ่มสะดุดเมื่อกลิ่นหอมประหลาดจากร่างกายของเรน่าเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วห้องพักส่วนตัวที่ปิดมิดชิด