🔞🔞การเอาตัวรอดจากความทรมาน
993 Words
ภายในห้องพักส่วนตัวที่ถูกตัดขาดจากแสงสีเสียงของ Neo-Bangkok เหลือเพียงแสงสีม่วงสลัวจากผนังห้องที่เปลี่ยนไปตามจังหวะชีพจรของเจ้าของห้อง หลินในร่างเรน่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเผาจากภายใน ความร้อนที่พุ่งพล่านกึ่งกลางกายมันทรมานเสียจนเธอแทบจะสิ้นสติ หากไม่ได้ 'พลังงาน' บางอย่างมาดับไฟนี้ หัวใจของเธออาจจะหยุดเต้นลงจริงๆ
“คุณเรน่า... ปล่อยมือเถอะครับ ผมต้องไปตามหมอ” เสียงของคาร์ลทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยความสั่นพร่าที่เขาพยายามปกปิด
“ไม่... ฉันบอกแล้วไงว่าหมอช่วยไม่ได้” เรน่าหอบหายใจหนักหน่วง ผิวขาวซีดของเธอแดงระเรื่อราวกับกุหลาบอาบอาทิตย์อัสดง เธอดึงรั้งร่างกายกำยำของเขาให้โน้มลงมาหา “คาร์ล... ฉันไม่ไหวแล้ว ช่วยฉัน... ได้โปรด...”
คำว่า 'ได้โปรด' จากปากหญิงสาวที่เขาแอบรักมาเนิ่นนานคือฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึง คาร์ลมองดูใบหน้าหวานล้ำที่เต็มไปด้วยความทรมาน หัวใจของเขากระตุกวูบ เขาเฝ้ามองเธอมาตลอดสิบกว่าปีในฐานะ 'สุนัขรับใช้' ที่ซื่อสัตย์ เก็บกักทุกความปรารถนาไว้ภายใต้ใบหน้าเฉยเมยเพียงเพราะสถานะที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว
แต่เมื่อเธอกำลังอ้อนวอนเขา... และร่างกายของเธอกำลังจะพังทลายลงต่อหน้า คาร์ลก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป
เขาค่อยๆ ช้อนตัวเธอขึ้นวางบนเตียงอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยสักวงจรไฟฟ้าลูบไล้เส้นผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างเบามือ
“ผมจะช่วย... แต่ผมไม่อยากทำร้ายคุณเรน่า” เขากระซิบชิดใบหู ดวงตาคมกริบไหวระริกด้วยความเสน่หาที่เก็บกดมานาน “ถ้าผมทำ... คุณอาจจะเกลียดผมไปตลอดชีวิต”
“ฉันไม่สน... คาร์ล... ทำเดี๋ยวนี้!” เรน่าสั่งพลางคว้าคอเสื้อเขาให้ก้มลงมาจุมพิตเธออย่างรุนแรง
การสัมผัสครั้งแรกนั้นเหมือนระเบิดที่จุดชนวนความต้องการของร่างนี้ให้พุ่งทะยาน คาร์ลเริ่มตอบสนองอย่างสุภาพทว่าหนักแน่น ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความเกรงใจ เขามักจะหยุดถามด้วยเสียงที่แหบพร่าในทุกจังหวะที่เริ่มลึกซึ้งขึ้น
“เจ็บไหมครับคุณเรน่า?”
“ท่านี้... คุณเรน่าจะอึดอัดหรือเปล่า?”
ความระมัดระวังของเขาทำให้เรน่าที่กำลังตกอยู่ในพายุอารมณ์เริ่มขัดใจ สมองของเธอสั่งการด้วยความเฉลียวฉลาดที่เหนือกว่าความขี้ขลาดของร่างกายเดิม เธอรู้ว่าคาร์ลรักเธอ และเธอรู้ว่าความรักของเขามันทำให้เขาไม่กล้าก้าวข้ามเส้นบางๆ นั้น
“เลิกถามเสียที คาร์ล!” เรน่าจ้องตาเขา แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นนางพญาที่พร้อมออกคำสั่ง “ฉันสั่งในฐานะนายหญิงของเธอ... ลืมเรื่องหน้าที่ ลืมเรื่องความต่างชั้นไปซะ”
เธอโน้มคอเขาลงมา สูดกลิ่นกายชายชาตรีที่ผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ อย่างกระหาย
“ปลดปล่อยสัญชาตญาณของเธอออกมา... ทำกับฉันเหมือนที่ใจเธออยากจะทำแค่ผู้ชายที่หาความสุขกับผู้หญิงคนนึง คาร์ล... ขยี้ฉันให้แหลกไปพร้อมกับความร้อนนี่ซะ!”
สิ้นคำสั่งนั้น แววตาของสุนัขรับใช้ที่แสนซื่อสัตย์ก็มืดดับลง เหลือเพียงแววตาของนักล่าที่หิวโหยมานานแสนนาน คาร์ลคำรามในลำคอเบาๆ ก่อนจะบดเบียดร่างกายเข้าหาเธออย่างดุดัน รุนแรง และเปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนาที่เขาไม่จำเป็นต้องเก็บซ่อนมันไว้อีกต่อไป
“ในเมื่อคุณสั่ง... ผมก็จะเลิกยั้งมือ” เสียงของเขาแหบพร่าและดุดัน คาร์ลไม่รอช้าอีกต่อไปเขาบดจูบลงมาอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นร้อนตักตวงความหวานจากโพรงปากของหญิงสาวอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับจะชดเชยช่วงเวลาสิบปีที่ทำได้เพียงแค่ยืนมองจากระยะห่าง เรน่าครางกระเส่าพึงพอใจในความรุนแรงที่ได้รับ ร่างกายที่เคยอ่อนแอกลับแอ่นหยัดรับสัมผัสอันหนักหน่วงอย่างหิวกระหาย
บทเพลงแห่งราคะดำเนินไปอย่างยาวนานและเร่าร้อน คาร์ลปรนเปรอเธอด้วยสัญชาตญาณดิบที่สั่งสมมา ทุกครั้งที่เขาขยับกายเข้าหา มันคือความหนักหน่วงที่สั่นสะเทือนไปถึงดวงวิญญาณ เรน่ารู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงจากร่างของคาร์ลกำลังไหลบ่าเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในตัวเธอ อาการเจ็บปวดเสียดทานหายไป สม่ำเสมอแทนที่ด้วยความรัญจวนที่รุนแรงจนแทบขาดใจ
หยาดเหงื่อไหลซึมตามร่างกายที่สอดประสานกันท่ามกลางแสงนีออนรำไร คาร์ลปรนเปรอเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากความนุ่มนวลในช่วงแรกแปรเปลี่ยนเป็นการโหมกระหน่ำดั่งพายุคลั่ง เขาใช้ร่างกายอันแข็งแกร่งกำราบเธอ สยบเธอไว้ใต้ร่าง และตอกย้ำความปรารถนาที่เขามีต่อเธอผ่านทุกสัมผัส
เรน่าจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาจนเกิดรอยแดง พร่ำเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่ขาดเป็นช่วงๆ ในวินาทีที่พายุอารมณ์พัดพาเธอก้าวข้ามจุดสูงสุด ร่างกายที่เคยซีดเซียวกลับเปล่งปลั่งด้วยหยาดเหงื่อและความสุขสม พลังงานที่ถ่ายเทจากกายชายสู่กายสาวทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงและมั่นคงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
คาร์ลซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น หอบหายใจหนักหน่วงหลังจากพายุสงบลง เขายังคงโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ เธอจะหายวับไปในอากาศเหมือนฝันตื่นหนึ่ง
“ผมเป็นคนของคุณ... ตลอดไป... เรน่า” เขากระซิบเรียกชื่อเธอโดยไร้คำนำหน้าเป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกที่เรน่ายิ้มออกมาด้วยความสะใจ
เธอสยบสุนัขรับใช้ที่แข็งแกร่งที่สุดได้แล้ว และพรุ่งนี้... เธอจะออกไปสยบโลกอนาคตที่เหลือทั้งหมดด้วยมือของเธอเอง
- Writer
