บัลลังก์ตัณหา 2580🔞

ล้างบางคนทรยศ

ภายในห้องประชุมทรงกลมที่ผนังเป็นกระจกนิรภัย มองเห็นทัศนียภาพความวุ่นวายของ Neo-Bangkok ปี 2580 ได้รอบทิศทาง เหล่า "หัวหน้าเขต" และ "บอร์ดบริหาร" ห้าหกคนนั่งรออยู่ด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน บางคนหยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาสูบอย่างไม่เกรงใจ บางคนกำลังหัวเราะคิกคักเรื่องการยักยอกรายได้จากโซนพนันกีฬาที่เพิ่งทำสำเร็จ

"คุณท่านป่วยจนขยับไม่ได้แบบนี้ อีกไม่นานพวกเราคงต้องหา 'ประธานใหม่' กันจริงๆ แล้วล่ะ" ชายวัยกลางคนท่าทางพยศที่ชื่อ 'ชัย' หนึ่งในหัวหน้าเขตเก่าแก่เอ่ยขึ้น "ปล่อยให้ยัยคุณหนูขี้โรคนั่นครองที่นี่ต่อไป อาณาจักรคงล่มสลาย"

ปัง!

ประตูห้องประชุมถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เรน่าก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทแดงเพลิงที่ตัดกับผิวขาวจัดของเธออย่างโดดเด่น คาร์ลเดินตามมาข้างหลังเหมือนเงาทมิฬ เขาวางแท็บเล็ตโปร่งใสลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังเคร่งครัด ก่อนจะก้าวไปยืนกอดอกนิ่งขรึมอยู่เบื้องหลังเรน่า

เรน่าไม่ได้นั่งที่ตำแหน่งเดิมของเธอ แต่เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่สุด... เก้าอี้ของประธาน

"ใครอนุญาตให้แกนั่งตรงนั้น!" ชัยลุกขึ้นยืนตบโต๊ะ "นั่นที่ของพ่อแก!"

เรน่าพาดขาเรียวยาวขึ้นบนโต๊ะประชุมอย่างเย่อหยิ่ง แววตาที่เคยหม่นแสงตอนนี้คมกริบราวกับใบมีด เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาปัดหน้าจอเบาๆ ภาพโฮโลแกรมสรุปยอดบัญชีสีแดงเถื่อนก็ลอยเด่นขึ้นกลางห้อง

"ตำแหน่งนี้เป็นของคนที่คุมที่นี่ได้... และตอนนี้ พ่อฉันมอบอำนาจสิทธิ์ขาดให้ฉันแต่เพียงผู้เดียว" เรน่าเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นจัดจนบรรยากาศในห้องติดลบ "ซึ่งดูเหมือนว่า... ในขณะที่พ่อฉันป่วย พวกแกจะสนุกกับการ 'ขโมย' เงินจากกระเป๋าฉันไปไม่น้อยเลยนะ"

"พูดบ้าอะไร! พวกเราทำงานให้ตระกูลแกมาเป็นสิบปี!" บริหารอีกคนตะคอกกลับ

"สิบปีที่พวกแกค่อยๆ กัดกินเหมือนปลวกน่ะเหรอ?" เรน่าแสยะยิ้ม "เขต 4 ยอดรายได้หายไป 15% เพราะการแก้โค้ดหลังบ้านของโปรแกรมสล็อต... เขต 7 มีการฟอกเงินผ่านนอมินี ซึ่งฉันมีหลักฐานทั้งคลิปเสียงและเส้นทางการเงินดิจิทัลทั้งหมด"

เธอปัดหน้าจออีกครั้ง ภาพใบหน้าลูกเมียของชัยที่กำลังใช้ชีวิตหรูหราอยู่ในเขตปลอดภัยชั้นในปรากฏขึ้น

"ชัย... นายยักยอกไปสามร้อยล้านเครดิต ถ้าฉันส่งเรื่องนี้ให้ 'กรมสืบสวนไซเบอร์' หรือส่งให้ 'ศัตรู' ของนายที่เขต 8... นายคิดว่าลูกเมียนายจะยังมีชีวิตรอดถึงเย็นนี้ไหม?"

ชัยหน้าซีดเผือด ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดท่า "แก... แกไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน"

"คนของฉัน... เก่งกว่าที่พวกแกคิด" เรน่าปรายตาไปมองคาร์ลแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหาทุกคนด้วยสายตาอำมหิต "ตั้งแต่วินาทีนี้ ชัยและพวกแกทุกคนที่อยู่ในลิสต์นี้... ถูกไล่ออก และเงินทั้งหมดที่พวกแกยักยอกไป ฉันขอคืน 'พร้อมดอกเบี้ยร้อยละห้าสิบ' ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง"

"แกจะบ้าเหรอ! พวกเราไม่มีให้หรอก!"

"ถ้าไม่มีเงิน... ก็เอา 'อวัยวะ' มาขัดดอกแทน ตลาดมืดปี 2580 ต้องการตับไตไส้พุงของพวกแกอยู่นะ" เรน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ โน้มตัวไปหาชัยที่สั่นไปทั้งตัว "หรือจะให้ฉันสั่งคาร์ล... ให้ 'จัดการ' พวกแกตรงนี้เลยดีไหม?"

คาร์ลขยับกายเล็กน้อย เสียงปลดล็อคอาวุธที่ซ่อนอยู่ในแขนกลของเขาดังขึ้นเบาๆ แต่ทรงพลังพอจะทำให้ทั้งห้องเงียบสนิทเหมือนป่าช้า

"ไสหัวออกไปให้หมด ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่รับแค่เงิน"

เหล่าบริหารที่เคยอวดดีพากันวิ่งกรูกันออกจากห้องประชุมด้วยความหวาดกลัว เหลือเพียงเรน่าและคาร์ลในห้องที่เงียบสงัด เรน่าผ่อนลมหายใจออกมา ความเคร่งเครียดทำให้ความร้อนในกายเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งเล็กน้อย

"คุณเรน่าทำได้ดีมากครับ... เกินกว่าที่ผมคาดไว้" คาร์ลเอ่ยเสียงทุ้ม แววตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความทึ่งและเทิดทูน

"นี่แค่เริ่มต้น คาร์ล" เรน่าหันไปมองกระจก สะท้อนภาพตัวเองที่ดูทรงอำนาจ "พวกปลวกมันแค่ทางผ่าน... เป้าหมายต่อไปคือไอ้คนที่ส่งพวกมันมาไส้ศึกต่างหาก"

เธอมองเงาของคาร์ลในกระจก ความรู้สึกกระหายลึกๆ เริ่มตีกลับขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอข่มมันไว้ด้วยความเย็นชา

"ไปเตรียมรถ... ฉันจะไปดูอาการพ่อ และหลังจากนั้น... เรามี 'งาน' ต้องทำกันต่อ"