บัลลังก์ตัณหา 2580🔞

ความลับ

ทางเดินไปสู่ห้องพักส่วนตัวของ เจ้าพ่อเฉิน ถูกคุ้มกันด้วยระบบสแกนเรตินาและหุ่นยนต์รักษาการณ์รุ่นล่าสุด เรน่าเดินนำคาร์ลเข้าไปด้วยท่วงท่าที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนแอที่เคยเป็นภาระหายไปสิ้น เหลือเพียงกลิ่นอายของนางพญาที่แผ่ซ่านออกมา

ภายในห้องกว้างที่เต็มไปด้วยเครื่องพยุงชีพไฮเทค ร่างของชายวัยกลางคนที่เคยเกรียงไกรนอนซูบผอมอยู่บนเตียงปรับระดับ แต่เมื่อประตูเปิดออกและเห็นร่างในชุดสูทสีแดงเพลิงเดินเข้ามา ดวงตาที่ฝ้าฟางของเจ้าพ่อเฉินก็เบิกกว้างขึ้น

"เรน่า... ลูก..." เสียงของเขาสั่นเครือ มือที่เหี่ยวแห่นพยายามยื่นออกมาหา

เรน่าเดินเข้าไปจับมือพ่อไว้ เธอสัมผัสได้ถึงความรักที่ร่างนี้ได้รับมาตลอด ซึ่งต่างจากพ่อในโลกเก่าของเธออย่างลิบลับ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจจนเธอเผลอบีบมือเขาแน่น

"หนูมาแล้วค่ะพ่อ... หนูแข็งแรงขึ้นแล้ว"

"พระเจ้า... นี่มันปาฏิหาริย์" เจ้าพ่อเฉินมองลูกสาวด้วยความปิติ น้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นผิวพรรณที่เปล่งปลั่งและแววตามุ่งมั่นของเธอ "พ่อคิดว่า... พ่อจะต้องเสียลูกไปเพราะโรคร้ายนั่นเสียแล้ว แต่ดูตอนนี้สิ ลูกเหมือน... เหมือนแม่ของลูกไม่มีผิด"

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปรายตาไปมองคาร์ลที่ยืนกุมมืออยู่ปลายเตียง เจ้าพ่อพยักหน้าให้คาร์ลช้าๆ เป็นสัญญาณที่รู้กันแค่สองคน ก่อนจะหันมาหาเรน่าด้วยสีหน้าจริงจัง

"ในเมื่อลูกแข็งแรงขึ้นแล้ว... ถึงเวลาที่ลูกต้องรู้ความจริง อาณาจักร 'อเวจี' ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อฟอกเงินหรือความสนุกเท่านั้น แต่มันถูกสร้างมาเพื่อปกป้อง 'รหัสผ่าน' บางอย่าง"

เจ้าพ่อเฉินพยายามพยุงตัวขึ้น คาร์ลรีบเข้าไปช่วยพยุงทันที พ่อชี้ไปที่จี้ห้อยคอรูปหยดน้ำที่เรน่าสวมอยู่ ซึ่งเธอคิดว่าเป็นเพียงเครื่องประดับธรรมดา

"ในจี้นั่น... มี 'ไบโอคีย์ (Bio-Key)' ที่เชื่อมต่อกับระบบฐานข้อมูลใต้ดินของโลกปี 2580 ทั้งหมด มันคือสิ่งที่กลุ่มอำนาจมืดอย่างพวก 'ซิกม่า' และไอ้ไทก้าต้องการ มันสามารถสั่งการโครงข่ายไฟฟ้าและระบบการเงินทั้ง Neo-Bangkok ได้ในคลิกเดียว"

เรน่าขมวดคิ้ว มือเรียวแตะที่จี้หินอ่อนนั่นเบาๆ นี่มันคืออำนาจที่แท้จริงที่ใครก็เทียบไม่ได้

"ที่ร่างกายน้อยๆ ของลูกต้องรับภาระความโหยหาที่รุนแรง... เพราะร่างกายลูกถูกออกแบบมาให้เป็น 'เซิร์ฟเวอร์มนุษย์' เพื่อเก็บรหัสนี้มาตั้งแต่เกิด" พ่อกระซิบบอกความลับที่น่าตกใจ "พลังงานความต้องการของลูก คือสิ่งที่ช่วยรักษาความปลอดภัยของรหัส... หากลูกอ่อนแอ รหัสจะถูกเจาะ แต่ถ้าลูกแข็งแกร่งและ 'อิ่มเอม' รหัสจะไม่มีใครเข้าถึงได้"

หลินในร่างเรน่าเบิกตากว้าง... นี่ไม่ใช่แค่โรค แต่มันคือ 'การดัดแปลงพันธุกรรม' เพื่อรักษาอำนาจ!

"คาร์ลรู้เรื่องนี้ดีที่สุด... เขาไม่ได้เป็นแค่บอดี้การ์ด แต่เขาคือ 'กุญแจสำรอง' ที่จะช่วยรักษาสมดุลให้ลูก" เจ้าพ่อเฉินมองคาร์ลด้วยสายตาฝากฝัง "ดูแลเรน่าด้วยชีวิตนะคาร์ล... และเรน่าลูกรัก อย่าให้ใครรู้ว่าลูกกุมความลับนี้ไว้เด็ดขาด"

เมื่อพูดจบ เจ้าพ่อเฉินก็หอบหายใจหนักหน่วงก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย แต่บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มที่เห็นลูกสาวของเขากลับมาสง่างามและทรงพลังได้อีกครั้ง

เรน่าเดินออกมาจากห้องพักพ่อด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอหันไปมองคาร์ลที่เดินตามมาเงียบๆ สายตาของเธอเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและซับซ้อน

"นายรู้มาตลอดสินะ คาร์ล... ว่าฉันต้องใช้ 'นาย' เพื่อรักษาความปลอดภัยของรหัสนี้"

คาร์ลหยุดเดิน เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าเธอท่ามกลางทางเดินที่ว่างเปล่า "ผมถูกสร้างมาเพื่อสิ่งนี้ครับคุณเรน่า... แต่สิ่งที่ผมทำเมื่อคืน... ผมไม่ได้ทำเพราะรหัสผ่าน"

เขามองสบตาเธอด้วยความสัตย์จริง "ผมทำเพราะผมอยากให้คุณ 'มีชีวิต' อยู่ต่อ... ไม่ว่าคุณจะเห็นผมเป็นเพียงยา เป็นกุญแจ หรือเป็นอะไรก็ตาม ผมยินดีเป็นทุกอย่างให้คุณ"

เรน่าเชิดหน้าขึ้น มองดูบอดี้การ์ดที่ยอมสยบอยู่แทบเท้า เธอไม่ได้ซึ้งใจ แต่เธอกำลังคำนวณแผนการในหัว

"ดี... ในเมื่อนายเป็นทุกอย่างให้ฉันได้ งั้นก็เตรียมตัวซะ เพราะฉันจะใช้ 'รหัส' นี้... ลากคอไอ้ไทก้าออกมาขยี้ให้จมดิน!"