การจู่โจมจากศัตรู
1529 Words
สงครามไซเบอร์และพันธนาการที่ไร้ชื่อเรียก
แสงรำไรจากจอโฮโลแกรมที่ผนังห้องสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมเข้มของ คาร์ล เขายืนนิ่งอยู่ข้างเตียง จ้องมองร่างระหงของเรน่าที่ยังคงหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มแพรไหม ร่องรอยจากพายุสิเน่หาเมื่อคืนยังคงปรากฏชัดบนผิวขาวเนียนนั้น
คาร์ลลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เรน่าที่เขาเห็นตรงหน้าเปลี่ยนไปจนน่าใจหาย จากคุณหนูที่เคยบอบบางและยอมคน กลายเป็นนางพญาที่ร้อนแรงและเด็ดขาดอย่างที่เขาไม่เคยจินตนาการถึง ทุกสัมผัสที่เธอเป็นฝ่ายคุมเกมเมื่อคืนยังคงตราตรึงอยู่ในทุกอณูความรู้สึกของเขา เธอทำให้เขามีความสุขสมหวังอย่างที่ชายคนหนึ่งจะปรารถนาได้... แต่มันแฝงไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ
เขารู้ดีว่าสำหรับเธอแล้ว เขาเป็นเพียง 'ยารักษา' เป็นเครื่องมือช่วยพยุงชีวิตให้เธอคงอยู่เพื่อรักษารหัสลับนั่นไว้เพียงเท่านั้น
คาร์ลค่อยๆ โน้มตัวลง ก้มจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธออย่างเทิดทูนและแผ่วเบาที่สุดราวกับกลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมาพบความรู้สึกที่เขาแอบซ่อนไว้
"ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!"
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ เรน่าลืมตาขึ้นทันที ดวงตาของเธอไม่มีวี่แววของความง่วงงุน แต่มันกลับวาวโรจน์ไปด้วยสัญชาตญาณการต่อสู้ เธอเด้งกายลุกขึ้นนั่งโดยไม่สนใจความเปลือยเปล่าของตัวเอง
"ระบบคาสิโนกำลังถูกเจาะ... มีคนพยายามจะบายพาสไฟร์วอลล์ชั้นใน!" เสียงของเธอเยือกเย็นและเฉียบคม
"ฝีมือไทก้าครับ มันคงพยายามจะใช้จังหวะที่คุณท่านป่วยส่งไวรัสแอนตี้แมทเทอร์เข้ามา" คาร์ลรายงานพลางยื่นแท็บเล็ตโปร่งใสให้เธอ
เรน่าคว้ามันมา นิ้วเรียวสวยรัวเร็วบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พลังงานที่ได้รับจากการ 'ชาร์จ' เมื่อคืนทำให้สมองของเธอประมวลผลได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เธอไม่ได้แค่ตั้งรับ แต่เธอกำลัง 'ย้อนเกล็ด' "คิดจะเล่นกับฉันเหรอ... ไทก้า" เรน่าแสยะยิ้มอำมหิต "คาร์ล! เตรียมส่งไวรัส 'แบล็คโฮล' กลับไปที่เซิร์ฟเวอร์หลักของมัน ฉันจะเผาระบบมันให้วอดวายทั้งอาณาจักร!"
"แต่ถ้าทำแบบนั้น ระบบไฟฟ้าเขต 8 ของมันจะล่มทั้งเขตนะครับ"
"ก็ช่างมันดิ!" เรน่าตวาดพร้อมกดคำสั่งสุดท้ายลงบนหน้าจอ "ใครที่มันกล้ามาเหยียบจมูกฉัน มันต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่มันมี... คาร์ล ไปเตรียมรถ เดี๋ยวนี้! ฉันจะไปดูหน้ามันตอนที่อาณาจักรของมันจอดับ!"
คาร์ลมองดูความแข็งแกร่งและน่าเกรงขามของเรน่าด้วยความทึ่ง เธอไม่ใช่แค่ผู้นำ... แต่เธอคือนางพญาที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างเพื่อปกป้องสิ่งที่เธอต้องการ
หน้าอาณาจักรคาสิโนลอยฟ้า "The Zenith" ของไทก้า รถลีมูซีนหุ้มเกราะสีดำทมิฬเคลื่อนตัวเข้าจอดอย่างสง่างาม ท่ามกลางสายตาของเหล่าการ์ดติดอาวุธนับร้อยที่เล็งปืนเข้าหาทันทีที่ประตูเปิดออก
เรน่า ก้าวลงจากรถในชุดเดรสหนังรัดรูปสีแดงเพลิงที่เว้าลึกอวดผิวขาวนวลและสัดส่วนที่อวบอัดจนแทบระเบิด ท่วงท่าการเดินที่มั่นคงและทรงพลังดึงดูดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง คาร์ลเดินตามมาข้างหลัง แววตาเย็นเยียบและนิ้วที่แตะปืนข้างกายพร้อมจะสังหารใครก็ตามที่กล้าเข้าใกล้เธอเกินสามก้าว
“ไปบอกไทก้า... ว่าเจ้าของบ่อนอเวจีมาทวงค่าเสียหาย” เรน่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวาลไปทั่วลานหน้าคาสิโน
ประตูทองคำขาวของ The Zenith เปิดออก ไทก้า เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มยโสที่มุมปาก เขาตั้งใจจะออกมาเยาะเย้ยหญิงสาวขี้โรคที่เขาเพิ่งส่งไวรัสไปถล่ม แต่ทันทีที่สายตาปะทะกับร่างระหงตรงหน้า... รอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่ง แววตาที่เคยมีแต่แผนการชั่วร้ายเปลี่ยนเป็นความหื่นกระหายและตื่นตะลึง
นี่น่ะเหรอ... ยัยเด็กขี้โรคที่วันๆ เอาแต่นอนบนเตียงพยาบาล?
“โอ้โห... ข่าวลือที่ว่าคุณหนูเรน่าหายป่วยดูจะน้อยไปหน่อยนะเนี่ย” ไทก้ากวาดสายตาโลมเลียไปทั่วร่างของเธอ ตั้งแต่เนินอกอิ่มไปจนถึงเรียวขาที่สวมส้นเข็มสีแดง “สวย... สวยกว่าที่ฉันจินตนาการไว้เยอะเลย”
“เลิกใช้สายตาโสโครกนั่นมองฉัน ไทก้า” เรน่าก้าวไปหยุดตรงหน้าเขา รัศมีนางพญาข่มจนการ์ดรอบๆ ถึงกับมือสั่น “แกเจาะระบบฉัน ฉันเผาเซิร์ฟเวอร์แกคืน... ถือว่าเจ๊ากันไป แต่ถ้าหลังจากนี้แกยังกล้าส่ง ‘ขยะ’ เข้ามาในเขตของฉันอีก ฉันจะเปลี่ยน The Zenith ให้กลายเป็นเศษเหล็ก!”
ไทก้าไม่โกรธสักนิด เขากลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ความดื้อรั้นและท่าทางจองหองของเรน่ากระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาอย่างรุนแรง เดิมทีเขาอยากได้แค่อำนาจและรหัสไบโอคีย์ แต่ตอนนี้... ความกระหายที่อยากจะสยบผู้หญิงคนนี้ไว้ใต้ร่างมันพุ่งพล่านยิ่งกว่า
“อำนาจก็สำคัญนะเรน่า... แต่ตอนนี้ฉันว่า ‘ตัวเธอ’ น่าสนใจกว่ารหัสผ่านพวกนั้นเยอะ” ไทก้าโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมเย้ายวนที่แผ่ออกมาจากกายสาว “ถ้าเธออยากเป็นศัตรูกับฉัน ฉันก็ยินดี... เพราะฉันชอบ ‘ล่า’ ของสวยๆ งามๆ ที่มีฤทธิ์เยอะๆ แบบนี้แหละ”
หมับ!
คาร์ลคว้าข้อมือของไทก้าไว้ทันทีที่เขาพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มของเรน่า บรรยากาศรอบข้างมาคุจนถึงขีดสุด
“อย่าแตะต้องเธอ... ถ้าแกยังไม่อยากเสียมือไป” คาร์ลเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน
“ชู่... ใจเย็นบอดี้การ์ด ฉันแค่กำลังทักทาย ‘ว่าที่เมีย’ ในอนาคต” ไทก้าสะบัดมือออกพลางจ้องตาเรน่าอย่างท้าทาย “เตรียมตัวไว้ให้ดีนะเรน่า สงครามครั้งนี้ฉันไม่ได้จะเอาแค่บ่อนแก... แต่ฉันจะเอา ‘เธอ’ มาเป็นของเล่นในห้องนอนของฉันด้วย!”
เรน่าไม่แม้แต่จะกระพริบตา เธอเหยียดยิ้มเย็นชาที่ดูน่าขนลุกกว่าเดิม
ไทก้าแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ แต่เขากลับประเมิน "เรน่า" คนใหม่ต่ำไป
แทนที่จะถอยหนี เรน่ากลับเป็นฝ่ายขยับเข้าหาเธอใช้มือเรียวบางที่ดูนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยพละกำลัง กระชากคอเสื้อ ของไทก้าอย่างแรงจนใบหน้าหล่อเหลาแกมกวนประสาทนั้นต้องโน้มลงมาหาเธออย่างเสียหลัก จนปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร
“คิดว่าฉันเป็นรางวัลที่แกจะคว้าไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?”
เสียงของเรน่ากระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูเขา แต่มันกลับก้องกังวาลและเปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังยั่วยวน เธอจงใจปล่อยกลิ่นฟีโรโมนหอมหวานที่เป็นเอกลักษณ์ของ ‘Desire Core’ ออกมาขยี้จมูกชายตรงหน้า กลิ่นนั้นหอมรัญจวนราวกับดอกไม้ป่าที่ผลิบานในคืนพระจันทร์เต็มดวง มันเป็นกลิ่นที่ปลุกสัญชาตญาณดิบให้พุ่งพล่าน
ไทก้าถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ดวงตาคมเบิกกว้างพลางสูดดมกลิ่นกายที่โชยมาจากซอกคอขาวผ่องของเรน่าอย่างลืมตัว เขาหลงใหลในกลิ่นนั้นจนเผลอก้มหน้าลงไปหาซอกคอหอมกรุ่น หวังจะประทับจูบและตักตวงความหวานนั้นให้หนำใจ
“อา... กลิ่นของเธอ... มันทำให้ฉันแทบบ้า” ไทก้าพึมพำอย่างคนขาดสติ เขากำลังจะจุมพิตลงบนผิวเนียนนั้นอยู่แล้ว
ผลัก!
ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะต้องตัวเธอ เรน่ากลับใช้ฝ่ามือผลักหน้าอกของเขาออกอย่างแรงจนไทก้าเซถอยหลังไปหลายก้าว เธอเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสมเพชที่มุมปาก
“อย่าฝันไปหน่อยเลยไทก้า... กลิ่นนี้มีไว้ให้แก ‘อยาก’ จนใจจะขาดตาย แต่คนอย่างแก... ไม่มีวันได้แม้แต่จะแตะต้องปลายนิ้วของฉัน”
เธอใช้หลังมือปัดคอเสื้อตัวเองราวกับกลัวจะติดเชื้อโรคจากเขา ก่อนจะหันไปสบตากับคาร์ลที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างหลัง สายตาของเรน่าเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีใครหลอมละลายได้
“ไปเถอะคาร์ล... อยู่ตรงนี้นานๆ ฉันจะสำลักกลิ่นความพ่ายแพ้ของพวกขยะ”
เรน่าหมุนตัวเดินขึ้นรถไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้ไทก้ายืนค้างอยู่ตรงนั้น มือของเขายังคงสั่นระริกด้วยความต้องการที่พุ่งขึ้นสูงถึงขีดสุด เขาจ้องมองท้ายรถลีมูซีนที่เคลื่อนตัวออกไปพลางเลียริมฝีปากอย่างกระหาย
“ยิ่งเล่นตัว... ฉันยิ่งอยากได้” ไทก้าพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาคลุ้มคลั่ง “รอก่อนเถอะเรน่า... วันไหนที่เธอคลานมาหาฉัน ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการถูก ‘ล่า’ มันเร่าร้อนแค่ไหน!”
- Writer
