บรรยากาศภายในรถลีมูซีนหุ้มเกราะที่กำลังมุ่งหน้ากลับคาสิโนอเวจีเงียบสนิทจนได้ยินเสียงระบบปรับอากาศทำงาน ทว่าท่ามกลางความเงียบนั้น กลับมีกระแสความกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเรน่า
คาร์ล นั่งตัวตรง หลังพิงเบาะหนังนิ่งสนิท มือทั้งสองข้างที่วางบนหน้าขาขยำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งขรึมบัดนี้สั่นไหวด้วยไฟแห่งความหึงหวงที่แผดเผาอยู่ภายใน
ภาพที่เรน่ากระชากคอเสื้อไทก้า... ภาพที่ใบหน้าของไอ้สารเลวนั่นเกือบจะซุกไซ้ซอกคอของเธอ... มันวนเวียนอยู่ในหัวเขาเหมือนใบมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม
เขาเป็นแค่บอดี้การ์ด เป็นแค่ยารักษา... เขารู้สถานะตัวเองดี แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอมันล้ำเส้นคำว่าหน้าที่ไปไกลแสนไกล การเห็นผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอในระยะประชิดขนาดนั้นทำให้สัญชาตญาณ 'หมาป่า' ในตัวเขาสั่งการให้เขาอยากจะกระโดดออกไปฉีก
