ภายในห้องพักส่วนตัวที่เงียบสงัดของคาสิโนอเวจี แสงไฟนีออนสลัวสีน้ำเงินตัดกับเงาทมิฬที่ทอดตัวผ่านเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง เรน่านั่งอยู่บนขอบเตียงกว้าง มือเรียวบางกำลังถือสำลีชุบแอลกอฮอล์ซับลงบนแผลทางยาวที่หัวไหล่ของคาร์ลอย่างแผ่วเบา
ชายหนุ่มนั่งอยู่บนพื้นระหว่างขาของเธอ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาหลุดลุ่ยและเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าและเลือด เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการเข้าแลกชีวิตเพื่อช่วยเธอออกมา
"อึก..." คาร์ลครางต่ำในลำคอเมื่อแอลกอฮอล์สัมผัสแผล แต่อสายตาของเขากลับจ้องมองใบหน้าของเรน่าไม่วางตา
"เจ็บเหรอ? คราวหน้าก็อย่ามูทะลุแบบนี้อีกสิ" เรน่ากระซิบ เสียงของเธออ่อนโยนผิดปกติแต่ดวงตากลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดที่ซ่อนอยู่ เธอโน้มหน้าลงไปเป่าลมเบาๆ ที่ปากแผลหวังจะบรรเทาความแสบร้อน
แต่สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นกลับกลายเป็นตัวจุดชนวน คาร์ลคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นก่อนที่เธอจะผละออก แววตาที
