Parausan Ni Ninong Mayor (SSPG)

CHAPTER 1

MARIE’s POV

KATING-KATI na akong umuwi. Naalala ko na naman ang bembangan namin ni Ninong Cav kagabi sa panaginip ko. Miss na miss ko na si Ninong Cav. Isang sikat na mayor si Ninong Cav sa bayan namin. Iniwan ako sa kanya ng mga magulang limang taon gulang pa lang ako noon. Hindi na sila bumalik pagkatapos noon. Ngayon eighteen na ako, wala pa rin sila. Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanila.

Kakatapos ko lang mag birthday noong isang araw at finally considered adult na ako. “Hoy ang lalim na naman ng iniisip mo bruha ka! Sino na naman ang pinapantasya mo? Ang Ninong Cav mo ano?” Sabay siko ni Clara sa akin.

Namula ako bigla. Hindi naman lihim kasi sa kanya na may maitim na balak ako sa Ninong Cav ko. Bata pa lang ako, gusto ko na siya kaya ngayon adult na ako, lalandiin ko siya. Wala akong pakialam kung may asawa na siya. Si Ninang Elviera, isang gold digger na may kabit na mas bata sa kanya.

“Well kung ayaw niya kay Ninong Cav ko akin na lang siya. Ako ang ikakama niya,” pabulong na sagot ko kay Clara. Kilig na kilig ang kiffy ko.

Nang tumunog ang bell, mabilis kong inayos ang aking mga nagkalat na gamit. Excited akong umuwi dahil walang tao sa mansyon. Lahat sila umalis. Si Ninang Elviera umalis papuntang Europe dahil sa business trip. Ang mga katulong naman humiling sa Ninong na mag bakasyon ng ilang araw para makapag break at unwind. Perfect timing dahil kaming dalawa lang. Kahit pa sumigaw, umungol ako walang makakarinig sa amin.

Ito na ang matagal ko nang pinaplano ang masolo si Ninong at gagawin ko lahat ng pantasya ko sa kanya. Mabilis akong nag book ng grab dahil wala akong sundo. Napatingin ako sa aking pambisig na relo. Saktong-sakto uwian na rin si Ninong pagkadating ko sa bahay. Nice plan Marie! Perfect!

Sa byahe pa lang ang dami na naglalaro sa utak ko. Kung paano ko aakitin ang Ninong ko. Kung saan ako pupwesto para mapansin agad niya ako. Napangiti ako sa kapilyahang iniisip ko. No matter what happen, isusuko ang bataan, hindi pwedeng hindi. Kailangan madiligan na ako for the first time. Sabi nila masakit daw iyon. Unang tusok sa butas pero, wala akong pakialam.

Nang makarating na ako sa mansyon, mabilis akong nag abot ng bayad at umibis ng sasakyan. Hindi ko na kinuha ang sukli ko kay Manong Driver.

Pagtapat ko sa pedestrian gate namin, itinapat ko lang ang mukha ko at bumukas na ang maliit na pinto ng gate. Mabilis akong pumasok, isa lang ang goal ko, ang makapag handa ng meryenda, at magsuot ng manipis na white tshirt na kapag na basa, bakat na bakat ang dibdib ko. Pagpasok ko pa lang sa kita ko na agad ang kotse ni ninong sa garahe kaya alam kong nasa bahay na siya.

“I know what man’s weakness is, which is sexy boobita diba?”

Mabilis akong nag handa ng meryenda, sandwich at cucumber lemonade. Inilapag ko iyon sa counter at pumasok sa aking silid na nasa first floor lang ng bahay. Kahit pa gusto ni Ninong na sa katabi niyang room ako titigil. Dahil baka hindi ko mapigilan ang aking sa sarili at mapasok ko siya sa kwarto niya kung wala si Ninang.

Naka simple white t-shirt lang ako at sobrang iksi na short na kitang kita ang haba ng biyas at legs ko. Makinis at maputi, lumabas na ako ng bahay at tinungo ko ang pool ramdam ko ang alinsangan ng panahon sa batok ko habang tinatanggal ko ang sling bag. Eighter na ako, graduating ako sa college, advance ako ng two years sa pangkaraniwang estudyante, at sa totoo lang, hindi na ako iyong batang pinapagalitan kapag maingay sa bahay ng ninong ko.

Napangiti ako bago pa man makita. Siyempre, nandoon siya. Si Ninong Cavriel.

Nakatayo siya sa gilid ng pool, suot ang white polo na bahagyang nakabukas sa leeg, naka t-shirt sa loob at shorts. Basa ang buhok niya, may ilang patak ng tubig na dumudulas sa braso niya pababa sa pulso. Forty na siya pero matikas pa rin, balikat na parang kayang ipasan ang buong bayan, tindig ng lalaking sanay masunod at sundan.

Mayor ng Monte Ysera. At siya ang ninong ko.

May hawak siyang baso ng juice habang nakatingin sa cellphone, mukhang may binabasa. Hindi niya agad napansin ang presensya ko. Sinadya ko ang bawat hakbang ko. Tamang hakbang, walang ingay. Hinayaan kong marinig niya ang tunog ng tsinelas ko sa tiles pathway

“Ninong?” malambing kong tawag.

Napatingala siya. Tumigil ang pag-scroll ng daliri niya sa screen.

“Marie?” napangiti siya, iyong ngiting may konting gulat. “Akala ko gabi ka pa uuwi.” Nagulat na tanong niya. Lalo akong napangiti ng ubod tamis.

“Maaga po dismissal Ninong,” sagot ko habang papalapit ako sa kanya. “Wala po si Ninang?” Kunwaring tanong ko. Pero alam ko naman talaga na wala. Hindi nakaligtas sa akin ang paglundo ng lalamunan niya at tumingin pababa sa mga hita ko.

“May business trip sa Europe. Mga limang araw siya doon,” sagot niya, inilapag ang baso sa side table. Nagdiwang ang puso ko. “Kumain ka na ba?” Tanong niya at umiwas ng tingin.

Napailing ako. “Nagutom ulit ako sa biyahe. Pero may dala po akong sandwich baka gusto niyo po?”

Tumingin siya sa hawak kong tray, tapos sa akin. “May meryenda diyan sa kusina, baka gusto mo kaysa diyan sa sandwich.” Ilang beses talaga doon.

“Okay na po ako dito, tsaka mainit doon,” pabiro kong tugon. “Okay lang po ba Ninong dito na lang ako?” Namumungay ang mga mata kong tanong sa kanya.

“Uhmm,” sagot niya tumango pero hindi na tumingin sa akin.

Umupo ako sa gilid ng pool, inilublob ang paa ko sa tubig. Malamig. Nakakapagising. Saktong saktong kontrabida sa init ng hapon at sa titig niya na hindi ko pinalampas.

Napansin ko kung paano siya napatingin sa binti ko bago mabilis na ibinalik ang tingin sa mukha ko. Hindi niya alam na nakita ko iyon. O baka alam niya, pero pinili niyang magkunwari. Gotcha, ninong!

“Kumusta ang school?” tanong niya, casual lang pero may maingat.

“Pagod po,” sagot ko. “Pero masarap pagod kapag alam mong may uuwian ka.” Patalinhaga kong tugon.

Umangat ang kilay niya. “Talaga?” He scoffed as if inubo siya bigla sa sagot ko.

Tumango ako. “Oo. Lalo na kung tahimik. Walang sermon,” sinabayan ko iyon ng maikling tawa na may kasamang pang aakit.

Ngumiti siya, at napailing. “Parang may patama ka ah.” Pagsasakay niya sa humor ko. Ang lakas ng t***k ng puso ko. Gusto na talaga siyang sunggaban na walang kiyeme.

Tumawa ako, hinayaan kong bahagyang gumalaw ang paa ko sa tubig, nag create ng maliliit na alon. “Wala naman po. Observation lang.”

Tumayo siya at lumapit. Mas naramdaman ko ang presensya niya kaysa sa alinsangan ng panahon.

“Gusto mo bang juice?” alok niya.

“Meron po akong dala ninong,” sagot ko agad. “Sandwich po?” Alok ko naman.

Nagkibit-balikat siya pero kinuha ang baso at inabot sa akin. Sadyang mabagal ang galaw niya, parang sinusukat ang distansya namin. Hindi ko na sana iyon tatanggapin pero paano ko tatanggihan ang mga nangungusap na mga mata niya. Tumabi siya sa akin at nagtampisaw din sa pool ginagaya ang ginagawa ko.

Pagkakuha ko ng baso, hinayaan kong magtagal ang pagdampi ng daliri namin. Isang segundo lang, pero sapat para maramdaman ko ang paninigas ng kamay niya, ang biglang paghinto ng hinga niya. Nagkatinginan kami.

“Salamat, Ninong,” mahina kong sabi.

“Marie,” sobrang lambing ng sambit niya sa pangalan ko, “May nobyo kana ba?”

“Ako po?” inosente kong tanong, itinuro ko pa ang aking sarili, sabay humigop ng juice habang nakatingin sa kanya.

Huminga siya ng malalim. “H’wag ka munang mag nobyo.” Ngumiti ako.

“Hindi po, wala po akong balak sa ngayon, ” sabi ko, “tsaka hindi po ata pwede iyong lalaking gusto ko,” natameme siya sa sagot ko. Nakaramdam ako ng kiliti ng tagumpay.

Lalo akong umusog palapit sa kanya, sapat lang para makita ko ang mga linya sa gilid ng mata niya, iyong marka ng taon at responsibilidad. “Ninong,” mahina kong sabi, “lagi ka bang ganyan kapag wala si Ninang?”

“Ganyan paano?” kunot noong tanong niya.

“Relaxed,” sagot ko. “Parang hindi Mayor,” humilig ako sa balikat niya. Ramdam ko ang paninigas ng katawan niya.

Napangiti siya. “Minsan lang. Kailangan din ng pahinga.”

“Pwede ba kitang samahan?” walang kiyeme kong tanong sa kanya.

Tumingin siya sa pool, tapos sa akin. “Hindi ka ba magpapalit?”

“Hindi ako maliligo,” sagot ko agad. “Gusto ko lang dito.” Tumango siya. Ramdam ko ang init ng braso niya sa balat ko. Ilang sandali ring walang umimik sa aming dalawa. Sapat na ang lakas ng t***k ng puso ko at ang tunog ng tubig at malalayong huni ng ibon.

“Marie,” halos pabulong na tawag niya sa pangalan ko, tila ba nang-aakit. “Alam mo bang delikado ka?”

Napaangat ako ng tingin sinalubong ang tingin niya amoy na amoy ko ang mainit niyang hininga. “Delikado paano po?”

“Sa paraan ng kilos mong ito nagtitimpi na lang ako,” sagot niya. “Sa paraan ng pananalita mo, pigil na pigil na ako.”

Ngumiti ako, dahan-dahan. “Baka ikaw lang ang nagbibigay ng meaning.”

Huminga siya ng malalim, parang pinipigilan ang sarili. “Hindi ka na bata.”

“Hindi na po,” maagap kong sagot “At alam ko ang ginagawa ko.” Nagkatinginan kami ulit. Seryoso at mataman kaming nagkatinginan. Na parang may invisible force na humihila sa amin.

Tumayo ako, inilapag ang baso sa mesa, tapos humarap sa kanya. “Magpapahinga muna ako sa kwarto,” sabi ko. “Kung may kailangan ka…” Hindi ko tinapos ang sentence. Mabilis siyang tumayo at hinawakan ang siko ko.

“Ninong?” Pumihit akong paharap sa kanya.

“Marie…” Walang babalang inangkin niya ang nakaawang kong mga labi. Mainit, banayad at nakakaubos ng lakas. Isang dampi pero nakakahibang at nakakawala ng sariling katinuan…