ร่างบางเอนกายนอนบนเตียง รอเวลาให้เจตน์เปิดประตูเข้ามาอย่างใจจดใจจ่อ แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเข้ามาเสียที
สายลมเย็นพัดโชยเข้ามาทางช่องลม มานิดารับรู้ได้ว่าด้านนอกน่าจะมืดสนิทแล้ว เพราะแสงไฟจากโซลาร์เซลล์ด้านนอกเริ่มสว่างขึ้น
เมื่อรอให้เขาเข้ามาแล้วเขากลับเงียบหายไป มานิดาจึงเป็นฝ่ายผลักประตูออกไปตามหา แต่ด้านนอกเงียบเชียบคล้ายดั่งว่าไม่มีใครอยู่ในกระท่อมนั้นเลยนอกจากเธอ
จากความตื่นเต้นกลายเป็นความตื่นตระหนก หรือว่าเจตน์พาเธอมาทิ้งไว้กลางสวนนี่คนเดียว แล้วเขาก็หนีกลับไปหาพิมเสียแล้ว
เท้าบางยังคงก้าวไปเรื่อย ๆ กระท่อมนี้ไม่ได้กว้างเลยสักนิด ตอนนี้อะดรีนาลินของเธอเริ่มหลั่งด้วยความหวาดกลัวเพียงแค่นึกว่าตัวเองถูกทิ้ง
กำลังจะกลับไปห้องนอน หรือบางทีเธออาจจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขับรถฝ่าความมืดของสวนออกไป แล้วหลังจากนั้นเธอจะตามไปเล่นงานเขาถึงบ้านเลยคอยดูสิ
ความคิดนั้นเกิดขึ้นได้เ
