รุ่นพี่คนนี้ ที่ฉันแอบรัก (you're the inspiration)

บทที่6มะลิคนใจอ่อน

“พี่ปล่อ…” ประโยคของเธอถูกกลืนหายไปกับรสจูบที่เขามอบให้ ริมฝีปากบางถูกปิดแน่น เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาทำมันหมายความว่ายังไง เมื่อคืนเขาดื่มเธอยังพอเข้าใจแต่ตอนนี้เขามีสติครบถ้วนแล้วทำไมอยู่ๆ ถึงได้จูบเธอแบบนี้ล่ะ?

‘ทำไมกันนะ’ คำถามที่วนเวียนอยู่ภายในหัวมาทั้งอาทิตย์หลังจากจูบครั้งนั้นพี่พีก็ไม่ได้พูดอะไรเขาปล่อยฉันและเดินหนีออกไปทันทีทิ้งให้ฉันนั่งนิ่งค้างด้วยความตกใจ ทุกครั้งที่เจอเขาจะทักเธอและทำเหมือนทุกอย่างปกติ

ฉันพยายามจะไม่คิดแต่ภายในใจมันเจ็บจนไม่รู้เลยว่าทำไมถึงได้ยอมมาอยู่กับเขาง่ายขนาดนี้ หรือเพราะช่วงสมัยเด็กๆ เขาดีกับฉันมาก มากเสียจนฉันไม่คิดจะมองใครอีกเลย หลังจากคิดว่าตัวเองจะต้องตัดใจทั้งที่ทำมาได้ตั้งหลายปีแล้วแท้ๆ แต่แค่เจอหน้าเขาใจมันก็ห้วนกลับมาที่เดิม

ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นทำให้ฉันหยุดคิดก่อนจะหยิบคว้าโทรศัพท์มาเปิดดูข้อความที่ส่งจากแชทกลุ่ม

Phung:ได้ส่งรูปภาพ

Phung:นี่น่ะเหรอผู้ชายที่แสนดีของแก วันนี้ควงเด็กคณะแพทย์

ภาพที่ผึ้งถ่ายอาจจะไม่ได้ชัดมากแต่ฉันจำเขาได้แม่น ภาพที่เขาควงสาวสวยเดินขึ้นรถคันเดียวกับที่ฉันนั่ง ฉันไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะไปหึง หรือหวงเขานี่เนอะทำอะไรได้ที่ไหนล่ะ หน่วงใจจัง

Mali:ช่างเถอะ

Mali:มันสิทธิ์ของพี่เขานี่ เราไม่ได้มีสิทธิ์อะไร

ตอบกลับผึ้งไปแค่นั้นก่อนจะปิดมือถือและวางลงตามเดิมทันที ฉันเม้มปากตัวเองแน่นก่อนที่หยดน้ำตาจะเริ่มไหลลงมาช้าๆ มันจุกจนไม่รู้ว่าที่ตัวเองเป็นอยู่มันดีแล้วจริงๆหรอ การที่ฉันต้องเห็นอะไรแบบนี้ทุกวัน

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงเที่ยงคืน ร่างเล็กกำลังยุ่งอยู่กับการทำรายงานจนลืมดูเวลาและไม่ได้รู้เลยว่ามีใครกลับเข้าห้องมา สายตาคมเข้มจ้องมองร่างบางที่กำลังทำงานอยู่หน้าโน๊ตบุ๊คตัวเองอย่างตั้งใจ ใจของเขามันรู้สึกเจ็บแปลกๆ ที่ได้มองเธออยู่แบบนี้ ภายในใจของเขากลับโกรธตัวเองมากกว่าเดิมที่ไม่สามารถทำอะไรไปมากกว่านี้ได้ เขาพยายามที่จะซ่อนเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้คนทางบ้านตัวเองรู้ เพราะหากทุกคนรู้เขาก็อาจจะถูกแยกออกไปจากเธออีกครั้งก็เป็นได้ เพียงเพราะเธอกับเขาต่างกันเกินไป

‘พี่ไม่อยากซ่อนความรู้สึกตัวเองเลย แต่พี่ไม่รู้จริงๆว่าควรแสดงออกยังไง’

“กลับมาแล้วหรอคะ?” เสียงใสเอ่ยถามเมื่อรู้สึกว่าถูกมอง และเป็นเขาที่พึ่งกลับมาจากข้างนอก

“อืม นอนดึกจังพี่ไม่รู้ว่าลิกินอะไรรึยังเลยซื้อก๋วยเตี๋ยวข้างคอนโดมากินน่ะ” เขาเอ่ยพร้อมกับยกชูถุงก๋วยเตี๋ยวขึ้นมาโชว์ รอยยิ้มเล็กบนใบหน้าหวานเผยออกมา

“เดี๋ยวลิแกะใส่ชามให้นะคะ” มะลิเอ่ยบอกก่อนจะลุกขึ้นมาคว้าถุงก๋วยเตี๋ยวในมือของเขาและเดินเข้าไปในครัวทันที รอยยิ้มผ่ายออกมาตามหลังร่างเล็กเขาไม่รู้จริงๆว่าควรขอโทษเธอแบบไหนแต่เขาห้ามใจตัวเองไม่ไหวจริงๆเวลาอยู่ใกล้เธอยิ่งเวลาได้มองเธอพูด เวลายิ้มริมฝีปากบางสีชมพูขยับไปมายิ่งทำให้เขาไม่สามารถอดกลั้นอารมณ์ของตัวเองไว้ได้เพราะเขาทนมันมาตั้งนานแล้ว…

“มาแล้วค่า!” เสียงใสเอ่ยบอกพร้อมกับมือที่ถือชามใส่ก๋วยเตี๋ยวมาสองใบวางลงยังโต๊ะอาหาร

“ขอบคุณครับ” พีเอ่ยขอบคุณพร้อมกับผ่ายยิ้มบางๆส่งไปให้เธอ มะลิแทบจะทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ใกล้เขาแม้ว่าเขาไม่พูดถึงเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นเธอจะทำอะไรได้นอกจากตามน้ำเขาไปเรื่อยๆ

“พี่ไปไหนมาหรอคะ?” หลังจากที่นั่งเงียบมานานเสียงหวานก็เอ่ยถามคนตรงหน้าทันที เขาได้แต่ยิ้มเจือนส่งกลับมาก่อนจะตอบกลับมา

“พี่แวะไปที่คอนโดไอ้โดมมาน่ะ มันให้ช่วยทำงานของอาจารย์ชลธารเลยกลับดึกหน่อย ไม่โกรธกันนะ” เขาตอบก่อนจะทำเสียงอ้อนแต่คนที่ฟังมันกลับจุกในอกแปลกๆ ทั้งที่มีหลักฐานแต่เธอไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะเธอไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวเขา

“ลิจะโกรธพี่ทำไมล่ะคะ ลิไม่ได้มีสิทธิ์อะไรไปโกรธพี่อยู่แล้ว ลิอิ่มแล้วขอตัวก่อนนะคะ” ความรู้สึกผิดแล่นโพนเข้ามาเขากลับเริ่มไม่โอเคกับการโกหกในครั้งนี้เลยจริงๆ แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อเขากลัวเธอหายไป

มะลิที่ยืนล้างถ้วยก็ได้แต่เม้มริมฝีปากตัวเองแน่นเมื่อรู้สึกน้อยใจเขาขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ‘ทำไมต้องเป็นแบบนี้นะเธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขาสักหน่อย’ ใบหน้าเล็กเริ่มบูดบึ้งก่อนจะข่มอารมณ์กลั้นนี่ไว้เดินผ่านหน้าเขาไปยังโต๊ะที่กองงานของเธอไว้ มือเล็กไล่เก็บและพากลับเข้าห้องนอนของตัวเองทันที

ร่างสูงของพียืนสูดอากาศอยู่หน้าระเบียงห้องเขาไม่รู้ถึงเลยว่าการที่เขาทำแบบนี้มันจะยิ่งทำให้เธออึดอัดเกินไปมั้ยแต่ครั้งนี้เขาคงทำอะไรผิดไปจริงๆ เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอจะคิดยังไงแต่ที่แน่ๆ เธออาจจะรู้เรื่องราวของเขามาแต่ไม่ยอมพูดมันออกมา มะลิไม่ใช่คนที่โกหกเก่งเขารู้จักเธอดี แต่เขาไม่สามารถอ่านใจหรือเดาใจเธอได้เลย แต่แล้วจู่ๆ ใบหน้าหล่อก็ผ่ายยิ้มขึ้นที่มุมปากเมื่อคิดอะไรบ้างอย่างได้

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เขาเคาะประตูห้องนอนของเธอไม่นานเจ้าของห้องก็เปิดประตูออกมาด้วยสภาพงัวเงีย ตาเล็กหลี่มองคนตรงหน้า

“มีอะไรรึเปล่าคะ?”

“ช่วยอะไรพี่หน่อยสิ”

“….”

“ช่วยจูบพี่หน่อยได้มั้ย?” ตาเล็กลุกโตทันทีที่ได้ยิน อยู่ๆมาขออะไรแบบนี้เธอไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกร่างหนาดันหลังให้ถอยเข้าไปในห้องก่อนที่ แผ่นหลังเล็กจะชนเข้ากับกำแพงห้อง มือเล็กดันแผงอกแกร่งไว้โดยที่เขาใช้แขนข้างหนึ่งกักเธอไว้ และยื่นมืออีกข้างไปจับปลายคางเล็กเชิดขึ้น นัยน์ตาที่แฝงความอ่อนโยนจ้องเข้ามาในตาของเธอการกระทำที่ทำเอาอีกฝ่ายนิ่งงันเพราะไม่รู้จะตอบโต้ออกไปอย่างไร

“พะ..พี่จะทำอะไรคะ?”เสียงติดขัดเอ่ยถาม

“จูบพี่หน่อยได้มั้ยมะลิ ทำให้พี่ได้รู้”

“รู้?ป รู้อะไรคะ”

“รู้ว่าลิก็คิดเหมือนกันกับพี่”

“คะ…” เธอได้แต่ ห๊ะ! อยู่ภายในใจแม้ว่าจะกลัวก็ตาม กลัวว่าเขาจะเล่นกับความรู้สึกของเธอ กลัวว่าเขาจะเห็นเธอมีค่าแค่นั้นแต่เธอกลับไม่สามารถห้ามความรู้สึกของตัวเองได้เมื่อใบหน้าของเขาค่อยๆ เลื่อนเข้ามาใกล้ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่รดริน ปลายจมูกที่ชนเข้ามาทำใจเธอเต้นโครมครามขนาดนี้นะ ‘อดกลั้นมันเอาไว้ไม่อยู่แล้วจริงๆ’

สิ้นสุดความคิดใบหน้าเล็กก็รีบยื่นเข้าไปประกบริมฝีปากหนาทันที เธอได้แต่นิ่งอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะผ่อนคลายลงเมื่อมือหนาเลื่อนลงมาเกาะสะโพกเล็ก ศีรษะเล้กถูกจับล็อกไว้พร้อมกับการถูกขบเม้มไปทั่วกลีบปาก ความนุ่นนวลชวนใจหวั่นทำเอาคนตัวเล็กแทบหมดแรง เขาดูดดึงกลีบปากเล็กก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปยังโพรงปากหวาน ตาเล็กหลับพริ้มเพื่อลิ้มรสสัมผัสของก่อนจะตอบสนองเขาอย่างไม่รู้ตัว เรียวปากเล็กขบเม้มไปทั่วกลีบปากหนาอย่างมีความต้องการแขนเล็กวาดกอดรัดลำคอแกร่งอย่างเผลอไผล อื้มส์! รสจูบเริ่มรุนแรงและร้อนแรงขึ้นเมื่อมือหนาเลื่อนบีบขยำก้นงอน เหมือนเขาจะเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังที่จะทำอะไรไม่ถูกไม่ควรกับคนตรงหน้าที่อยู่ในอาการจำยอม เขาหยุดและค่อยๆพละเธอออกนัยน์ตาเล็กกระพริบปริบๆอยู่ในอาการมึนงงกับสิ่งที่เขาทำ

“พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกินเลยไปมากกว่านี้ ลินอนเถอะนะ” เขาเอ่ยก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กพร้อมกับผ่ายยิ้มออกมาเล็กน้อยและเดินหันหลังออกไปทันที ทิ้งให้คนตัวเล็กยืนอ้าปากค้างก่อนจะขบเม้มริมฝีปากแน่น

“เหอะ! ไม่ได้ตั้งใจ? ไม่ได้ตั้งใจบ้าอะไรว่ะ”