บทที่2การพบเจอครั้งใหม่
1634 Words
ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าหลายคู่วิ่งกันเข้ามายังใต้อาคารคณะครุศาสตร์ ทุกคนล้วนมาจากต่างจังหวัด รวมถึงมะลิที่เลือกเรียนคณะนี้เพราะเป็นสิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็ก มะลิสามารถสอบติดมันได้ด้วยความพยายามของตัวเอง ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกที่ภูมิใจในความพยายามของตัวเองอีกขั้น
“ยิ้มอะไรขนาดนั้น?” เสียงเข้มหยุดความคิดของมะลิทันที ก่อนที่เธอจะหันหน้าไปหาเจ้าของเสียง
“เรามีความสุขน่ะ นายล่ะไม่มีความสุขหรือไง” มะลิตอบก่อนจะเอ่ยถามกลับ
“มีสิ ที่ฉันมาอยู่ตรงนี้ได้เพราะความพยายามของตัวเองเลยนะ ว่าแต่เธอชื่ออะไรอ่ะ” เขาตอบกลับก่อนจะถามเธออีกครั้ง
“เราชื่อมะลิ นายล่ะ?”
“ฉันภพ ยินดีที่ได้รู้จักนะมะลิ” นี่คงจะเป็นเพื่อนคนแรกของเราสินะ ภพเป็นคนคุยสนุก ยิ้มเก่ง อยู่ด้วยแล้วมีแต่เสียงหัวเราะ
“ส่วนฉันชื่อผึ้งนะมะลิ” เสียงหวานเอ่ยแนะนำตัวจากด้านข้างดังขึ้นทำให้มะลิรีบหันไปส่งยิ้มให้ทันที ก่อนจะทักทายกันตามประสาคนพึ่งรู้จัก ไม่นานกิจกรรมรับน้องก็เริ่มขึ้นและดำเนินการไปถึงช่วงค่ำ หลังสิ้นสุดกิจกรรมทั้งสามก็พากันออกมาหาอะไรกินก่อนกลับที่พักของตน และร้านข้าวข้างมอคงเป็นทางเลือกเดียวสำหรับพวกเขา
“ลิพักอยู่ที่ไหนอ่ะ?” ผึ้งถาม
“หอพักวิราวรรณน่ะ พวกเธอล่ะ?”
“ฉันอยู่หอพักรัตนา”
“ไกลมากผึ้ง ทำไมเธอไม่ย้ายมาใกล้ๆล่ะย้ายมาอยู่กับมะลิก็ได้” ภพเอ่ย
“เดี๋ยวจะลองขอแม่ดูนะ ฉันเบื่อเวลาอยู่ใกล้บ้าน เหนื่อยกับทุกอย่างเลย” ใบหน้าที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนทำให้มะลิที่เห็นจึงรีบยื่นมือไปจับกุมมือของผึ้งทันที
“เหนื่อยก็ระบายออกมานะ เราพร้อมจะรับฟังทุกปัญหาของผึ้งนะ ยิ้มเยอะนะเพราะเวลาผึ้งยิ้ม ผึ้งสวยมากๆ เลย”
“ปากหวานนะ ขอบคุณนะ”
“ทุกปัญหามีทางแก้เสมอ อย่าให้คนที่ไม่หวังดีเข้ามามีบทบาทในชีวิตสิ” ประโยคของภพทำให้มะลิหุบยิ้มทันทีเพราะประโยคที่เธอเคยได้ยินมันกลับมาอีกครั้ง และภาพใบหน้าของเจ้าของประโยคนี้ก็ลอยเข้ามา
“มะลิ! ลิ! เป็นอะไรไปเหม่ออะไรของเธอ” ภพเอ่ยเมื่อมะลิรู้สึกตัวตื่นจากห้วงความคิดของตัวเอง
“ภพเราขอถามหน่อยสิ ภพไปเอาคำพูดนี่มาจากไหนหรอ?”
“จากพี่ชายฉันเอง มีอะไรเปล่า?” ภพถามเมื่อเห็นใบหน้าเล็กครุ่นคิด
“พี่ชายของภพ เขาชื่ออะไรหรอ?” ก็ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าอยากจะรู้เรื่องนี้ไปทำไม
“ชื่อ…” ไม่ทันที่ภพจะได้ตอบคำถามก็ถูกขัดด้วยเสียงเรียกจากทางด้านหลัง
“ไอ้ภพมึงยังไม่กลับอีกหรอว่ะ?” เสียงเข้มที่คุ้นหู ทำให้มะลิรีบเงยหน้าขึ้นไปมองทันทีและสิ่งที่เธอไม่คิดว่าจะเป็นไปได้วันนี้มันได้ย้อนกลับมาแล้ว
“พี่พี พี่พึ่งเลิกหรอ?”
“เออดิ มึงกินข้าวเสร็จก็รีบๆ นะคืนนี้กูนัดกับพวกไอ้ทัชไว้ที่ร้านเหล้า”
“ออกอีกแล้ว! เคครับพี่ เออพี่นี่เพื่อนใหม่ผม นี่เตี้ยๆ ป้อมๆ ชื่อผึ้ง ส่วนนี่นิ่งๆ ดูเหมือนจะโลกส่วนตัวสูงแต่ก็ไม่ เพราะพูดมากชิบผาย ชื่อมะลิ” สิ้นสุดประโยคของภพ สายตาของพีและมะลิก็สบกันโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ดวงตาคู่นี้ จมูกคมสัน ริมฝีปากหนาอมชมพู ใบหน้าที่เธอคุ้นเคยตอนนี้เธอก็ได้เจอเขาอีกครั้ง คำถามมากมายที่เธอเคยคิดจะถามมันผุดขึ้นมามากมายและปากมันไวกว่าความคิด เธอเผลอถามประโยคที่คิดจะถามเขามานานถ้าหากได้เจอกันอีกครั้ง
“พี่..หาย..ไปไหนมาคะ?” คำถามที่ค่อยๆ หลุดออกมากับใจที่สั่นไหว มันอึดอัดจนไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อ เพราะเขาได้แต่มองเธอกลับมาเงียบๆ
“รู้จักกันหรอ?” ภพเอ่ยอย่างสงสัย
“พี่ว่าน้องทักคนผิดแล้วแหละ” พี่กำลังหลีกเลี่ยงที่จะตอบลิ แววตาของพี่พีเปลี่ยนไปมากจริงๆ จนเราไม่สามารถเดาอะไรได้เลย
“ไม่ผิดค่ะ ลิจำพี่ได้ ต่อให้พี่จะหาเรื่องมาโกหกลิกี่สิบครั้ง ลิก็ขอยืนยันคำเดิมว่าลิจำพี่ได้!”
“เพื่อนมึงเริ่มพูดไม่รู้เรื่องล่ะ กูกลับก่อนละกัน!” จบคำพูดพี่พีเหลือบสายตามามองฉันเพียงแค่แว๊บเดียวเท่านั้น มันแค่นั้นจริงๆ แต่ฉันไม่รอช้ารีบลุกก้าวตามออกไปหน้าร้านทันที หมับ! ฉันรีบยื่นมือไปคว้าจับข้อมือหนาของพี่พีไว้แน่น พี่เขาหยุดและหันกลับมามองฉันด้วยนัยน์ตาว่างเปล่า
“พี่พีจำลิได้ใช่มั้ยคะ?” คำถามที่ตั้งใจจะถามมันออกมาโดยที่ไม่รู้ว่าจะได้ฟังคำตอบมั้ย “พี่หายไปไหนมา ทำไมวันนั้น วันที่พี่เรียนจบพี่ถึงหายไปเลยล่ะคะ ไหนว่าจะมาหาที่บ้าน ไหนพี่ว่าจะพาลิไปเลี้ยงของอร่อยๆ พี่รู้มั้ยลิทำได้แล้วนะคะ ลิตั้งใจเรียนทบทวนสิ่งที่พี่สอน จำทุกคำพูดของพี่ ลิจำได้ทุกอย่าง ลิสอบชิงทุนมาเรียนคณะที่ตัวเองใฝ่ฝันได้อย่างตั้งใจ ลิ…” ไม่ทันจบประโยคปากเล็กของเราก็ถูกปิดด้วยมือหนา
“พอได้แล้วลิ ทำไมพูดมากกว่าเมื่อก่อนจัง” มะลิยืนนิ่งตาปริบๆ เมื่อปรับตัวไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า รอยยิ้มเผยออกมาเล็กน้อย เสียงที่เคยเรียนชื่อเธอกลับมาแล้ว มือหนาค่อยๆ ปล่อยออกจากปากเล็ก
“พี่จำลิได้!” ความดีใจทำให้เธอทำอะไรลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ตัวเล็กรีบพุ่งเข้าไปกอดรัดร่างสูงตรงหน้าแน่นด้วยความดีใจ ก่อนที่เธอจะนิ่งหยุดการกระทำเพราะร่างกายถูกแขนแกร่งกอดรัดตอบกลับมา มือหนาลูบผมอย่างอ่อนโยน
“พี่ดีใจด้วยนะที่ลิทำได้อย่างที่ตั้งใจ เด็กดีของพี่เก่งขึ้นมากเลย” เด็กดีของพี่หรอ? ทำไมใจเราถึงได้สั่นขนาดนี้นะ ไม่นานนักพี่พีก็ปล่อยกอดเรา รอยยิ้มที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง
“ทำไมเมื่อกี้พี่ถึงพูดว่าลิจำผิดคนล่ะคะ?”
“พี่แค่กลัวว่าจะไม่ใช่ลิที่พี่รู้จักหรือถ้าใช่พี่คงรู้สึกผิดที่ไม่ได้ทำตามสัญญาไว้ พี่ขอโทษนะ”
“ค่ะ ลิไม่โกรธพี่ ไม่คิดเลยว่าเราจะเรียนที่เดียวกัน”
“นั่นสิ แล้วนี่พักอยู่ที่ไหนพี่ไปส่งนะ”
“ค่ะ”
การพบเจอครั้งใหม่ที่อาจจะดีมากมั้งนะ แต่มันโอเคมากเลยสำหรับเราได้ขึ้นรถพี่เขา ได้นั่งข้างคนขับ และมันมีสิ่งหนึ่งที่เราอยากจะถามพี่พีมากๆ เลยว่า ‘ตอนนี้พี่ยังคบกับพี่แก้วอยู่มั้ย’ แต่กลับไม่กล้าที่จะพูดมันออกไปเพราะกลัวคำตอบที่ได้กลับมาจะไม่ได้เป็นดั่งหวังนะสิ!
“มีอะไรจะพูดกับพี่ พูดได้นะ” เสียงของเขาทำเอาร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดถามออกไป
“เอ่อ..คือ ลิอยากจะถามว่า…พี่ยังคบอยู่กับพี่แก้วมั้ยคะ” คำถามของเธอทำให้คิ้วหนากดแน่นเข้าหากัน ก่อนที่รถจะตีเข้าข้างทางและจอดนิ่ง
“ลิรู้ได้ยังไงว่าพี่กับแก้วเคยคบกัน?” ใบหน้าสงสัยเผยขึ้นเพราะเรื่องนี้เขาไม่เคยบอกใครและเรื่องที่คบกันก็เป็นความลับระหว่างเขากับแก้วมาตลอด
“เอ่อ…คือว่าวันนั้นลิไปเผลอได้ยินพี่คุยกัน แต่ลิไม่ได้แอบฟังนะคะและไม่เคยบอกใครเลยนะคะ!”
“ได้ยินหมดมั้ย?” พี่พีคงไม่ได้หมายถึงเรื่องที่เราได้ยินใช่มั้ย พอนึกถึงวันนั้นใจเราก็ปวดหนึบแปลกๆ เหมือนกันนะ
“ไม่ค่ะได้ยินแค่เรื่องที่พี่คบกัน ลิก็หันหลังกลับออกไปค่ะ” ทำไมการตอบคำถามตอนนี้ถึงได้รู้สึกอึดอัดขนาดนี้นะ
“พี่กับแก้วเราเลิกกันตั้งแต่สองปีก่อน แก้วเขาไปมีคนอื่น พี่จับได้เลยขอเลิก”
“เจ็บมากมั้ยคะ?”
“เจ็บนะ แต่แค่แป๊ปเดียวพี่ก็ผ่านมันมาได้ ถามพี่ทำไมจะมาดามใจพี่หรือไง?” คำถามของที่เอ่ยออกมาก็ทำให้ใบหน้าเล็กร้อนเห่อขึ้นมาทันที รอยยิ้มกระตุกขึ้นยังมุมปากหนาบนใบหน้าหล่อก่อนที่เขาจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ตาของทั้งคู่สบกัน ท้องน้อยปั่นป่วน ภายในอกมันเหมือนจะระเบิดออกมา ทำไมถึงได้เขินแบบนี้ได้ล่ะ ปลายจมูกคมจ่อชนเข้ามาที่ปลายจมูกเล็ก
“ลิรู้มั้ยว่าตอนนี้ ลิน่ารักขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนอีกนะ” เสียงพูดแผ่วๆ แต่ทำเอาร่างกายเธอร้อนระอุ
“พี่พีคะ มันดึกแล้วหอลิใกล้จะปิดแล้วค่ะ” เธอรีบเบี่ยงหน้าหลบและเอ่ยบอกเขาทันทีเพื่อแก้อาการที่กำลังเป็นอยู่ เขาอมยิ้มขึ้นก่อนจะขยี้ผมเบาๆ อย่างรู้สึกเอ็นดู แต่กลับกันใจเขาก็สั่นทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ เขารีบพาเธอมาส่งที่หอทันทีหลังจากนั้นก็ตรงไปยังร้านเหล้าเป็นที่ต่อไป…
- Writer
