บทที่4จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ?
1573 Words
ปึก! กองหนังสือถูกวางลงบนโต๊ะภายในห้องนอน ตามด้วยร่างเล็กที่หย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ทุกๆวันหลังเลิกเรียนมะลิจะเอาหนังสือมาอ่านทบทวนและหาความรู้เพิ่มเติมเพราะเธอเชื่อว่าการอ่านหนังสือคือการจดจำที่ดีที่สุดสำหรับเธอ ในเวลาไม่นานมะลิก็ต้องเตรียมตัวเพื่อออกทำงาน มะลิจะทำงานในเวลากลางคืนเพราะเป็นช่วงที่เธอว่างและอีกสิ่งที่ต้องให้เธอพยายามดิ้นรนก็คือยายที่เริ่มแก่ชรา มะลิจึงต้องขยันทำงานถึงแม้ว่าจะเหนื่อยและอาจจะไม่ได้ดีนักสำหรับเธอ ในสายตาคนอื่นอาจจะมองว่าเธอไม่ดีแต่เธอก็ไม่ได้แคร์หรือสนใจคำพูดของใครเพราะคนนอกไม่ได้มาช่วยเหลือเธอ มีแต่ตัวเธอเองเท่านั้นที่มีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเอง
ผับkamin
ในยามราตรีมีผู้คนมากมายเข้ามาทั้งหญิงและชายนักท่องเที่ยวยามค่ำคืนภายใต้แสงสีและเสียงเพลง ร่างเล็กในชุดเดรสที่โชว์สัดส่วนกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่แต่งเติมเพียงน้อยนิด นั่งอยู่ข้างกายชายวัยกลางคนในมือถือแก้วเหล้า รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเขามักดูสนุกสนานยามอยู่ใกล้กับเธอ
“น้องมะลิคนสวยวันนี้พี่ว่างไปกับพี่มั้ยจ๊ะ?” เขาเอ่ยถามด้วยสายตาที่ไล่กวาดมองไปทั่วเรือนร่าง มือหยาบลูบไล้ขาอ่อนขาวชวนขนลุก
“เอ่อพอดีพร่งนี้หนูต้องไปเรียนน่ะค่ะ คงไปด้วยไม่ได้ขอโทษนะคะ” เธอเอ่ยด้วยใบหน้าออดอ้อน
“ก็ได้จ้ะ พี่จะรอนะ”
“ค่ะ ขอบคุณพี่หนึ่งมากนะคะที่เข้าใจลิ”
“น่ารักขนาดนี้พี่แทบจะอดใจไม่ไหวแล้วนะ ขอสักทีเถอะ!” ฟอด! เสียงหอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ทำให้คนตัวเล็กเกร็งจิก ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ทั้งที่เธอแทบจะไม่เคยพลาดให้เขาทำแบบนี้เลย ชั่วขณะเดียวกันสายตาเล็กก็ได้ไปสบปะทะกับสายตาคมเข้มคู่หนึ่งที่คุ้นเคย เขาจ้องมองเธออยู่ครู่ใหญ่เพราะความคุ้นเคย เด็กผู้หญิงที่เขารู้จักเธอเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยหรือ ต่อหน้าทำตัวใสซื่อหลับหลังกลับมาทำงานเป็นเด็กนั่งดริ้งค์
“เอ่อ มะลิขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”
“ได้จ้ะ” สิ้นสุดประโยคร่างเล็กก็รีบลุกพรวดเดินจ้ำอ้าวออกไปจากตรงนั้นทันที เธอทั้งตกใจและหวั่นใจไปพร้อมกัน ภายในหัวสมองตอนนี้มีแต่คำถามที่เธอไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น
เขามาที่นี่ได้ยังไง? เขาเห็นตั้งแต่ตอนไหน? เขาจะเห็นมั้ย? พรึ่บ! ปึก! ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวเท้าไปไหนได้ไกลแขนเล็กก็ถูกดึงรั้งอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างเล็กเซชนเข้ากับแผงอกแกร่งกลิ่นน้ำหอมที่ลอยเตะจมูก เธอจำมันได้ดี ใบหน้าเล็กค่อยๆเงยขึ้นไปมอง ใบหน้าหล่อกลับนิ่งขรึม สายตาเย็นชาที่เธอไม่เคยได้รับมัน
“พี่มาทำอะไรที่นี่คะ?”
“คำถามนี้ควรจะเป็นพี่มากกว่ามั้ยที่ถามเธอ” ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นก่อนที่เธอจะถูกรั้งดึงให้เดินออกไปยังด้านนอก เขาพาเธอมายังลานจอดรถก่อนที่เขาจะหยุดเดินและหันกลับมาหาเธออีกครั้ง
“เธอเป็นคนยังไงกันแน่?” คำถามของเขามันทำให้เธอกลับรู้สึกจุกอก เธอ? อย่างนั้นหรอเขาไม่เคยเรียกเธอแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง
“ลิ…เป็นยังไงหรอคะ?” เธอถามกลับไปด้วยเสียงแผ่ว
“เธอน่าจะรู้ตัวดีนะมะลิ ว่าตัวเองเป็นยังไง ทำไมมันหมดหนทางแล้วหรือไงถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้หรือว่าชอบ!”
“พี่พีจะไปรู้อะไร ลิเลือกได้หรอคะ ลิเลือกงานได้หรือไง พี่ไม่ได้เป็นเหมือนลิพี่ไม่เข้าใจหรอก”
“แล้วเธอเป็นยังไง เป็นผู้หญิงแบบนี้คิดว่ามันดีมากนักหรอ แล้วแต่งตัวแบบนี้ชอบใช่มั้ย ให้ผู้ชายถูกเนื้อต้องตัวชอบมากนักหรือไงชอบทำตัวง่ายๆแบบนี้หรอ ห๊ะ!”
“ฮึก! พี่เคยบอกลิไม่ให้ดูถูกตัวเอง อย่าไปแคร์คนอื่น แต่วันนี้คนที่ดูถูกลิคือพี่เอง พี่จะเกลียดลิก็ได้นะแต่ช่วยอย่าดูถูกลิแบบนี้ได้มั้ย?” ภายในใจมันจุกหน่วง เจ็บจี๊ดกับคำพูดที่เขาพ่นใส่ออกมาทำไมกันนะเขาถึงได้ทำร้ายใจเธอได้ขนาดนี้ หยดน้ำตาใสไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ร่างเล็กเริ่มสั่นไหว นัยน์ตาเล็กพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำที่บังตา
“มะลิ” เสียงเข้มอ่อนลงมือหนายื่นไปแตะยังใบหน้าเล็กก่อนที่มืออีกข้างหนึ่งจะยื่นไปดึงร่างเล็กตรงหน้าเข้ามาแนบอก แขนแกร่งทั้งสองกอดปลอบเธอด้วยความรู้สึกที่เย็นลง เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นอะไรแต่เขาไม่ชอบที่เห็นใครใกล้เธอ เขาชอบแกล้ง ชอบหยอกล้อเธอแต่ใจเขากลับเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของเธอ ภายในใจรู้สึกผิดมากต่อเธอ
“พี่ขอโทษนะ พี่แค่เป็นห่วงลิ พี่แค่ไม่อยากให้ลิโดนคนอื่นมองไม่ดี ลิก็เหมือนน้องสาวพี่คนหนึ่ง” ปากเล็กสั่นริกขบแน่นมันควรรู้สึกแบบไหนกันแน่ เขาชอบทำให้เธอคิดเองเออเอง แต่สุดท้ายคำพูดของเขาเหมือนเป็นเสี้ยนทิ่มแทงใจตลอดเวลา เธอผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขาก่อนจะปาดเช็ดน้ำตาด้วยมือของตัวเอง
“ลิต้องกลับไปทำงานต่อแล้วค่ะ ขอตัวนะคะ” ประโยคของเธอทำเอาเขาหงุดหงิดเป็นบ้า
“พี่ให้หมื่นหนึ่งแล้วไปกับพี่” คิ้วเล็กกดเข้าหากันแน่นอย่างไม่เข้าใจ
“พี่เห็นลิเป็นอะไรกันแน่คะ?” เขาไม่ตอบแต่กลับดึงมือเล็กให้เดินตามไปที่รถ เธอไม่ได้ขัดขืนแต่กลับรู้สึกงงงวยกับการกระทำของเขา เธอไม่รู้เลยว่าเขาจะไปไหนเพราะตลอดทางเธอดันไม่คุ้นชินกับเส้นทางพวกนี้เลย ใช้เวลาไม่นานนักรถก็แล่นเข้ามาจอดยังใต้คอนโดหรู
“พี่พาลิมาที่นี่ทำไมคะ ทำไมไม่ไปส่งที่หอลิ”
“ตามพี่มาแล้วค่อยคุยกัน” จบประโยคของเขา ร่างสูงก็ทำดั่งเดิมเขาจับมือเล็กแน่นและพาเข้าไปยังภายในคอนโดทันที ภายในห้องหรูร่างเล็กนั่งลงยังโซฟารับรอง นมอุ่นๆ ถูกวางลงบนโต๊ะด้านหน้าเธอ ดวงตาเล็กช้อนมอง
“นมอุ่นๆ เหมาะกับลิมากกว่า” เขาก่อนก่อนจะถือแก้วเหล้าเดินมานั่งด้านข้างเธอ มือหนายื่นไปลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่เขาเผยมันออกมาเฉพาะเวลาอยู่กับเธอ และเป็นรอยยิ้มเดียวที่มีให้เธอ
“นมอุ่นๆ ก็เหมาะกับพี่นะคะ เหล้าทั้งขมและจะทำให้พี่เป็นตับแข็งด้วยลองเปลี่ยนดูค่ะ”
“หึ! พี่ไม่ชอบนมแบบนี้ด้วยสิ” คำพูดของเขาทำเอาคนตัวเล็กถึงกับมองตาปริบๆ
“พี่อย่ามาทะลึ่งกับลินะ”
“คิดลามกอะไรอยู่ หื้ม! เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมถึงได้คิดอะไรแบบนี้พี่หมายถึงอะไรรู้หรอ”
ใบหน้าเล็กเห่อแดงขึ้นมาดื้อๆ เขามันเจ้าเล่ห์ชอบทำให้เธอจนมุมตลอด ห้วงความคิดก็ไม่เท่ามือหนาที่ยื่นมาลูบแก้มนวลเบาๆ ใจดวงน้อยเต้นระรัว ตอนนี้หน้าเขายื่นเข้ามาใกล้เธอมากจนรู้ได้เพราะใบหน้าหล่อที่เธอหลงใหลยิ่งมองใกล้เท่าไหร่ ใจเธอยิ่งยากจะห้ามไหว
“แก้มนี่อย่าปล่อยให้ใครมาแตะต้องอีกได้มั้ย พี่ไม่ชอบที่ใครมาวุ่นวายกับลิ ไม่ว่าจะแก้มหรือ..ปากนี้” นิ้มยาวเกลี่ยผิวปากนุ่มก่อนที่ทุกการเคลื่อนไหวจะหยุดนิ่ง ปากหนาแตะลงยังกลีบปากเล็กเบาๆ เขาหลับตาสัมผัสความนุ่มที่อยู่ตรงหน้าส่วนเธอเบิกตากว้างเมื่อถูกสัมผัสด้วยจูบแรก จูบที่เธอไม่เคยมอบให้ใคร จูบที่เธอฝันว่าคนแรกคือเขา จูบที่สัมผัสนุ่มนวล วันนี้มันเกิดขึ้นกับเธออย่างไม่ทันตั้งตัว ปากหนาเริ่มขยับขบเม้ม ดูดดึงกลีบปากเล็กเบาๆ เธอตอบสนองกลับไปด้วยการกระทำเงอะๆงะๆ มือหนาไล่สัมผัสไหล่เล็กลูบไปมาก่อนที่มือของเขาจะมาหยุดที่เต้าอวบ ผลั่ก! ร่างเล็กสะดุ้งตกใจเธอรีบผละตัวออกจากเขาและผลักอกกว้างออกให้ห่างทันที ก่อนจะมองหน้าเขาอย่างหวาดหวั่น
“ลิพี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ พี่ดื่มเยอะไปด้วย ขอโทษนะลิดื่มนมเสร็จ ไปอาบน้ำนะเสื้อผ้าพี่จะเตรียมไว้ให้” จบประโยคเขาก็ลุกพรวดออกไปยืนที่ระเบียงห้องทิ้งให้เธอนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้น ‘ไม่ได้ตั้งใจอย่างงั้นหรอ? ตลกดีจัง’
- Writer
