บทที่3หวั่นไหว
1083 Words
เรื่องเมื่อคืนทำให้คนตัวเล็กแทบจะนอนไม่หลับ เธอได้แต่กลิ้งตัวไปมาบนที่นอนกว่าจะหลับก็ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่ง เป็นการนอนดึกที่สุดในชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้ ร่างเล็กนั่งอยู่ใต้ร่มไม้เพื่อรอเพื่อนอีกสองคนของเธอ ในระหว่างรอก็อ่านหนังสือเพื่อคั่นเวลา ฟึ่บ! ห่อขนมปังพร้อมกล่องนมถูกเลื่อนมาวางยังด้านหน้าของเธอ คิ้วเรียวกดเข้าหากันแน่นมองสิ่งตรงหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงที่ยื่นมองเธออยู่ด้วยรอยยิ้ม
“พี่พีมาทำอะไรคะ?” เธอเอ่ยถามด้วยใบหน้าปนสงสัย
“เอาของกินมาฝากเด็กแถวนี้นี่ไง” เขาตอบก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ด้านข้าง
“ขอบคุณนะคะ แล้วพี่ไม่กลัวว่าสาวๆ แถวนี้จะเห็นเอาหรอคะ?”
“กลัวทำไม พี่ไม่ได้มีแฟนสักหน่อย พี่โสดจะไปไหนมาไหนก็ได้”
“ค่ะ!” เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ
“มะลิเป็นอะไรไป พี่ทำอะไรให้โกรธหรอ หรือพี่ทำอะไรไม่ดีบอกได้นะ”
“เปล่าค่ะ ลิแค่กลัวว่าสิ่งที่พี่ทำอยู่ตอนนี้มันจะทำให้ลิตกเป็นเป้าสายตาอีกครั้ง” เธอตอบเขาออกไปเพื่อต้องการเลี่ยงการเข้าหาจากเขาให้มากที่สุด เพราะดูๆ แล้วเขาเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะมากทั้งยังดูฮอตมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
“พี่ขอโทษนะที่ทำให้ลิต้องลำบากใจ” เสียงพูดแผ่วกับใบหน้าที่แสร้งทำว่าตัวเองรู้สึกผิดของเขาทำเอาใจดวงน้อยไหววูบ
“พี่ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ลิคงคิดมากไปเองเพราะตอนนี้พี่ไม่ได้เหมือนเดิม พี่เปลี่ยนไปมากเลยรู้ตัวมั้ยคะ?” เธอเอ่ยร่ายประโยคที่ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ
“พี่รู้ตัวดีแต่พี่ขอให้ลิอย่ามองพี่แบบที่คนอื่นพูดหรือเห็น เพราะพี่ก็คือพี่พีคนเดิมที่ยังคอยห่วงใยลิเสมอ เด็กดีฟังพี่นะต่อให้พี่จะไม่ดีสำหรับคนอื่นแต่สำหรับลิพี่ขอให้ลิเลือกที่จะไม่มองพี่คนนี้ว่าเป็นคนที่ไม่ดีในสายตาลิก็พอ”
“ลิไม่เคยลืมพี่พีคนเดิมเลย คนที่ทำให้ลิพัฒนาตัวเองไปในทางที่ดี เรียนเก่งขึ้น ลิคงต้องขอบคุณพี่มากกว่าค่ะ”
“ลิรู้ตัวมั้ยว่าลิพัฒนามากทุกอย่างรวมถึงความน่ารัก” ประโยคพวกนี้เขาคงจะใช้บ่อยกับผู้หญิงที่จะเข้าทุกคนสินะ แต่มันกลับทำให้ใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
“พี่อย่ามาปากหวานดีกว่านะคะ ลิไม่ได้เป็นเด็กซื่อๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะคะ ลิโตแล้วพี่ทำแบบนี้เขาเรียกอ่อยนะคะ”
“อ่อย? มะลิคนนั้นหายไปแล้วจริงๆ สินะ หึ!” รอยยิ้มมุมปากเผยขึ้นบนใบหน้าหล่อ ก่อนที่เขาจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ มันใกล้มากเสียจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา
“พี่จะทำอะไรคะ?”
“จริงด้วย ลิไม่เหมือนเมื่อก่อนเพราะตอนนี้ลิโตเป็นสาวแล้ว สวยขึ้น ปากดีขึ้นด้วย” เขาเอ่ยก่อนจะผายยิ้มออกมาเล็กน้อย มือหนายื่นไปแตะที่แก้มนวล นิ้วสากเกลี่ยลูบเบา อาการแบบนี้กลับมาอีกแล้วใบหน้าเริ่มรู้สึกเห่อร้อน ใจเต้นโครมคราม ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น ตาเล็กจ้องมองนัยน์ตาคมอย่างยากจะคาดเดา
“พี่จะบอกอะไรลิให้นะ พี่รอลิมาตลอดนะ”
“ถ้าพี่รอลิจริงๆ พี่คงจะไม่คบกับพี่แก้วหรอกค่ะ” เธอโต้สวนก่อนจะหันหน้าหลบให้พ้นมือของเขา
“หึ! จริงจังไปได้ พี่แค่ล้อเล่นเอง” ล้อเล่นงั้นหรอ? เหอะ! ความรู้สึกของเธอเป็นแค่เรื่องล้อเล่นอย่างนั้นหรือไง
“ทำไรกันอยู่อ่ะ เมื่อวานหนีกันไปก่อนเลยไม่บอกไม่กล่าวสักคำ!” เสียงบ่นพึมพำของภพทำลายความเงียบลง ตามมาด้วยผึ้งที่เดินมาด้วยใบหน้ายิ้มร่าก่อนจะยื่นกล่องน้ำผลไม้ให้กับมะลิ
“มีคนฝากมาให้” ผึ้งเอ่ยก่อนจะนั่งลงด้านข้างเธอ
“ใครหรอ?” มะลิถามด้วยความสงสัย
“พี่ชุน เดือนคณะนิเทศ” ผึ้งตอบ
“พี่ขอนะ พอดีคอแห้ง!” พีเอ่ยพร้อมกับคว้าหยิบกล่องน้ำผลไม้มาเจาะดูดทันที
“ของลินะคะพี่พี!” เธอแย้งด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์
“พี่ซื้อให้กินทุกวันก็ได้ ถ้าลิชอบ เช้าๆนมมีประโยชน์มากกว่า พี่ไปเรียนก่อนนะ” จบประโยคพีก็เดินจากไปทันทีโดยไม่ทันที่เธอจะได้โต้แย้งใดๆ
“อะไรของพี่แกว่ะภพ?” ผึ้งเอ่ยด้วยใบหน้างงงวย
“ไม่รู้ดิ ตั้งแต่เมื่อคืนล่ะ สาวๆ นมโตๆ นั่งบดนั่งเบียดยังไม่สนใจปกตินะแทบจะต้องเปิดห้อง แต่เมื่อคืนคือดื่มเสร็จขอตัวกลับก่อน สงสัยเสือจะทิ้งลาย”
“หมายความว่าไงที่ว่าเสือทิ้งลาย?” มะลิถาม
“ก็ผู้ชายเจ้าชู้ที่ได้เหยื่อไม่ซ้ำหน้า ออกทุกคืนได้ทุกคน แต่อยู่ๆมาเปลี่ยนไปมันแปลกมั้ยล่ะ”
“พี่พีเขาหล่อนี่ ฮอตขนาดนั้นใครๆก็อยากได้ รวมถึงนี่!”
“อะไรผึ้ง เราไม่ได้อยากได้สักหน่อย เราแค่รู้จักกันตอนสมัยเรียนมัธยมแค่นั้น พี่เขาดีกับเรามากๆ แค่นั้นเอง”
“พวกเราดูออกนะมะลิ ว่าเธอคิดยังไง แต่ถ้าเธอไม่อยากเจ็บฉันเสนอพี่ชุน รุ่นพี่สุดหล่อของฉัน”
“ผึ้ง! เราไม่ได้ชอบพี่เขาสักหน่อยอีกอย่างเรายังไม่เคยเจอหรือรู้จักเขาเลยนะ”
“เอาเถอะ! แต่ฉันมีความคิดเดียวกับผึ้งนะ”
“ไม่ๆๆๆ ไปเรียนกันได้แล้ว!” มะลิรีบตัดบททันทีก่อนจะหยิบของและเดินนำหน้าพวกเขาไป
“พวกเราต้องสอนอะไรมะลิหลายอย่างเลยนะว่ามั้ย?” ผึ้งเอ่ยโดยมีภพที่ยืนข้างๆพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเพราะเธอเหมือนเด็กน้อยซื่อๆ คนหนึ่งที่ไม่เคยเรียนรู้โลกภายนอกมาก่อนมันจะทำให้ตัวเธอเองนั้นลำบากได้ถ้าไม่มีใครคอยปกป้องหรือดูแล
- Writer
