บทที่5อ้อมกอดแสนหวง

2172 Words

ร่างเล็กออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่มือเล็กปัดป่ายปิดขาอ่อนของตัวเองอย่างรู้สึกเขินอาย การกระทำของเธอทำคนที่กำลังนั่งจิบเหล้าอยู่นั้นหันมามอง สายตาคมไล่จ้องตั้งแต่เท้าขึ้นไปเรื่อยจนถึงใบหน้าหวาน เขายิ้มมันออกมาเล็กน้อยก่อนจะลุกเดินไปหาเธอ มะลิไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก่อนจะหยุดยืนและก้มลงมามองใบหน้าของร่างเล็กตรงหน้า “ถ้าง่วงก็ไปนอนได้เลยนะบนเตียงพี่” เขาเอ่ยดูน้ำเสียงนุ่มก่อนจะยกมือขึ้นวางลงยังศีรษะเล็กผมนุ่มถูกลูบเบามือ ตึกตัก! ใจของของเธอเต้นแรงอีกแล้ว ไม่นานเขาก็ปล่อยและเดินเลี่ยงเข้าไปยังห้องน้ำทิ้งให้เธอยืนหายใจติดขัดด้วยท่าทางนิ่งงัน มะลิยืนมองเตียงขนาดกว้างก่อนจะตัดสินใจขึ้นไปนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ภายในหัวมีแต่ภาพเดิมๆ ซ้ำๆ สัมผัสนุ่มนวลของจูบที่เขาทำมันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บแต่เธอก็ไม่ได้อยากหายไปจากเขาแม้แต่ครั้งเดียว คิดอะไรอยู่มากมายภายในหัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกอ้อมแขนแกร่งสวมกอดเข้ามา ใบหน้าของเขาซุกอยู่ที่ลำคอของเธอเขานอนกอดเธออยู่นิ่งๆ แต่มันอบอุ่นมากสำหรับเธอ อบอุ่นเหลือเกิน อบอุ่นจนไม่อยากให้อ้อมกอดนี้หายไปไหนเลย “คิดถึงมากนะ” คำว่าคิดถึงของเขาทำใจเธอเต้นรัวแต่เมื่อฉุกคิดได้บางทีเขาอาจจะเพ้อถึงแก้วก็ได้ อย่าเข้าข้างตัวเองไปมากกว่านี้เลยมะลิ ตัวเล็กข่มตาหลับจนถึงเช้ากลิ่นหอมของอาหารทำให้มะลิรีบลุกขึ้นจากที่นอนทันทีเธอมองหาเขาภายในห้องก็ไม่เห็นคนเมาอะไรตื่นเช้าจัง คำถามที่ผุดขึ้นมาในหัว มะลิเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อไปล้างหน้าทำความสะอาดร่างกายยามเช้าก่อนจะเดินตรงไปยังกลิ่นหอมที่โชยมา ร่างสูงที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารเช้าอย่างใจจดใจจ่อหันมาเจอเธอก็รีบผ่ายยิ้มรับทันที “ตื่นนานแล้วหรอ หิวมั้ย?” เขาถามในขณะที่กำลังจัดจานอยู่ “พึ่งตื่นค่ะ ทำไมพี่ตื่นเช้าจังคะ?” “คงติดเป็นนิสัยมั้ง พี่ชินแหละ” “แล้วนี่พี่ทำอาหารเป็นด้วยหรอคะ” “ครับ พี่หัดไว้น่ะ” อาหารเช้าถูกวางยังบนโต๊ะหน้าตาน่าทานแต่รสชาติคงต้องลองชิมดูก่อน ทั้งคู่นั่งลงตรงข้ามกัน คำแรกที่มะลิกินถึงกับตาโตขึ้นมาเมื่อได้ลิ้มลองรสชาติ “หื้ม! อร่อยมากๆ เลยค่ะ พี่พีนี่น่าจะเป็นเชฟนะเนี้ยฝีมือสุดๆ ไปเลยค่ะ” เขายิ้มด้วยความรู้สึกที่เอ็นดู “ก็กินให้เยอะๆ นะ” “วันนี้วันหยุด ลิต้องหลับไปทำงานนะคะ” มะลิเอ่ยโดยที่เอไม่ได้มองหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อยจึงไม่รู้ว่าเขากำลังจ้องเธออย่างไม่พอใจ “ลิคิดจะทำงานนี่ไปถึงเมื่อไหร่” คำถามของเขาทำให้เธอหยุดจดจ่อกับการกินและเงยหน้าขึ้นไปมองเขาทันที “จนกว่าจะเรียนจบมั้งคะ” เธอตอบเขาออกไป ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา “เหตุผลคืออะไรหรอลิ ช่วยบอกพี่ได้มั้ย” “ลิต้องทำงานเก็บเงินส่งให้ยายทุกเดือน และเก็บไว้เพื่อต่อเติมบ้านไปเรื่อยๆ ยายจะได้สบาย” รอยยิ้มเล็กเผยขึ้นมาแววตาของเธอทำให้เขารู้สึกภูมิใจที่เห็นเด็กคนนี้เปลี่ยนไปในทางที่ดี “ตอนนี้ยายอยู่กับใครหรอ?” “อยู่กับเพชรหลานยายอีกคนค่ะ” “ว่างๆ เรากลับไปหายายกันมั้ย?” ประโยคของเขามันทำใจเธอพองโตการที่เธอจะเวลากลับบ้านมันน้อยมากเพราะเรียนและทำงานแทบจะไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย “พี่พูดจริงๆ ใช่มั้ย” มะลิถามย้ำเพื่อความแน่ใจ “ครับ” ใบหน้าเล็กยิ้มจนตาหยี่ให้กับความดีใจ “แต่พี่มีข้อแม้…ลิจะต้องเลิกทำงานตรงนั้นและมาทำงานให้พี่แทน” คิ้วเล็กเลิกขึ้นสูงเมื่อได้ยินประโยคจากเขา “ทำงานอะไรคะ?” เธอเอ่ยด้วยใบหน้าสงสัย “ต่อไปนี้หลังเลิกเรียนลิต้องมาทำความสะอาดห้องพี่ ทุกวันหยุดได้เฉพาะเสาร์ อาทิตย์วันอื่นห้ามหยุดนอกจากป่วย” ตาเล็กกระพริบปริบๆ มองใบหน้าหล่ออย่างตั้งใจ เธอพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะผ่ายยิ้มออกมา “ตกลงค่ะ แล้วค่าจ้างล่ะคะ?” “วันละสี่ร้อยล่วงเวลาเพิ่มให้อีกหนึ่งร้อย เงื่อนไขนี้แค่กับลิคนเดียวนะ” “นายจ้างคนนี้หล่อแล้วยังใจดีอีกนะเนี้ย เริ่มวันไหนดีคะ” “พรุ่งนี้ก็ได้ จริงสิที่พักลิมันไกลกับคอนโดพี่มากเลย งั้นเอาอย่างงี้ต่อไปนี้ลิย้ายมาอยู่กับพี่ เพื่อลดค่าใช้จ่าย พี่ให้อยู่ฟรีแต่พี่เชื่อว่าคนแบบลิไม่ยอมอยู่ฟรีๆ แน่ งั้นก็จ่ายค่าน้ำค่าไฟให้พี่เดือนละร้อยพอ ตามนี้ห้ามขัดเพราะนี่คือการบังคับ” “เอ่อ…ค่ะๆ” มะลิไม่ได้ตอบอะไรแต่ก็ได้แค่งงกับการกระทำของเขา วันนี้ทั้งวันเขาพาเธอไปลาออกจากงานและช่วยขนออกจากหอพักมายังคอนโดของเขา เธอไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร เรื่องงานบ้านมันง่ายมากสำหรับเธอแต่ปัญหาใหญ่มันอยู่ตรงนี้… “พี่พีแต่ลิไม่มีห้องนอนนะคะ” เธอเอ่ยบอกเขา “นั่นไงห้องนอนอีกห้อง พี่ยกให้เอาของเข้าไปเก็บสิ” เขาชี้ไปยังห้องด้านข้างที่ติดกับห้องนอนของเขา มะลิรีบเปิดประตูเข้าไปภายในห้องคือเตรียมพร้อมมากจริงๆ เธอไม่คิดเลยว่าห้องจะเป็นระเบียบมีที่นอนผ้าปู ของใช้ต่างๆ และที่แปลกใจสุดๆ คงจะเป็นสีของม่าน ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนของใช้ที่อยู่ด้านในเป็นสีเขียว…ใช่มันคือสีโปรดของเธอ มะลิรีบหันหน้าไปมองเขาทันทีที่ตาเล็กหลี่มองอย่างข้องใจ “พี่พีนี่เตรียมพร้อมจังนะคะ” เธอเอ่ย “หึ! เตรียมพร้อมยังไง พี่แค่จัดไว้รับรองแขกแค่นั้นเอง” “จะพยายามเชื่อนะคะ แล้วพี่พาลิมาอยู่ที่นี่ไม่กลัวผู้หญิงของพี่จะอาละวาดหรอคะ” เธอเอ่ยด้วยใบหน้าใสซื่อก่อนจะเดินไปยกของเข้ามาภายในห้อง “ทำไมพี่ต้องกลัวล่ะ อีกอย่างพี่ไม่ได้แคร์ผู้หญิงพวกนั้นอยู่แล้ว” “พี่พีรู้ตัวรึเปล่าคะ ว่าพี่เปลี่ยนไปมากเลยนะ” “เปลี่ยนหรอ สำหรับคนอื่นพี่อาจจะเปลี่ยนแต่กับลิพี่ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนนะ” เขาตอบด้วยใบหน้านิ่งก่อนจะเดินไปยกของเขาไปในห้อง เธอไม่ได้ตอบอะไรอีกเพราะอีกพูดมันเหมือนอากาศที่เริ่มวนอยู่กับที่ไม่สามารถไปตามทิศทางไหนได้เลย เวลาของพวกเขาหมดไปกับการจัดเก็บห้อง ตกเย็นความหิวทำให้ทั้งคู่ลงมาหาอะไรกินแก้หิว เขาเลือกที่จะพาเธอมายังใต้คอนโดร้านข้าวเจ้าประจำที่อร่อยและให้เยอะมากราคาก็ไม่แพง “มาแล้วน้องพีสุดหล่อ วันนี้จะกินอะไรดีล่ะ?” เสียงเอ่ยทักของเจ๊พาเจ้าของร้าน “เอากะเพราไก่ไข่ดาวไม่สุกนะครับ” เขาเอ่ยบอกชื่อเมนูของตัวเอง “แล้วหนูล่ะ?” เจ๊พาหันมาถามมะลิที่ยื่นอยู่เงียบๆ “หนูเอาเหมือนพี่เขาก็ได้ค่ะ” มะลิตอบยิ้มๆ ก่อนจะหันไปหาที่นั่ง “ใครหรอจ๊ะ?” เจ๊พาถามเมื่อคนตัวเล็กเดินหันหลังไป “น้องสาวน่ะครับ” เขาตอบออกไปทันที โดยที่คนฟังไม่ค่อยจะชอบใจกับคำตอบของเขามากแค่ไหนแต่ก็ต้องยอมรับความจริงเพราะเธอไม่สามารถเป็นอะไรได้มากไปกว่านี้ มะลินั่งรออยู่ที่โต๊ะเพื่อรอร่างสูงที่กำลังเดินมาพร้อมกับแก้วน้ำในมือ เขาวางมันลงก่อนจะหย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “ร้านนี้อร่อยมากพี่บอกเลย” “อย่างงี้ต้องลองค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมกับหัวเราะออกมาเล็กน้อย พวกเขาคุยกันในหลายๆ เรื่องระหว่างรอข้าว มันอาจจะเป็นความสุขเล็กๆ ของเธอแต่เขาเปรียบเสมือนเซฟโซนที่ดีที่สุดสำหรับเธอในยามที่ต้องการเขา “พีมากินข้าวหรอ?” เสียงเข้มทำให้บทสนทนาระหว่างทั้งคู่หยุดลง “เคนมึงไหนมาว่ะ ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตาเลยนะมึง” พีเอ่ยทักเพื่อนหนุ่ม “กูต้องช่วยงานป๊าที่อู่ว่ะ คนขาดด้วยมึงเหอะนี่ใครว่ะ?” เคนเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้า “น้องกูเอง” “น้อง? มึงมีน้องสาวด้วยหรอว่ะ” เคนถามอย่างสงสัย “ทำไมกูมีไม่ได้หรือไง?” “ก็ไม่ได้ว่าอะไร แล้วน้องชื่ออะไรคะ” เสียงเข้มปนหวานเอ่ยถามมะลิ “มะลิค่ะ” เธอตอบออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม “ชื่อหอมจัง หน้าตาก็น่ารัก มะลิมีแฟนยังคะ” คำถามของเพื่อนชายมันสะกิดต่อมอารมณ์ของพีรศักดิ์อย่างบอกไม่ถูกเขาไม่ค่อยชอบใจนักที่มีคนมาถามเธอแบบนี้ “ยังค่ะ” มะลิตอบพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ ไม่นานข้าวก็มาเธอจึงหันมาสนใจกับการกินมากกว่าคนทั้งคู่ “มึงหยุดคิดเลยนะเคน มะลิไม่ได้เหมือนผู้หญิงที่เข้าหามึง ห้ามยุ่งเด็ดขาด!” คำยื่นคำขาดเพื่อหยุดความคิดของเพื่อนสนิท “มึงหวงหรอ?” เคนถามทำให้ข้าวที่กำลังจะเข้าปากหยุดนิ่ง พีมองคนตรงหน้าด้วยนัยน์ตาไหววูบ มะลิละสายตาทันทีก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวในจานของตัวเอง “เปล่า! มะลิดีเกินไปที่มึงจะเข้าหา” “มึงพูดซะเหมือนกูเลว” “ก็ตามนั้น” พีตอบก่อนจะหันมาจดจ่อกับการกิน “เจ๊พาเอากะเพราหมูกรอบไข่ดาวสุกๆ จานหนึ่งครับ” “ได้เลยรอแป๊บ!” “มะลิเรียนคณะอะไรคะ?” เคนเอ่ยถามพร้อมกับขยับเก้าอี้เข้ามานั่งข้างๆ มะลิ “ครุศาสตร์ค่ะ” “หนูอยากเป็นครูหรอคะ” “ค่ะ” “แล้วหนูอยากมีแฟนเรียนวิศวะมั้ยคะ” “คณะนี้มีคนหล่อๆ มั้ยคะ” อยู่ๆ คำถามของเธอก็ทำเอาคนที่นั่งฟังอยู่นั้นถึงกับข่มตาลงทันที (หึ! ไอ้พีมึงหลอกกูไม่ได้หรอก น้องสาวแต่หวงออกนอกหน้านอกตา) “มีครับ มีพี่หล่อสุดแล้ว” เคนอวยตัวเองด้วยใบหน้ายิ้ม “ไม่มีใครหล่อทั้งนั้น มึงก็จะถามอะไรเยอะแยะ” คนที่เงียบอยู่ๆ ก็พูดขัดขึ้นมา “แต่ลิเห็นมีเยอะนะคะ เพื่อนลิกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่เลย โดยเฉพาะพี่สิงห์!” ชื่อที่เธอเอ่ยทำเอาสองหนุ่มมองหน้ากันทันทีที่ได้ยิน “ลิไปรู้จักมันได้ยังไง?” พีเอ่ยถามอย่างใจที่ร้อนรน “ก็พี่เขาเป็นหลานชายเจ้าของผับที่ลิทำงานอยู่น่ะค่ะ เลยได้รู้จักกันพี่เขาดีมากๆ เลยนะคะ” เธอตอบออกไปจากสิ่งที่เห็นจริงๆ โดยไม่ได้รู้ว่าพีไม่ค่อยพอใจกับคำพูดของเธอสักเท่าไหร่ “ลิอย่าพึ่งคิดว่าดี ถ้ายังไม่รู้จักดีพอ รีบๆ กินจะได้กลับขึ้นห้อง” มะลิเม้มปากเรียวเฉียบแน่นก่อนจะจัดการกินข้าวต่อไปจนหมด เธอไม่รู้เลยว่าเขาโกรธเธอหรือไม่พอใจอะไรรึเปล่าเพราะตั้งแต่กลับขึ้นห้องมาเขาก็เงียบและไม่ยอมพูดอะไรกับเธอเลย “พี่พีโกรธอะไรลิรึเปล่าคะ?” น้ำเสียงเล็กถามออกไปทำให้คนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาหันมามอง “อยากรู้ก็เดินมาสิ” เขาเอ่ยด้วยใบหน้านิ่ง ร่างเล็กก้าวเดินเข้าไปใกล้ๆ จู่ๆ มือเล็กก็ถูกรั้ง ร่างของเธอก็ล้มลงไปนั่งด้านข้างเขาร่างกายของเธอแนบชิดกับเขาเมื่อถูกกอดรัดจากแขนแกร่งแน่นเธอเงยหน้ามองใบหน้าหล่อที่จ้องเธอไม่วางตา “พี่ปล่อ…” ประโยคของเธอถูกกลืนหายไปกับรสจูบที่เขามอบให้ ริมฝีปากบางถูกปิดแน่น เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาทำมันหมายความว่ายังไง เมื่อคืนเขาดื่มเธอยังพอเข้าใจแต่ตอนนี้เขามีสติครบถ้วนแล้วทำไมอยู่ๆ ถึงได้จูบเธอแบบนี้ล่ะ?

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more