WILD FLOWER: CATLEYA OF SAN NICHOLAS

CHAPTER 2: Lust Game

CHAPTER 2

Lust Game

"Desire is the most powerful weapon. It does not need to hurt — it only needs to blind you long enough to make you forget who is really in control."

Kinabukasan, maaga pa lang ay nasa labas na ulit si Leah. Ang sikat ng araw ay paunti-unti nang tumataas, pinapainit ang hangin at pinapatingkad ang bawat dahon at bulaklak sa kanyang hardin. Pero sa halip na ang karaniwang tahimik na ngiti, may bahagyang kurba sa kanyang mga labi - tila hinihintay ang isang bagay, o mas tumpak, ang isang tao.

Hindi siya nagkamali. Maya-maya pa, narinig niya ang mabagal na yabag papalapit.

"Maaga ka pa," bati ni Damien, nakatayo ulit sa tapat ng bakod, ang kanyang mga kamay ay nakasuksok sa bulsa ng kanyang pantalon, at ang tingin ay agad dumapo sa kanya.

Tumingala si Leah, at sa isang iglap, nagbago ang kanyang presensya. Ang lambot ng umaga ay tila sumanib sa kanya, pero may halong kakaibang init at alindog. Inilapag niya ang kanyang kalaykay at dahan-dahang naglakad palapit, ang kanyang mga hakbang ay magaan, walang ingay, parang pusa na gumagapang sa damuhan.

"Maaga rin po kayo, Doktor," sagot niya, ang tinig ay mababa at malambing, tila bulong na para lang sa pandinig niya. "Akala ko ay dito ka lang para magpahinga. Pero mukhang dala mo pa rin ang ugali ng taong sanay na may hinahanap."

Ngumiti si Damien - ngiting may kakaibang lalim. "Naghahanap ako ng sagot. At pakiramdam ko, nasa lugar lang ito kung nasaan ka."

Humawak siya sa rehas, at sa pagkakataong ito ay mas matapang ang tingin niya, parang sinusubok ang hangganan. "Sinabi mo kahapon na parang bulaklak ka na tumubo sa bato. Walang kailangang kalinga, walang takot sa tagtuyot. Pero kung totoo iyan... bakit ang ganda mo pa rin? Bakit may kakayahan kang humatak ng atensyon nang kusa?"

Lalong lumawak ang ngiti ni Leah. Humakbang siya nang mas malapit, halos dumikit na ang kanyang balikat sa rehas, kaya naman nalanghap ni Damien ang amoy ng sariwang lupa at matamis na bango ng mga bulaklak na bumabalot sa kanya. Itinaas niya ang kanyang kamay, at dahan-dahang ipinatong ang dulo ng kanyang mga daliri sa bakal - malapit sa kung saan nakapatong ang kamay ng lalaki, pero hindi ito hinahawakan.

"Dahil iyan ang kalikasan ng mga ligaw na bulaklak, Doktor," paliwanag niya, ang kanyang mga mata ay nakatitig nang diretso sa kanya, walang pag-iwas, puno ng kislap ng hamon. "Hindi kami gumagamit ng ganda para humingi ng pagmamahal. Ginagamit namin ito para ipakita na nakaligtas kami. Ang alindog ko ay hindi regalo - ito ay patunay na kahit sa pinakamasamang kalagayan, kaya kong mamukadkad nang mas maganda kaysa sa mga itinanim at inalagaan nang maigi."

Dahan-dahan niyang igalaw ang kanyang mga daliri sa bakal, na parang humahaplos, habang ang kanyang tingin ay tila tumatagos sa isipan ni Damien. "At kung sa tingin mo ay nakakaakit lang ako nang hindi sinasadya... nagkakamali ka. Alam ko kung paano gumalaw. Alam ko kung paano magsalita. Alam ko kung paano iparamdam sa isang tao na gusto niya akong lapitan... kahit na ang isip niya ay nagsasabing delikado ako."

Ramdam ni Damien ang pagbilis ng t***k ng kanyang puso - isang bagay na matagal na niyang hindi nararamdaman. Sanay siyang makita ang mga emosyon sa mukha ng kanyang mga pasyente: takot, lungkot, galit, pag-asa. Pero kay Leah... wala siyang makitang malinaw. Mayroon lang siyang nakikita - isang apoy na hindi kayang patayin, at isang alindog na parang bitag na kusang pinapasukan ng sinumang makakita.

"Kaya mo akong lituhin," aminado si Damien, ang kanyang tinig ay naging mas mababa, mas seryoso. "Sa propesyon ko, natutunan kong ang mga taong walang nararamdamang takot o awa ay madalas ding walang kakayahang magmahal o humanga. Pero ikaw... kaya mong magparamdam ng pagnanasa sa iba nang parang ito ang pinakadalisay na damdamin sa mundo. Paano mo ito ginagawa?"

Tumawa nang mahina si Leah - isang tunog na malaya, mapanghamon, at may halong panunukso. Inilapit niya ang kanyang mukha nang kaunti, sapat para maramdaman ni Damien ang mainit niyang hininga sa hangin.

"Dahil naiintindihan ko ang mga damdamin, Doktor," sagot niya, at ang kanyang mga mata ay naging mas madilim, mas malalim. "Hindi ko ito nararamdaman, oo. Pero pinag-aralan ko ito nang mabuti. Alam ko kung ano ang nagpapabilis ng t***k ng puso ng isang lalaki. Alam ko kung anong tingin ang nagpapahina sa kanyang tuhod. Alam ko kung anong salita ang nagpapagulo sa kanyang isipan. At kapag kailangan ko... ginagamit ko ang kaalamang iyan."

Sandaling natahimik si Damien. Ang babaeng nasa harap niya ay hindi lang basta may kondisyon - siya ay isang buhay na laro, isang misteryo na mas nakakaakit habang lalong lumalalim.

"Kaya ka delikado," bulong ni Damien, at sa pagkakataong ito ay dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang kamay hanggang sa mahawakan niya ang mga daliri ni Leah sa ibabaw ng rehas.

Hindi siya humiwalay. Sa halip, bahagyang kumurba ang mga labi ni Leah, at hinayaan pa niya ang pagdampi ng balat nila.

"Delikado lang ako sa mga taong akala nila ay kaya nila akong paamuin, Doktor," sagot niya. "Sa mga taong akala nila ay kaya nilang baguhin ang kung ano na ako. Pero tandaan mo... ang ligaw na bulaklak ay mamamatay kapag kinulong mo ito sa paso."

Mahigpit na hinawakan ni Damien ang kanyang mga daliri. "Hindi ko nais na ikulong ka, Leah. Gusto ko lang malaman kung ano ang nasa likod ng iyong isipan. Dahil sa lahat ng kasong hinarap ko... ikaw lang ang nakapagparamdam sa akin na buhay na buhay ako."

Dahan-dahang binawi ni Leah ang kanyang kamay, pero bago tuluyang mawala ang hawak niya, marahan niyang kinurot ang palad ng lalaki.

"Kung ganoon, maghanda ka, Doktor Varela," bulong niya habang paatras nang paatras, pabalik sa gitna ng kanyang mga halaman. "Dahil ang larong ito... hindi ito magiging madali.

Pero sa likod ng mga salitang yun, may mas malalim pang gustong sabihin si Catleya na hindi niya sinasabi kay Damien. Sa loob ng dalawang taon na nawala siya sa San Nicholas, natutunan niya kung paano mabuhay mag-isa. Sa Manila, nagtrabaho siya sa flower shop sa Dangwa, natutulog sa maliit na kwarto na amoy pesticide at rosas na patapon na. Doon niya nakita kung paano ang mga lalaki tumitingin sa bulaklak — hindi dahil maganda ito, pero dahil gusto nila itong angkinin, iuwi, at hayaan mamatay sa vase nila.

Doon niya na-realize: Ayaw niyang maging bulaklak sa vase. Gusto niyang maging ligaw na damo na kahit apakan mo, babalik pa rin.

Kaya pagbalik niya sa San Nicholas, hindi na siya yung Leah na tahimik at laging nakayuko. Natuto na siyang tumingin ng diretso. Natuto na siyang ngumiti ng may ibig sabihin. At natuto siyang gamitin yung tingin na yun para protektahan sarili niya. Kasi sa bayan na to, pag inosente ka, kakainin ka ng buhay.

Si Damien naman, habang nakikinig, naalala niya yung mga pasyente niya sa Manila. Yung mga babaeng may high-functioning psychopathy, na magaling magbasa ng tao pero hindi marunong makaramdam. Pero si Catleya, iba. Siya yung unang tao na nakita niyang hindi lang nag-a-analyze ng emotion — nag-e-enjoy siya dito. Parang laro sa kanya ang puso ng ibang tao. At sa larong yun, siya ang laging dealer, hindi player.

Napansin din ni Damien yung buong San Nicholas, tahimik pero nakikinig. Yung mga kapitbahay na kunwaring nagwawalis sa labas pero nakasilip sa kanila. Yung mga bata na tumatakbo pero humihinto pag malapit sa bakod ni Catleya. Lahat sila may opinion kay Leah. Lahat sila may kwento. Pero walang may alam ng totoo. At yun ang pinaka-nakakaakit kay Damien — yung idea na siya lang ang makakaalam kung sino talaga si Leah pag wala nang maskara.

At kapag nagsimula na ang tunay na pagpapakilala... baka ikaw ang huli mong mapagtanto na ikaw pala ang nahulog sa bitag, at hindi ako ang nasuri mo."

Naiwan si Damien sa tapat ng bakod, nakatitig sa kanya, at may kakaibang init na kumakalat sa kanyang katawan. Alam niyang mali ito. Pero sa tuwing titingin siya kay Leah, nakikita niya hindi lang ang isang pasyente - nakikita niya si Catleya, ang ligaw na bulaklak na kusang tumutubo sa kanyang isipan.

At sa kabila ng lahat ng babala, alam niya: Hindi na siya aatras. Sa notebook niya, sinulat niya: She knows she is being watched. She performs. But the performance is the truth. She uses desire as a shield. Question: Who is hunting who?

Sa kabilang bakod, si Catleya, nakatingin sa kanya mula sa malayo, hawak yung Cattleya na bagong pitas. Ngumiti siya mag-isa. Alam niyang sinusulat siya ni Damien. At gustong-gusto niya yun. Dahil sa larong to, gusto niyang siya ang sinusulat. Siya ang iniisip. Siya ang pinapangarap - hanggang sa hindi na makatulog si Damien nang hindi siya ang nasa isip. Lust Game has officially started.