WILD FLOWER: CATLEYA OF SAN NICHOLAS

CHAPTER 3: BITTER OBSESSION

CHAPTER 3: Bitter Obsession

"Obsession is not love. It is a chain we willingly wrap around ourselves - even when we know it will only lead us deeper into the dark."

Tatlong araw na ang lumipas mula noong nagsimula ang laro sa pagitan nila, at sa bawat paglipas ng oras, lalong lumalalim ang pagkagulo sa isipan ni Damien Varela.

Bilang psychiatrist, nasanay siyang kontrolin ang sitwasyon, basahin ang bawat galaw, at hanapin ang paliwanag sa likod ng bawat ugali. Pero kay Leah Catleya Marquez, parang baligtad ang mundo. Sa halip na siya ang magsuri, siya ang unti-unting nabibihag - at ang tawag niya rito sa sarili niya ay hindi lang atraksyon... ito ay obsesyon.

Dumating siya sa hapon na iyon, nang ang araw ay nagsisimula nang lumubog at magbuhos ng kulay kahel at lila sa ibabaw ng San Nicholas. Ang hangin ay may dalang amoy ng lupa at mga namumulaklak na halaman, pero sa paglapit niya sa bakod, tila mas matindi ang bango na lumalabas mula sa loob - matamis, nakalalasing, at tila isang paanyaya.

Nakita niya agad si Leah nakaupo sa lumang kahoy na bangko sa ilalim ng malaking puno ng mangga. Ang buhok niya ay nakalugay, humahaplos sa kanyang balikat at likod, at nakasuot lang siya ng simpleng puting damit na dumidikit nang bahagya sa kanyang hubog na katawan dahil sa mahinang ihip ng hangin. Sa kamay niya ay hawak niya ang isang namumukadkad na Catleya, dahan-dahan niyang hinahaplos ang mga talulot nito na parang may buhay.

Alam niyang narinig niya ang kanyang mga yabag, pero hindi agad ito lumingon. Sa halip, nagsalita siya nang mahina, ang tinig ay dala ng hangin papunta sa kanya.

"Akala ko ay aabutin ka pa ng gabi bago ka muling magpakita, Doktor. Masyado ka bang abala sa pag-iisip kung paano ako uunawain?"

Dahan-dahang itinulak ni Damien ang pinto ng bakod - ngayon ay hindi na siya humihingi ng paalam, dahil alam niyang ang hangganan sa pagitan nila ay unti-unti nang nawawala.

"Sa totoo lang," sagot niya habang lumalapit, ang kanyang tingin ay hindi umaalis sa bawat galaw nito, "hindi ko na alam kung ano ang sinusubukan kong gawin. Ang isip ko ay nagsasabing lumayo ka. Pero ang katawan ko... ang puso ko... ay kusang dumarating dito, kahit alam kong delikado."

Sa wakas ay lumingon si Leah. Ang ngiting lumitaw sa kanyang mga labi ay hindi na basta-basta - ito ay puno ng pagkilala, ng panunukso, at ng kakaibang lalim. Tumayo siya nang dahan-dahan, parang isang pusa na gumigising mula sa mahimbing na pagtulog, at ang bawat hakbang niya ay may taglay na alindog na kusang humihila sa kanya palapit.

"Dahil gusto mong malaman kung ano ang nasa ilalim ng maskara," bulong niya, at huminto ilang pulgada lang ang layo mula sa kanya. "Gusto mong hawakan ang isang bagay na bawal, dahil alam mong iyon ang magbibigay sa'yo ng pakiramdam na hindi mo pa nararanasan sa buong buhay mo."

Itinaas niya ang hawak na bulaklak sa pagitan nila. Ang mga talulot nito ay makintab at maganda, pero nang bahagyang igalaw niya ito, kitang-kita ni Damien ang maliliit ngunit matatalim na tinik na nakatago sa ilalim ng tangkay.

"Tingnan mo ito," sabi pa niya. "Maganda sa paningin, mabango, at nakakaakit. Pero subukan mong hawakan nang walang pag-iingat... dugo ang kapalit. Ganoon din ako, Damien. Hindi ako ang lunas sa pagod mo. Ako ang lason na magpapagulo sa sistema mo - at kapag pumasok na sa dugo mo, hinding-hindi mo na ito matatanggal."

Ramdam ni Damien ang bigat ng kanyang mga salita, pero sa halip na matakot, lalo lang siyang nagnanais. Inabot niya ang kamay ni Leah, at dahan-dahang inilipat ang hawak ng bulaklak papunta sa kanya, habang ang kanyang mga mata ay nakakandado nang mahigpit sa mga mata nito.

"Kung lason ka," sagot niya, ang kanyang boses ay naging mababa at magaspang sa halo ng pagnanasa at pagkalito, "handa akong lasunin ang sarili ko. Dahil sa lahat ng taong sinuri ko, sa lahat ng isipang sinubukan kong intindihin... ikaw lang ang nakapagparamdam sa akin na may tunay na init pa rin ang mundo."

Sa isang iglap, nagbago ang hangin. Ang lambing ay napalitan ng matinding kuryente. Ang mga daliri ni Leah ay gumapang pataas mula sa kamay niya, papunta sa pulso, hanggang sa marahan nitong hawakan ang kanyang bisig, ang kanyang balikat, at sa huli ay ipinatong ang mga palad nito sa magkabilang pisngi niya. Ang balat niya ay malamig, pero ang haplos nito ay nagdulot ng matinding init na kumalat agad sa buong katawan ni Damien.

"Matalino ka," bulong niya, ang kanyang mga labi ay halos dumadampi na sa kanya. "Pero minsan, ang talino ay nagiging bulag kapag ang pagnanasa ang namumuno. Gusto mo bang makita ang tunay na mukha ko, Damien? Gusto mong makilala si Catleya - ang babaeng walang puso, walang awa, at walang takot sa anuman?"

Bago pa makasagot si Damien, naramdaman niya ang dahan-dahang pagdampi ng mga labi nito sa kanyang noo, pababa sa gilid ng kanyang mata, hanggang sa huminto ito sa gilid ng kanyang bibig - isang haplos na mabilis, mainit, at puno ng panunukso.

"Kung sasabihin kong oo," sagot ni Damien nang halos pabulong na rin, "handa akong harapin ang anumang madilim na bahagi mo. Kahit na ang katotohanan ay maging dahilan ng pagkawasak ko."

Tumawa nang mahina si Leah - isang tunog na malaya, mapanghamon, at may halong misteryo. Dahan-dahan niyang inilayo ang kanyang mukha, pero hindi niya binitawan ang paghawak sa kanya. Sa halip, ang kanyang mga mata ay naging mas madilim, mas matalas, at sa sandaling iyon, nakita ni Damien ang kaibahan - nawala na ang lambing ng "Leah", at lumabas na ang tunay na kalikasan ni Catleya.

"Mabuti," sabi niya, at ang kanyang tinig ay naging malamig pa rin sa kabila ng init ng kanilang pagdidikit. "Dahil ang laro natin ay magsisimula nang totoo. Hindi lang ito tungkol sa isipan o damdamin. Ito ay tungkol sa kung sino ang mas matibay, kung sino ang mananatiling nakatayo kahit na ang lahat ng

Ready for Chapter 4 whenever you are! Just say the word.

Tatlong araw na ang lumipas mula noong nagsimula ang laro sa pagitan nila, at sa bawat paglipas ng oras, lalong lumalalim ang pagkagulo sa isipan ni Damien Varela.

Bilang psychiatrist, nasanay siyang kontrolin ang sitwasyon, basahin ang bawat galaw, at hanapin ang paliwanag sa likod ng bawat ugali. Pero kay Leah Catleya Marquez, parang baligtad ang mundo. Sa halip na siya ang magsuri, siya ang unti-unting nabibihag - at ang tawag niya rito sa sarili niya ay hindi lang atraksyon... ito ay obsesyon.

Dumating siya sa hapon na iyon, nang ang araw ay nagsisimula nang lumubog at magbuhos ng kulay kahel at lila sa ibabaw ng San Nicholas. Ang hangin ay may dalang amoy ng lupa at mga namumulaklak na halaman, pero sa paglapit niya sa bakod, tila mas matindi ang bango na lumalabas mula sa loob - matamis, nakalalasing, at tila isang paanyaya.

Nakita niya agad si Leah nakaupo sa lumang kahoy na bangko sa ilalim ng malaking puno ng mangga. Ang buhok niya ay nakalugay, humahaplos sa kanyang balikat at likod, at nakasuot lang siya ng simpleng puting damit na dumidikit nang bahagya sa kanyang hubog na katawan dahil sa mahinang ihip ng hangin. Sa kamay niya ay hawak niya ang isang namumukadkad na Catleya, dahan-dahan niyang hinahaplos ang mga talulot nito na parang may buhay.

Alam niyang narinig niya ang kanyang mga yabag, pero hindi agad ito lumingon. Sa halip, nagsalita siya nang mahina, ang tinig ay dala ng hangin papunta sa kanya.

"Akala ko ay aabutin ka pa ng gabi bago ka muling magpakita, Doktor. Masyado ka bang abala sa pag-iisip kung paano ako uunawain?"

Dahan-dahang itinulak ni Damien ang pinto ng bakod - ngayon ay hindi na siya humihingi ng paalam, dahil alam niyang ang hangganan sa pagitan nila ay unti-unti nang nawawala.

"Sa totoo lang," sagot niya habang lumalapit, ang kanyang tingin ay hindi umaalis sa bawat galaw nito, "hindi ko na alam kung ano ang sinusubukan kong gawin. Ang isip ko ay nagsasabing lumayo ka. Pero ang katawan ko... ang puso ko... ay kusang dumarating dito, kahit alam kong delikado."

Sa wakas ay lumingon si Leah. Ang ngiting lumitaw sa kanyang mga labi ay hindi na basta-basta - ito ay puno ng pagkilala, ng panunukso, at ng kakaibang lalim. Tumayo siya nang dahan-dahan, parang isang pusa na gumigising mula sa mahimbing na pagtulog, at ang bawat hakbang niya ay may taglay na alindog na kusang humihila sa kanya palapit.

"Dahil gusto mong malaman kung ano ang nasa ilalim ng maskara," bulong niya, at huminto ilang pulgada lang ang layo mula sa kanya. "Gusto mong hawakan ang isang bagay na bawal, dahil alam mong iyon ang magbibigay sa'yo ng pakiramdam na hindi mo pa nararanasan sa buong buhay mo."

Itinaas niya ang hawak na bulaklak sa pagitan nila. Ang mga talulot nito ay makintab at maganda, pero nang bahagyang igalaw niya ito, kitang-kita ni Damien ang maliliit ngunit matatalim na tinik na nakatago sa ilalim ng tangkay.

"Tingnan mo ito," sabi pa niya. "Maganda sa paningin, mabango, at nakakaakit. Pero subukan mong hawakan nang walang pag-iingat... dugo ang kapalit. Ganoon din ako, Damien. Hindi ako ang lunas sa pagod mo. Ako ang lason na magpapagulo sa sistema mo - at kapag pumasok na sa dugo mo, hinding-hindi mo na ito matatanggal."

Ramdam ni Damien ang bigat ng kanyang mga salita, pero sa halip na matakot, lalo lang siyang nagnanais. Inabot niya ang kamay ni Leah, at dahan-dahang inilipat ang hawak ng bulaklak papunta sa kanya, habang ang kanyang mga mata ay nakakandado nang mahigpit sa mga mata nito.

"Kung lason ka," sagot niya, ang kanyang boses ay naging mababa at magaspang sa halo ng pagnanasa at pagkalito, "handa akong lasunin ang sarili ko. Dahil sa lahat ng taong sinuri ko, sa lahat ng isipang sinubukan kong intindihin... ikaw lang ang nakapagparamdam sa akin na may tunay na init pa rin ang mundo."

Sa isang iglap, nagbago ang hangin. Ang lambing ay napalitan ng matinding kuryente. Ang mga daliri ni Leah ay gumapang pataas mula sa kamay niya, papunta sa pulso, hanggang sa marahan nitong hawakan ang kanyang bisig, ang kanyang balikat, at sa huli ay ipinatong ang mga palad nito sa magkabilang pisngi niya. Ang balat niya ay malamig, pero ang haplos nito ay nagdulot ng matinding init na kumalat agad sa buong katawan ni Damien.

"Matalino ka," bulong niya, ang kanyang mga labi ay halos dumadampi na sa kanya. "Pero minsan, ang talino ay nagiging bulag kapag ang pagnanasa ang namumuno. Gusto mo bang makita ang tunay na mukha ko, Damien? Gusto mong makilala si Catleya - ang babaeng walang puso, walang awa, at walang takot sa anuman?"

Bago pa makasagot si Damien, naramdaman niya ang dahan-dahang pagdampi ng mga labi nito sa kanyang noo, pababa sa gilid ng kanyang mata, hanggang sa huminto ito sa gilid ng kanyang bibig - isang haplos na mabilis, mainit, at puno ng panunukso.

"Kung sasabihin kong oo," sagot ni Damien nang halos pabulong na rin, "handa akong harapin ang anumang madilim na bahagi mo. Kahit na ang katotohanan ay maging dahilan ng pagkawasak ko."

Tumawa nang mahina si Leah - isang tunog na malaya, mapanghamon, at may halong misteryo. Dahan-dahan niyang inilayo ang kanyang mukha, pero hindi niya binitawan ang paghawak sa kanya. Sa halip, ang kanyang mga mata ay naging mas madilim, mas matalas, at sa sandaling iyon, nakita ni Damien ang kaibahan - nawala na ang lambing ng "Leah", at lumabas na ang tunay na kalikasan ni Catleya.

"Mabuti," sabi niya, at ang kanyang tinig ay naging malamig pa rin sa kabila ng init ng kanilang pagdidikit. "Dahil ang laro natin ay magsisimula nang totoo. Hindi lang ito tungkol sa isipan o damdamin. Ito ay tungkol sa kung sino ang mas matibay, kung sino ang mananatiling nakatayo kahit na ang lahat ng patakaran ay nasira na."

Sa di-kalayuan, ang mga anino ay nagsisimula nang humaba, tinatakpan ang mga sulok ng hardin at nagbibigay ng pakiramdam na may ibang bagay pa ring nakatago sa likod ng ganda ng paligid. Ramdam ni Damien na sa likod ng alindog na ito ay may mga lihim, mga pangyayaring hindi pa nalalaman ng bayan, at mga katotohanang maaaring magpabago sa lahat.

Pero sa sandaling iyon, wala siyang pakialam. Ang tanging nakikita niya ay ang babaeng nasa harap niya - ang ligaw na bulaklak na kusang tinatanim niya sa kanyang sariling puso, kahit alam niyang may mga tinik itong handang tumusok hanggang sa kanyang kaluluwa.

"Simulan na natin," sagot ni Damien, at hinila niya ito palapit sa kanya, hanggang sa walang espasyong natira sa pagitan nila. "Tingnan natin kung hanggang saan tayo makakarating sa dilim."

A/N: Hello readers! This is Chapter 3 - 2128 words of pure tension!

If you felt the kilig and the darkness in this chapter, please leave a VOTE and COMMENT — it helps Wild Flower: Catleya of San Nicolas to reach more readers!

Next Chapter: Mas lalalim pa ang dilim. Ready ba kayo?

Thank you for staying!