My Precious Love: Lost Romance

Chapter 17

Ngumiti ako nang lingunin ako nito hawak pa ang pan, he didn't even bothered when he saw me fantasizing his body, he smirked instead. I smiled and walks towards him. Sumandal sya sa center island saka nagsalita. "Good morning wife." Nakangiti nitong bati,

"Good morning, husband." Tugon ko.

"Are you hungry?" Ngumiti ako saka kinagat ang ibabang labi at tumango.

Ito ang isa sa pinakamasayang agahan na pinagsaluhan namin ni Troy, I feel so happy and complete. Ang makita lang ang dimples nya sa araw-araw masaya na ako. Ito na ba ang simula ng mga masasayang araw naming dalawa? Kung ganon sana hindi na matapos pa.

"Babe, saan tayo pupunta?" Tanong ko rito habang nasa sasakyan kami. Ngumiti naman ito saka sandali akong sinulyapan.

"Don't you want to see your mom?" Aniya, napaawang ang labi ko at saka ngumiti. I'm planning to visit her one of this days pero naunahan na ako ni Troy, ngunit ganun nalang ang pangungunot ng noo ko nang marealize na hindi ko nabanggit dito ang tungkol sa mama ko.

"Sandali, paano mo nalaman?" Nagtataka kong tanong, he just smirked and kissed my hand.

"Perks of being Laurent." Baritonong sambit nito, ngumiti akong muli at umismid dito saka binaling ang tingin sa bintana, yeah how can I forget that? He is Troy Laurent. Kakambal na nito ang koneksyon at kayamanan, he can do anything.

Dumating kami sa tapat ng bahay nila mama, sakto namang lumabas ito ng bahay habang may hawak na plastic bag, napangiti ako nang makita ito sa di kalayuan, nang magtama ang mga tingin namin ay hindi ako nito kaagad nakilala at naninigkit pa ang mata, nang mapagtanto na nya at makilala ako ay agad nyang nabitawan ang hawak at patakbong lumapit sa akin, ganun din ako. Yumakap ito saka nito tningnan ang mukha ko habang hindi makapaniwala.

"Ayah? Oh my God is this real? What are you doing here?" Sambit nito habang halos mangilid pa ang luha, ngumiti ako at muli itong niyakap. Hanggang ngayon ay nagagandahan parin ako sa mama ko, kahit na makikitaan na ito ng kaunting wrinkles, maganda parin dahil sa pagkamestisa nito, na minana ko sa kanya.

"I missed you ma." Sambit ko nang muli akong kumawala sa pagkakayakap, nawala ang ngiti nito nang dumako ang tingin nya sa lalaking nasa tabi ko, bahagyang nangunot ang noo at halos mamutla pa nang makita nya si Troy. Hindi ko alam kung bakit pero bigla aking kinabahan hindi alam ni mama ang pagpapakasal ko kay Troy.

Agad akong tumikhim saka kinapitan ang braso ni Troy. Muli akong ngumiti saka nagsalita. "Ma, this is Troy, m-my husband." Sambit ko, muntik pang mautal sa dulo dahil sa kaba, iniisip ang magiging reaksyon nito. Nanatiling nakatitig parin ito kay Troy at hindi nagsasalita sa puntong iyon ay narinig kong may lalaking tumawag sa pangalan nya at lumapit sa amin. Ngumiti ako nang makita si Tito John.

"Ayah? Is that you?" Tanong nito nang maaninag ako.

"Hi, Tito John. It's been so long." Bati ko rito, niyakap ako nito nang makalapit.

"It's really you, how are you sweetie? What are you doing here, let's talk inside." Nakangiti nitong tugon, tumango naman ako at muling tiningnan si mama, hindi parin ito nagsasalita at maputla parin ang mukha pero nginitian ako nito saka minowestra papasok sa loob.

Tiningnan ko rin si Troy saka ito ngumiti sa akin at bumulong. "I guess you're mom was shock because of me." Aniya, nginitian ko nalang ito saka umiling.

Hindi naman gaanong kalaki ang bahay nila mama, it's just a simple bungalow house pero malawak at may apat na silid, malawak rin ang sala. It's mixed western and Filipino style kaya ramdam mong para kang nasa pilipinas. May negosyong mga yate si Tito John na pinapaupahan at doon nila kinukuha ang panggastos nila.

Pagpasok ay pareho kaming naupo ni Troy sa sofa ganun din si Tito John, si mama naman ay sa kusina dumeretso para kumuha ng maiinom, nagkwentuhan kami ni Tito, ilang beses ko na itong nakakwentuhan sa skype at masasabi kong mabait naman na tao ito. Tanggap nya si mama kahit na may anak na ito sa pagkadalaga.

Sabay naming nilingon si mama nang dumating ito dala ang isang tray na may pagkain at mga inumin.Nakita ko ang muling pagtitig nito kay Troy bago muling bumalik sa kusina. Kinalabit ko si Troy at sinenyasan na pupunta muna sa kusina dahil naguusap sila noon ni Tito John.

"Ma?" Sambit ko nang makalapit ako rito, ngumiti ito sa akin saka humarap.

"I'm glad seeing you here anak, pero akala ko ba pag-iisipan mo pa ang pagpunta mo dito?" Sambit nito, sumandal ako sa sink at saka humalukipkip.

"Ma, I'm not sataying here for good. Hindi papayag si Troy na magkalayo kami." Tugon ko. "Why didn't you tell me na kinasal kana? You should tell me before you decide Ayah, I'm you're mother." Aniya, gumuhit ang guilt sa mukha ko, alam kong mali ang ginawa ko hindi ko sinabi rito ang pagpapakasal.

"Ma, biglaan lang ang nagyari, nung nalaman ni Troy na balak kong pumunta dito pinakasalan nya na ako." Mahina kong tugon, lumapit ito ng bahagya saka ako hinawakan sa dalawang balikat.

"Anak, alam mo namang kung saan ka doon ako diba? Pero hindi ba parang nagpapadalos-dalos ka? Sana kinilala mo muna si Troy ng maigi bago ka pumayag na magpakasal. Alam mo namang ayokong nasasaktan ka hindi ba?" Mariin nitong sambit, may kakaiba akong naramdaman sa payahag nyang iyon. Parang may kung ano syang gustong sabihin na hindi nya masabi.

"Don't worry ma, hindi ako sasaktan ni Troy." Sambit ko saka ngumiti rito. Sabay kaming bumalik sa sala para makapagkwentuhan, marahil ay nagaalala lang sa akin ang mama kaya nya nasabi iyon, pero parang nawala naman ang pagaalinlangan nito pagbalik namin ng sala dahil nakikipagkwentuhan na ito dito.

Troy

Ayah makes my heart pound. I knew it to myself that she's the one I've looking for.

Nang makita ko syang umiiyak sa restaurant ko akala ko iyon na ang una't huling beses na makikita ko sya. Pero nagkamali ako, my heart almost skip a beat when I saw her in the airport. I didn't expected that I will see her again. That's when I knew that It's destiny who help me.

I tried to make her close to me, sa maiksing panahon na nagkasama kami lalo kong napatunayan sa sarili ko na mahal ko na sya, akala ko iyon na ang umpisa ng lahat pero pagkatapos nang may nangyari sa amin ay nagising nalang akong magisa sa kwarto, hinanap ko sya sa buong silid pero pati ang mga gamit nya ay hindi ko na nakita. I was devastated that time, hindi ko sya mahanap until I remembered her flight, at tama nga ang hinala ko bumalik na sya ng Pilipinas nagpapalit sya ng flight ng mas maaga.

Marami akong tanong sa kanya, how can she do that? Why? I thought she likes me too, bakit nya ako iniwan? Hindi ako kaagad nakabalik ng bansa dahil may mga kailangan pa akong asikasuhin sa main branch ng company.

Nalaman kong sa company ko rin sya nagtatrabaho, kaya tinanggap ko ang offer ni mama na itake over ang company sa Pilipinas. Muli ko syang nakita pagkatapos ng anim na buwan at ngayon ay lalo pang tlumalim ang nararamdaman ko para kay Ayah.

Alam kong hindi sya gusto ni mama pero ipaglalaban ko sya, lalo na't alam ko na kung anong nararamdaman nito para sa akin. Mahal namin ang isa't isa at hindi ako papayag na magkahiwalay kami o may humadlang sa pagsasama namin. Pero sadyang mapaglaro ang tadhana, ang akala kong nakaraan na ay hindi na kailanman babalik pa.

Ang mga masasakit na ala-alang akala ko ay matagal ko nang nalimot ay biglang nabuhay at ngayon ay muling nagbabalik. 

“Babe? What are you doing here?” Narinig kong sambit ng isang babae nang maabutan ako nitong nakatayo sa loob ng isang kwarto hawak-hawak ang isang larawan ng babae na kilalang-kilala ko. Pero bakit ito nandito? At bakit kasama nito sa litrato ang asawa ko?

“Babe? Are you okay?” Muling tanong nito, halos manginig ang mga kamay ko at titig na titig sa litratong hawak, sinusuri ang bawat detalye, hindi makapaniwala at gulong-gulo ang isipan.

“B-babe, who’s this? Kilala mo ba itong babae sa picture?” Halos natitigalgal kong sambit, nakita ko ang mapait na pagngiti ni Ayah at kinuha ang picture na hawak ko.

“She is Ate Vanessa, hindi ko alam na may nakatabi pa palang picture si mama ni ate. She died when she was in hig hschool, nasa elementary palang ako nang mangyari yung insidente. It was a tragic story, I’m sorry hindi ko na nabanggit sa’yo, masakit parin kasi para sa amin ni mama ang nangyari kahit na matagal na iyon.” She said, a sudden pain struck in my chest. Hindi ako kaagad nakasagot at parang gumuho ang mundo ko, I knew her.

“Babe? Are you okay? Bakit bigla ka nalang natulala dyan?” Muling sambit nito, napalunok ako nang maramdaman ang pagkabara ng lalamunan ko. I can’t believe that this is happening. Wala akong ibang maisip, bigla akong nakaramdam ng takot at kaba na baka kapag nalaman ni Ayah ang totoo ay mawala nanaman ito sa akin.

Niyakap ko ito ng mahigpit na kinabigla nya, mariin akong pumikit para maibsan ang takot sa mga mata. “Babe, ano kaba. Nasa labas lang sila mama.” Aniya, kumawala ako sa pagkakayakap dito at tinitigan ito sa mga mata kasabay ng paghawak ko sa mga kamay nito ng mahigpit.

“Babe, always remember that I love you, okay? I love you so much, hindi ko kakayanin kapag nawala ka sa akin.” Sambit ko rito, ngumiti naman ito saka hinaplos ang pisngi ko.

“I love you more, we’re married now. Makakatakas pa ba ako? Hinding-hindi kita iiwan, Troy.” Aniya, muli kaming bumalik sa sala kung nasaan ang mama ni Ayah at stepfather nya.

Nasagot na ang tanong ko kung bakit ganun nalang ang reaksyon ng mama ni Ayah nang makita ako nito, she seems familiar. Mahigpit kong hawak ang kamay ng asawa ko kahit hanggang sa sasakyan, hapon na ng nagpaalam kaming aalis na, nangako naman si Ayah na babalik ito bago kami umuwi sa Pilipinas. “Babe? Pwede bang bitawan ko na yung kamay ko? Kanina mo pa hawak yan, kulang nalang itali ko na yan sayo.” Nakangiti nitong sambit habang nasa byahe kami.

“I’m sorry babe, I just want to hold your hand forever.” Sambit ko saka hinalikan ang likod ng palad nito at binitawan na.

“Ano bang nangyayari sayo? Bakit ang cheesy mo ngayon?” Nakangiti nitong sambit, I just smirked at her and glanced.

I’m watching my wife sleeping in our bed habang iniisip parin ang mga nangyari at si Vanessa. Nangilid ang luha ko at muling umusbong ang sakit na naramdaman ko noon, marahan akong tumayo at kumuha ng whiskey saka nagsalin sa baso at tumayo malapit sa bintana. I know sooner or later she’ll find the truth, natatakot akong iwan ni Ayah. Hindi ko kakayanin kapag nagkataon.

Sa loob ng labintatlong taon, akala ko hindi na kailanman mauungkat ang nangyari kay Vanessa. Isang masakit na alaala ang iniwan nya sa akin na halos ikamatay ko. She was my first love, she was my soulmate. A unrequited love that left me pain and sorrow. Nilagok ko ang huling laman ng baso ko nang maramdaman ko ang paglingkis ng dalawang braso sa likod ko.

“Did I wake you?” Sambit ko habang nakatingin sa mga braso nito, kumalas ito sa pagkakayakap sa akin saka humarap, she tilted her head at sumandal sa glass wall.

“Umiinom ka? Babe may problema ba?” Tanong nito, nasa pagitan ako ng kagustuhan kong sabihin kay Ayah ang totoo at pangamba na baka kapag sinabi ko at malaman nya ay iwanan nya ako. Tumikhim ako saka nagsalita at pilit na ngumiti. “Wala, hindi lang ako makatulog, let’s go to bed.” Tugon ko saka mabini itong inalalayan pabalik sa kama.

I didn’t know what time did I fall asleep.

Kinabukasan ay maaga akong umalis ng bahay, tulog pa si Ayah nang umalis ako kaya hindi na ako nagpaalam pa dito, isa pa, ayokong malaman nya kung saan ako pupunta. I need to fix everything para makapagpatuloy kami ng asawa ko sa buhay. She’s my everything to me, I love her and I can’t take a risk knowing that I might lose her.

“Leave her.” Sambit ng mama ni Ayah habang nakatitig sa akin, hindi ako kaagad nakasagot at makailang beses na kumurap. “Pero, hindi po pupwede, mag-asawa kami ni Ayah , mahal na mahal ko po ang anak nyo. Hindi ko makakayang iwanan sya.”

“I know, that’s why I’m begging you, tama nang isang anak ko lang ang nawala. Mas lalong hindi ko makakaya kung pati si Ayah mawala rin sa akin Troy. I know you understand me.” Mariing sambit nito, napayuko ako at halos mangilid ang luha sa narinig. I know this is all my fault, dahil sa akin kaya nawala si Vanessa, but I can’t lose Ayah.

“I’m sorry Mrs. Miller, pero hindi ko kaya ang gusto nyong mangyari, hindi ko kayang iwan si Ayah.” Tugon ko.

“Then tell her the truth.” Aniya, bahagyang kumunot ang noo ko at napaangat ng tingin rito. “Tell her, and let her decide if she still wants to stay with you after hearing the truth about her sister.” Dugtong nito, halos bumagsak ang dalawang balikat ko sa narinig.

Ayokong masaktan si Ayah, at nagdadalawang isip ako sa magiging reaksyon nya kapag nalaman nyang namatay ang kapatid nya ng dahil sa akin. Tama ang mama nya, si Ayah ang dapat na nagdesisyon kung gugustuhin parin nitong manatili sa tabi ko sa kabila ng katotohanan.

Mariin akong napapikit at pinunasan ang luhang umagos sa aking pisngi gamit ang palad habang nasa loob ng sasakyan.

Why is this happening? Bakit ngayon pa? Everything was perfect. I wont tell her, hindi ko kaya. I wont take the risk. Alam kong mali pero ito lang ang naiisip kong gawin, ito na nga yata ang sinasabi nilang pagiging makasarili para sa taong mahal mo.