ขอโอกาส 2/2
1064 Words
วันนี้วาริชนัดถ่ายรูปที่ทะเลกับลมหนาว ทำให้วันนี้ลมหนาวต้องตื่นนอนแต่เช้าเป็นพิเศษ เพราะต้องเผื่อเวลาในการเดินทาง เมื่อแต่งตัว และจัดของเสร็จแล้ว ลมหนาวก็ลงมาที่ข้างล่างคอนโดทันที เพราะวาริชส่งข้อความมาว่า รออยู่ข้างล่างแล้ว
“พี่วาผมมาแล้วครับ” ผมเดินยิ้มเข้าไป เพราะพี่วาริชทั้งมารับ ทั้งขับรถ เขาจึงต้องเอาใจสักหน่อย
“ปะ งั้นไปขึ้นรถเลย” วาริชเดินนำไปข้างหน้า แล้วหันกลับมาถามรุ่นน้องที่เดินอยู่ด้านหลัง
“เรากินข้าวเช้าหรือยัง”
“ยังเลยครับ”
“งั้นเดี๋ยวพี่พาแวะกินแล้วกัน”
“โอเคครับ”
ทั้งสองเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวของวาริช จุดมุ่งหมายคือทะเลในจังหวัดหนึ่งทางภาคตะวันออก ตลอดการเดินทางทั้งสองพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย
“เออ พี่ว่าจะถามเราหลายรอบแล้ว แต่ก็ลืมทุกที” ชายหนุ่มหันมามองคนด้านข้าง
“ถามอะไรผมเหรอครับ” ลมหนาวเก็บสายตากลับมาจากวิวข้างทาง เพื่อหันมาสนทนากับคนเอ่ยประโยคถาม
“เราชื่อเล่นว่าอะไร พี่จะได้เรียกถูก” วาริชนึกได้ว่ายังไม่รู้ชื่อเล่นของรุ่นน้องเลย
“อ๋อ ผมชื่อลมหนาวครับ เรียกหนาวเฉย ๆ ก็ได้” ผมรู้สึกเขินนิด ๆ ที่ต้องบอกชื่อเล่นตัวเอง
“ลมหนาว ชื่อเพราะจัง งั้นต่อไปพี่เรียกหนาวนะ”
“ได้ครับ” ลมหนาวพยักหน้าตอบรับ
ชื่อเพราะจัง ประโยคนี้ได้ยินบ่อย แต่ผมก็ยังไม่ชินสักที
ทั้งสองมาถึงทะเลตอนสิบโมงกว่า ๆ หาข้าวกินแล้วก็มองหาสถานที่ถ่ายรูป ที่คิดว่าน่าจะดี
“พี่ว่ามุมนั้นดีนะ มีภูเขาเป็นฉากหลังด้วย” วาริชเสนอความคิดทันที
“ผมก็ว่าดีครับ”
“งั้นหนาวไปยืนตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ถ่ายรูปหนาวก่อน”
ชายหนุ่มจัดแจงท่าทางต่าง ๆ ให้ลมหนาว เพื่อรูปที่ถ่ายออกมาจะได้ดูดีที่สุด ลมหนาวก็ทำตามอย่างว่าง่าย ทั้งสองผลัดกันถ่ายรูปให้กันและกัน จนตะวันเริ่มตกดิน
“ตอนนี้พี่ว่าแสงสวยมากเลย มาเป็นนายแบบให้พี่หน่อยเร็ว”
วาริชเมื่อเห็นว่าตะวันตกดิน เป็นบรรยากาศที่ดีมาก จึงชวนคนน้องมาเป็นแบบให้
“ได้ครับคุณช่างภาพ” ลมหนาวเมื่อให้วาริชถ่ายรูปตัวเองจนพอใจแล้ว ก็ให้รุ่นพี่ไปเป็นนายแบบบ้าง เขากดชัตเตอร์ถ่ายให้รุ่นพี่ไปหลายรูปเลย
“พี่วา รอเดี๋ยวนะครับ” ลมหนาววิ่งไปที่กระเป๋าตัวเอง แล้วหยิบกล้องโพลารอยด์ขึ้นมา
“ผมใช้กล้องนี้ถ่ายนะครับ”
เมื่อถ่ายรูปเสร็จแล้ว ลมหนาว และวาริชก็มานั่งเล่นริมชายหาด ทะเลตอนกลางคืน มืดมิดไร้แสงดาว มีเพียงแต่เสียงคลื่นที่สาดซัดเข้าฝั่งอย่างไม่ย่อท้อ ทั้งสองนั่งฟังเสียงคลื่นไปเรื่อย ๆ ไม่มีคำพูดใดออกมา
“หนาว” วาริชเรียกชื่อคนที่นั่งด้านขวามือของเขา
“ครับ” ผมหันไปมองคนที่เรียกทันที
“หนาวมีแฟนหรือยัง” วาริชกลั้นใจถามคำถามนี้ออกไป ทั้งที่ในใจรู้สึกสั่นไหวอย่างมาก
เมื่อได้ยินคำถาม ลมหนาวค่อย ๆ หันกลับมามองทะเลที่มืดมิดข้างหน้า เขาหวนนึกไปถึงคนในฝัน และคุณดวงอาทิตย์ขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยตอบคนถามไป
“ผมยังไม่มีแฟนครับ”
“แล้วคนที่ชอบล่ะ มีคนที่ชอบไหม” วาริชกลั้นใจถามออกไปอีกครั้ง
คำถามนี้ของรุ่นพี่ ทำให้ลมหนาวลังเลในคำตอบ ที่จะตอบออกไป
“ผมเองก็ยังไม่รู้เลยครับ ว่ามีคนที่ชอบหรือเปล่า”
“ทำไมล่ะ” วาริชสงสัยในคำตอบของรุ่นน้อง
“ผมจำเขาคนนั้นไม่ได้ แต่บางครั้งผมก็ฝันถึงเขาตลอด บางทีถ้าผมจำเขาได้ ความรู้สึกผมคงชัดเจนมากกว่านี้มั้งครับ”
ชายหนุ่มเมื่อได้ยินสิ่งที่รุ่นน้องบอก เขาจึงเงียบไปพักหนึ่ง
“แล้วถ้าหนาวจำเขาไม่ได้ตลอดไปเลยล่ะ” วาริชคิดว่า ถ้าบางทีรุ่นน้องจำใครคนนั้นไม่ได้ คงดีไม่น้อย
“ผมไม่รู้ครับ ผม...” ลมหนาวรู้สึกสับสน หากเขาจำชายคนนั้นไม่ได้ แม้ตอนนี้อาจไม่ได้รู้สึกผูกพัน แต่ตัวเขาในอดีตก่อนสูญเสียความทรงจำล่ะ จะรู้สึกอย่างไร
“พี่ขอจีบเราได้ไหม” วาริชเมื่อเห็นลมหนาวเหม่อ เหมือนคิดถึงเรื่องราวบางอย่าง จึงพูดเรื่องนี้ออกไป เพื่อให้ลมหนาวเลิกสนใจเรื่องที่กำลังคิดอยู่
ลมหนาวหันมามองรุ่นพี่ทันที พร้อมกับอ้าปากทำตาโต
“พี่วา จะจีบผม พี่พูดจริงป้ะเนี่ย หรือแค่อำผม” ลมหนาวตกใจมากกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะไม่คิดว่า คนที่เพียบพร้อมอย่างรุ่นพี่ จะมาขอจีบตัวเอง
“พี่พูดจริง ให้พี่จีบไหม” วาริชทำหน้านิ่ง ๆ ไม่ได้มีอาการว่าล้อเล่น กับเรื่องที่กำลังพูดแต่อย่างใด
ลมหนาวเมื่อรู้ว่า คนตรงหน้าไม่ได้ล้อเล่น ก็เกิดอาการหนักใจ เพราะตัวเขาก็ยังไม่เคลียร์ตัวเองเหมือนกัน
“พี่วาครับ ถ้าผมให้พี่จีบ แล้ววันหนึ่งผมเกิดจำเขาคนนั้นได้ล่ะ ผมว่าเราอย่า...” ลมหนาวยังพูดไม่จบ วาริชก็พูดแทรกขึ้นทันที
“ขอให้พี่ได้ลองดูได้ไหม บางทีถึงแม้ว่าหนาวจำเขาได้ แต่ตอนนั้นหนาวอาจจะไม่รู้สึกอะไรกับเขาแล้วก็ได้” วาริชยังคงไม่ยินยอม ต่อความคิดที่จะจีบรุ่นน้องคนนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ก็ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวทันที
รักแรกเจอ คงมีแค่รุ่นน้องคนนี้เท่านั้น ที่ทำให้เขารู้สึกแบบนี้
เสียงคลื่นยังคงสาดซัดเข้าฝั่ง อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คืนนี้ไร้แสงดาว และแสงจันทร์คอยสาดส่องลงมา สู่ผืนน้ำทะเลอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาแห่งนี้
วาริชยังคงเหลียวมองเสี้ยวหน้า ของคนที่ยังไม่ได้ให้คำตอบกับเขา
‘ไม่เป็นไรเขารอได้’
***************
- Writer
