เปิดใจ 1/2
1112 Words
วาริชมาส่งลมหนาวที่คอนโดตอนตีหนึ่ง ระหว่างทางทั้งสองแทบไม่ได้คุยอะไรกันมาก มีเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอเบา ๆ ระหว่างการเดินทาง
“ขอบคุณครับที่มาส่ง” ลมหนาวหันไปคุยกับรุ่นพี่ ก่อนจะเตรียมเก็บของลงจากรถยนต์
“ครับ รีบเข้านอนล่ะดึกแล้ว” วาริชยิ้มให้รุ่นน้องอย่างอ่อนโยน
“ขับรถกลับดี ๆ นะครับ” ลมหนาวเปิดประตูรถ และกำลังจะปิด
“ฝันดีนะครับ” วาริชชิงพูด ก่อนที่ลมหนาวจะปิดประตูรถ
“ฝันดีเหมือนกันครับ” ลมหนาวตกใจที่รุ่นพี่บอกฝันดี แต่ก็ยังบอกฝันดีกลับเช่นกัน ความรู้สึกที่ยังไม่ทันได้เตรียมใจนี้ ทำให้ใบหน้าเขาแดงซ่านแน่ ๆ
ลมหนาวอาบน้ำเตรียมเข้านอน แต่พอนึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมา ขาก็เดินไปที่มุมมุมหนึ่งในห้องนอนทันที สายตาไล่มองรูปใบแล้วใบเล่า ที่ตัวเองเป็นคนถ่าย จนมาถึงรูปดอกเดซี ที่มีลายมือเขาเขียนถึงใครคนหนึ่งไว้
“คุณดวงอาทิตย์ คุณคือใครกันแน่ ช่วยทำให้ผมจำคุณสักทีได้ไหม หรือไม่ก็อย่าทำให้ผมจำคุณได้อีกเลย”
ลมหนาวพูดถึงใครคนนั้น ที่เขายังจำไม่ได้สักที มือเรียวเดินไปหยิบรูปถ่ายในกระเป๋าขึ้นมา มันคือรูปที่เขาใช้กล้องโพลารอยด์ถ่าย เป็นรูปตัวเขาเอง ที่วาริชเป็นคนถ่ายให้
ลมหนาวใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปใบนั้น แล้วนำรูปไปแปะไว้กับกระดาน ที่เขาใช้แปะรูปถ่ายต่าง ๆ
มหาวิทยาลัย K
วันนี้ลมหนาวมีเรียนตอนเก้าโมง แต่อาจารย์ยกคลาส ก็เลยมานั่งรอตังที่ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย เพื่อรอเข้าเรียนวิชาต่อไป
“มาแล้วหนาว ดีนะวันนี้อาจารย์ยกคลาส ไม่งั้นกูมาสายแน่ว่ะ” ตังเดินเข้ามา ก็บ่นทันที
“ก็ดีแล้วนี่ ยังจะบ่นอีก”
“ครับคุณลมหนาว” ตังมองลมหนาวแบบสงสัย จนลมหนาวจับสังเกตได้
“ตังทำไมมองเราแบบนั้น มีอะไรหรือเปล่า” ผมถามออกไป สายตาที่เพื่อนมองมาแบบนี้ ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ
“มึงเปลี่ยนโพรไฟล์ในวีโฟร์เหรอ ไอเจด้วย” ตังถามถึงสิ่งที่ตัวเองสงสัย หรือรู้อยู่แล้วออกไป เพื่อความแน่ใจ
“อ๋อใช่ เพิ่งเปลี่ยนเมื่อคืนนี้ ทำไมเหรอ” ผมก็งง แค่เปลี่ยนรูปโพรไฟล์ ทำไมเพื่อนถามแปลก ๆ
“ใครถ่ายให้วะ ริมทะเลด้วย มึงไปมาตอนไหน” ตังจี้เข้าจุด ที่ตัวเองสงสัยทันที
“พี่ที่รู้จักเขาถ่ายให้น่ะ ส่วนทะเลไปมา เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา”
“ทำไมมึงไม่ชวนกูมั่ง”
“เราไปเรื่องงาน ไม่ได้ไปเที่ยวเล่น”
“แล้วพี่ที่รู้จักนี่ ใช่พี่วาริช วิศวะปีสี่ป้ะวะ”
ลมหนาวที่กำลังดูดน้ำอยู่ ถึงกับสำลักน้ำ “ซันทำไมถึงคิดว่า เป็นพี่วาริชล่ะ”
ตังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด เข้าแอปวีโฟร์ของคนคนหนึ่ง
“มึงดูนี่นะ” ตังยื่นโทรศัพท์ให้ลมหนาวดู
“เฮ้ย” เมื่อลมหนาวเห็นก็ตกใจ หน้าวีโฟร์ที่ตังยื่นให้ดู เป็นของพี่วาริช ที่เปลี่ยนโพรไฟล์ใหม่ จะไม่อะไรเลย ถ้ารูปที่เปลี่ยน ไม่ใช่รูปที่เขาถ่ายให้ ด้วยกล้องโพลารอยด์ แล้วฉากหลังก็เหมือนเขาเปี๊ยบเลย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ถ่ายจากที่เดียวกัน
“มึงสารภาพมาเดี๋ยวนี้ อย่าให้กูต้องสืบ มันเหนื่อย” ตังต้องรู้ให้ได้
ลมหนาวลังเล ที่จะบอกเรื่องนี้กับตัง แต่สุดท้ายก็บอก
“ไม่มีอะไร ก็ไปถ่ายรูปทำกิจกรรม ของชมรมแหละ”
“มึงเชื่อไหม กูจะไม่คิดอะไรเลย ถ้ามึงกับพี่เขาไม่เปลี่ยนโพรไฟล์ ที่มันเหมือนกันขนาดนี้ กูว่าคนอื่น ๆ เขาก็ต้องคิดเหมือนกู” ตังพูดสิ่งที่เขาสงสัยออกมา
“คนอื่น ๆ ใคร แฟนคลับพี่วาริชนะเหรอ”
“อือ มึงดูคอมเมนต์ใต้รูปสิ” ตังยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนดู
ลมหนาวดูคอมเมนต์ใต้รูปของรุ่นพี่ จึงได้รู้ถึงความคิดต่าง ๆ ของแฟนคลับของวาริช
‘ไปเที่ยวทะเลที่ไหนมาคะ’
‘ใครถ่ายให้’
‘รูปสวยจังเลย’
‘ทำไมวิวข้างหลังเหมือนน้องคนนั้นเลย’
‘คนไหนกระซิบมา’
‘คนที่เป็นนายแบบให้พี่เขาล่าสุดไง’
แนบรูป (รูปโพรไฟล์ของลมหนาว)
‘ถ่ายที่เดียวกันแน่ ๆ’
‘ผลัดกันถ่ายชัวร์’
‘โรแมนติก’
‘พี่กับน้องคนนั้น เป็นอะไรกันคะ’
และอีกหลาย ๆ คอมเมนต์ ที่ต่างพูดถึงความสัมพันธ์ของลมหนาวกับวาริช
“มึงโอเคเปล่า” ตังถามเพื่อน เพราะรู้สึกว่าเพื่อนไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่
“เราพอไหว ไม่นึกว่าเรื่องจะถูกพูดไปขนาดนี้” เพราะลมหนาวไม่อยากเป็นจุดสนใจเท่าไหร่
“มึงกับพี่เขาไม่ได้มีซัมติงอะไรกันใช่ไหม” ตังลองถามหยั่งเชิงดู
ลมหนาวเงียบไปแป๊บหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับตังไป
“ตัง พี่เขาขอจีบกู”
“ฮะ! อะไรนะ พี่เขาขอจีบมึง” ตังทำตาโต ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน แม้จะรู้อยู่แล้วแหละ ว่ามันต้องใช่แน่นอน
“ตังจะพูดเสียงดังทำไม อายเขา” ลมหนาวเอ็ดตังที่พูดเสียงดัง จนคนที่นั่งใกล้ ๆ หันมามอง
“จะไม่ให้เสียงดังได้ไง พี่วาริช อดีตเดือนคณะเชียวนะเว้ย”
“อือ”
“มึงอย่าอือคำเดียวสิ พูดต่อ”
“ก็ไม่มีอะไรแล้ว ก็แค่นั้น”
“เอ้า แล้วมึงตกลงให้พี่เขาจีบไหมวะ”
ลมหนาวพยักหน้าเนือย ๆ ให้เพื่อน ที่อยากรู้เรื่องเขาเสียเหลือเกิน
“โห เพื่อนกูฮอตไม่เบา มีเดือนคณะมาจีบด้วย” ตังจับหัวลมหนาวโยกเบา ๆ
“เออหนาว แล้วเรื่องคุณดวงอาทิตย์ของมึงล่ะ” ตังนึกได้ว่าเพื่อนยังมีอีกปมหนึ่ง ที่ยังคลายไม่ออก
ลมหนาวส่ายหน้า “ไม่รู้ว่ะ อยากจำได้นะ แต่อีกใจก็กลัวว่า ถ้าจำได้แล้ว ตอนนั้นเราจะยังมีความรู้สึกเดิมอยู่ไหม”
“เอาดี ๆ นะมึง ชีวิตแม่งเอาแน่เอานอนไม่ได้นะ ยิ่งตอนนี้มึงมีพี่วาริชเข้ามา ถ้ามึงไม่ชอบเขา ก็อย่าให้ความหวังเขานะ” ตังพูดด้วยความเป็นห่วงเพื่อนจากใจจริง
- Writer
