เปิดใจ 2/2
1200 Words
“กูบอกพี่เขาไปแล้ว แต่พี่เขาขอโอกาส” ลมหนาวก้มหน้าพูดเสียงเบา จนตังแทบจะไม่ได้ยิน
“เฮ้อ เอาใจช่วยละกัน” ตังถอนหายใจ เพราะคิดว่าในอนาคต จะต้องเกิดปัญหาอะไรสักอย่างแน่ ๆ ตัวเขาก็คงได้แต่เอาใจช่วยเพื่อน ให้ผ่านมันไปได้ละกัน
ห้างสรรพสินค้า AC
วันนี้เป็นวันที่ลมหนาวนัดเลี้ยงข้าวซัน ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ลมหนาวมาก่อนเวลาเล็กน้อย นั่งเล่นโทรศัพท์ดูนี่ดูนู่นไปเรื่อย จนไม่ได้สนใจว่า มีใครมายืนจ้องอยู่สักพักแล้ว
“หวัดดีครับน้องวายุวัส เล่นโทรศัพท์ไม่สนใจพี่เลยนะ”
ลมหนาวสะดุ้งทันที เพราะตกใจที่มีคนมายืนพูดใกล้ ๆ พอเงยหน้ามองก็เป็นรุ่นพี่ ที่นัดเลี้ยงข้าวไว้นั่นเอง
“ขอโทษครับพี่ซัน นั่งครับนั่ง” ลมหนาวรีบเชิญให้รุ่นพี่นั่งทันที เมื่อรุ่นพี่นั่งลง ลมหนาวก็ขอเมนูอาหาร จากพนักงานมาสั่งอาหารทันที โดยให้รุ่นพี่เป็นคนเลือก แต่รุ่นพี่บอกให้ช่วยกันเลือก
ระหว่างนั่งรออาหาร ลมหนาวก็ชวนรุ่นพี่คุยถึงเรื่องที่ผ่านมา ที่ตัวเขาจำไม่ได้ เผื่อเขาจะได้นึกอะไรออกบ้าง เพราะซันเป็นคนเดียวที่เขาเจอหน้าแล้ว มีภาพปรากฏขึ้นมาให้เห็น แม้จะจับภาพเหตุการณ์ไม่ได้ก็ตาม
“เราน่ะ เวลาเจอพี่ทีไร เดินชนพี่ตลอดเลย สามครั้งได้มั้ง พี่ก็เลยจำเราได้” ซันเริ่มเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ได้เจอรุ่นน้องจอมซุ่มทันที
“ทำไมผมซุ่มซ่ามขนาดนี้เนี่ย พี่เจ็บตัวแย่เลย” ผมเมื่อได้ฟังที่ซันเล่า ก็รู้สึกอายตัวเองขึ้นมาทันที
“ที่เจ็บตัวอะ เรามากกว่า พี่แทบไม่เป็นไรเลย” ซันพูดไปยิ้มไป
“เอ้า เป็นงั้นไป” ผมรู้สึกอายนิดหน่อย ที่ไปชนพี่ซัน แต่ตัวเองเจ็บแทน
“เออ พี่จะถามเราหลายรอบละ ว่าเราชื่อเล่นว่าอะไร พี่จะได้เรียกถูก” เพราะที่ผ่านมาซันเรียกแต่คนตรงหน้าว่า น้อง เท่านั้น
“ผมชื่อลมหนาว เรียกผมว่า หนาว ก็ได้ครับ” ผมบอกชื่อเล่นออกไป
“ชื่อลมหนาวเหรอ แปลกดีนะ แต่ก็เพราะ” ซันพูดแล้วก็ยิ้มนิด ๆ
ลมหนาวมองรอยยิ้มคนตรงหน้า รอยยิ้มมีเสน่ห์ รับกับดวงตาสีนิลคู่งาม ที่ราวกับว่ามีแรงดึงดูด แม้เผลอมองเพียงนิด ก็ยากที่จะต้านเสน่ห์นี้ได้
หนึ่งในคนเหล่านั้น ก็คงมีตัวเขาอยู่ด้วย
ตึก ๆ ตึก ๆ ตึก ๆ หัวใจไม่รักดี นี่เป็นครั้งที่สองแล้วมั้ง ที่ตัวเขาเกิดอาการแบบนี้ ร่างกายตอบสนองคนตรงหน้า
พิเศษกว่าคนอื่น
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน อาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟ ทั้งสองกินไปคุยไป จนลมหนาวเริ่มรู้สึกว่า รุ่นพี่คนนี้ก็ไม่เลว ดูน่าคบหา พูดคุยด้วยแล้วสนุก ไม่ได้รู้สึกอึดอัด จนถึงเวลาเรียกเก็บเงิน ลมหนาวกำลังจะหยิบเงินในกระเป๋า เพื่อจ่ายค่าอาหาร แต่รุ่นพี่ชิงจ่ายด้วยบัตรเครดิต ตัดหน้าเขา
“พี่ซันครับ ผมจ่ายเอง ไหนบอกว่าผมติดเลี้ยงพี่อยู่มื้อหนึ่ง” ผมโวยวายนิด ๆ เพราะผมอยากเป็นคนจ่าย จะได้ไม่รู้สึกติดค้างคำสัญญาในตอนนั้น
“มื้อนี้พี่ขอเลี้ยงนะครับ ถือซะว่าเป็นการเลี้ยง ที่เราได้รู้จักกันก็ได้” ซันพูดบอกรุ่นน้อง ความจริงเขาก็ไม่ได้คิดว่า จะให้รุ่นน้องเลี้ยงข้าวจริงจังหรอก ในตอนนั้นเมื่อรู้ว่า รุ่นน้องความจำเสื่อม ก็เลยพูดเรื่องที่เขาพอนึกได้ออกมา ก็เท่านั้นเอง เผื่อคนตรงหน้าอาจจำได้
“อ้าวแล้วแบบนี้ จะให้ผมเลี้ยงพี่ตอนไหนดีครับ” ลมหนาวไม่อยากติดค้าง เพราะรู้สึกไม่สบายใจ ลำพังจำไม่ได้ก็ปวดหัวมากพอแล้ว ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ ไปสัญญาอะไรกับใครไว้อีกหรือเปล่า
“อือ เป็นตอนที่เราสองคนว่างละกันนะ ตอนนี้พี่ค่อนข้างยุ่ง เดี๋ยวพี่ทักไปบอกนะ”
“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ” ผมรู้สึกอารมณ์เสียนิด ๆ แต่ก็ไม่อยากเก็บมาใส่ใจ
“เออ แล้วเรามีวีโฟร์ไหม” ซันยกโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดเข้าหน้าวีโฟร์
“มีครับ”
“ชื่อว่าอะไร พี่ขอแอ๊ดไปได้ไหม”
“ได้ครับ ชื่อว่า Lomnao Wayuwat ครับ” ลมหนาวบอกชื่อวีโฟร์ของตัวเองกับรุ่นพี่ แล้วเขาก็กดโทรศัพท์เข้าวีโฟร์ทันที
ซันพิมพ์ค้นหาในวีโฟร์จนเจอ แต่ว่าตัวเขากับรุ่นน้องนั้น เป็นเพื่อนกันในวีโฟร์อยู่แล้ว
“เราเป็นเพื่อนกันในวีโฟร์อยู่แล้วนี่”
“จริงเหรอครับ ของพี่ใช้ชื่ออะไร”
“เดี๋ยวพี่ทักไปหานะ”
ติ้ง เสียงข้อความในแชตเด้งบอก เมื่อลมหนาวกดเข้าไปดู ก็เห็นสติกเกอร์ที่พี่ซันส่งมาในแชต
Sun Thiwakorn : ส่งสติกเกอร์สวัสดี
Lomnao Wayuwat : ส่งสติกเกอร์สวัสดี
ลมหนาวส่งสติกเกอร์ตอบกลับไปเช่นกัน นิ้วเรียวเลื่อนกดเข้าไปดูที่หน้าโพรไฟล์ของรุ่นพี่ ก็เป็นอย่างที่รุ่นพี่บอก เราทั้งสองเป็นเพื่อนในวีโฟร์กันอยู่แล้ว พี่ซันมีเพื่อนอยู่พันกว่าคน และมีผู้ติดตามอยู่หมื่นกว่า ๆ ท่าจะมีแฟนคลับเยอะน่าดู แต่ดูเหมือนพี่เขา จะไม่ค่อยอัปเดตอะไรเลย
“แล้วนี่เราจะไปไหนต่อ”
“ผมก็คงเดินเที่ยวแถว ๆ นี้สักพัก แล้วก็คงกลับห้องครับ”
“ให้พี่เดินเป็นเพื่อนไหม พี่ก็ไม่มีอะไรทำเหมือนกัน”
ลมหนาวลังเล เพราะชอบเดินคนเดียวมากกว่า แต่ว่าถ้ามีคนเดินด้วย ก็จะได้มีเพื่อนคุย
“โอเคครับ ไปกันเลยไหม จะได้เดินย่อยด้วย” ลมหนาวถามความคิดเห็นคนตรงหน้า
“โอเคครับ” ซันลุกขึ้นแล้วตามด้วยลมหนาว
ทั้งสองเดินดูของภายในห้างสรรพสินค้าไปเรื่อย ๆ ไม่ได้รีบเร่งอะไร ระหว่างทางก็คุยกันไปตลอด ลมหนาวมียกกล้องโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปบ้าง เมื่อเจอตัวตุ๊กตาน่ารัก ๆ
“ถ่ายกับตุ๊กตาไหม เดี๋ยวพี่ถ่ายให้” ซันคิดว่ารุ่นน้องอาจจะอยากถ่ายกับตุ๊กตา
“ถ่ายครับ” ลมหนาวยื่นโทรศัพท์ให้ซันถ่ายให้ ตัวเองก็ไปเป็นนายแบบโพสท่าให้ถ่าย ลมหนาวได้มาหลายรูปเลย ส่วนซันนั้นไม่ได้ถ่ายรูปตัวเองเลย เพราะไม่ค่อยชอบถ่ายรูปเท่าไหร่
“แล้วนี่เรากลับยังไง” ซันถามรุ่นน้อง เมื่อเดินมาได้สักพักแล้ว
“อ๋อ ผมนั่งวินไปไม่ถึงสิบนาที ก็ถึงที่พักแล้วครับ”
“ให้พี่ไปส่งไหม”
“เกรงใจครับ วันนี้พี่เลี้ยงข้าวผมแล้ว งั้นผมกลับก่อนนะครับ ไว้เจอกันครับ”
“โอเค แล้วเจอกัน”
แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเอง
***************
- Writer
