รอ 2/2
1255 Words
ลมหนาวหยิบขนมขึ้นมาแกะกิน เพราะตอนนี้ก็เริ่มหิวแล้ว บรรยากาศภายในรถมีเสียงเพลงจังหวะฟังสบาย ไม่เหมือนบรรยากาศข้างนอก ที่รถค่อนข้างติดเป็นบางช่วง ลมหนาวและวาริชคุยกันมาตลอดทาง
ตลาดน้ำ
ทั้งสองใช้เวลาเดินทางเกือบ 2 ชั่วโมง กว่าจะมาถึงตลาดริมน้ำ ที่อยู่อีกฟากของเมืองหลวง
“โห สวยจังเลย บรรยากาศดี้ดี” ลมหนาวพูดออกมาอย่างตื่นเต้น หลังจากเดินเข้ามาในตลาดริมน้ำแล้ว มีของขายตลอดข้างทาง ทั้งของกิน ของใช้ ของที่ระลึก ในน้ำก็มีคนพายเรือขายของเช่นกัน พ่อค้าแม่ค้าจะแต่งตัวด้วยชุดไทยหลากหลายแบบ ลมหนาวคิดว่า มันช่างเป็นเอกลักษณ์ของสถานที่แห่งนี้จริง ๆ
“ใช่ สวยมาก ๆ บรรยากาศก็ดี” วาริชเห็นด้วยกับลมหนาว
“พี่เคยมาหรือยังครับ” ลมหนาวหันไปถามคนตัวสูงข้าง ๆ ที่ตัวเขาเองต้องเงยหน้ามอง
“พี่เคยมาสองครั้งแล้ว เดี๋ยวพี่พาไปชิมร้านอร่อย ๆ”
“ดีครับ มีไกด์พาชิมพาเที่ยวด้วย”
วาริชยิ้มให้กลับคำพูดของรุ่นน้อง เพราะแค่นี้เขาก็ดีใจมากแล้ว ที่ลมหนาวไม่ปิด และเปิดใจให้เขาจีบตั้งแต่วันนั้น
“หนาวเดินไปซื้อขนมร้านนั้นนะ เดี๋ยวพี่จะถ่ายรูปให้” ชายหนุ่มบอกลมหนาว พร้อมกับนำกล้องที่ตัวเองพกติดตัวด้วย ออกมาเตรียมถ่ายรูป ให้กับนายแบบคนพิเศษของเขา
“อ๋อ ได้ครับ” ลมหนาวรับคำ แล้วเดินไปซื้อขนมที่วาริชบอก
เมื่อซื้อเสร็จแล้ว ลมหนาวก็ถือกระทงขนม กลับไปหาช่างภาพตัวสูงทันที
“ขนมมาแล้วครับ” ลมหนาวใช้สองมือโอบรอบกระทงขนมไว้ แล้วยื่นให้วาริช
“ค้างไว้นะครับ ยิ้มนิดหนึ่ง” ชายหนุ่มกดถ่ายรูปคนตรงหน้ารัว ๆ เพราะเขาคิดว่ามันช่างน่ารักเหลือเกิน
‘คนอะไร ทำอะไร ก็น่ารัก’
“เดี๋ยวผมถ่ายให้พี่บ้าง ไปมุมนู้นกันดีกว่า” ลมหนาวชี้ไปทางที่นั่งพัก ที่อยู่ติดริมน้ำ ลมหนาวบอกให้วาริช เดินไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วเขาก็กดถ่ายรูปให้
“พี่วายิ้มให้กล้องหน่อยครับ” ลมหนาวบอกกับรุ่นพี่ หลังจากถ่ายรูปหน้านิ่ง ๆ ของวาริชมาพักหนึ่งแล้ว
“ยิ้มให้คนหลังกล้องได้ไหม” วาริชยิ้มนิด ๆ ให้กับคำพูดตัวเอง เพราะไม่เคยเลยที่ตัวเขาจะไปพูดประโยคแบบนี้กับใคร
‘ลมหนาวคือคนแรก’
ลมหนาวได้ยินถึงกับชะงักและเขินนิด ๆ แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้ ไม่ให้แสดงออกเยอะ
“ได้ครับ คนหลังกล้องอนุญาต” ลมหนาวบอกออกไป
วาริชยกยิ้มขึ้น เมื่อได้รับคำตอบที่เขาพอใจ
ชายหนุ่มนั่งเป็นแบบ ให้ช่างภาพตัวเล็กถ่ายรูปอยู่พักหนึ่ง แล้วทั้งสองก็เริ่มเดินเที่ยวไปเรื่อย ๆ จนสุดตลาดน้ำแห่งนี้
เมื่อเดินมาจนสุดตลาด และของกินก็เต็มไม้เต็มมือไปหมด ทั้งสองก็ชวนกันหาที่นั่งพัก ที่โต๊ะใกล้ ๆ กับริมคลองสายนี้ บรรยากาศในตอนนี้ดีมาก วิวก็สวยเมื่อมีแสงไฟจากร้านรวงต่าง ๆ ตกกระทบกับพื้นผิวน้ำ จนเกิดประกายแสงระยิบระยับ
“ศุกร์หน้าส่งงานแล้ว ตื่นเต้นจัง” ลมหนาวพยายามคิดเรื่องพูดกับรุ่นพี่ เพราะเมื่อนั่งลงก็นึกเรื่องที่จะพูดคุยไม่ค่อยออก
“อือ ถ้าได้รางวัลเดี๋ยวพาไปฉลองดีไหม” วาริชพูดทีเล่นทีจริง
“ทำยังกะเงินรางวัลเยอะงั้นแหละ ผมกินเยอะนะ จ่ายไหวเหรอ”
“ตัวแค่นี้เอง พี่เลี้ยงได้”
“โอเคครับ จะเก็บท้องไว้รอเลย” ลมหนาวพูดแล้วก็ทำท่าลูบพุงตัวเอง
“ฮ่า ๆ หนาวนี่ก็ตลกเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มหัวเราะออกมา เมื่อเห็นท่าทางของลมหนาวที่ลูบพุงตัวเอง เขาคิดว่าลมหนาวเป็นคนเงียบ ๆ เรียบร้อย แต่ก็ยังมีอารมณ์ขำขันอยู่บ้าง
“ผมก็มีหลายมุมนะครับ คบไปนาน ๆ ก็อาจจะเจอเยอะกว่านี้ก็ได้”
“โอเคครับ จะคบไปนาน ๆ เลยนะ”
ลมหนาวชะงักกับคำพูดของรุ่นพี่นิดหนึ่ง แล้วหันไปยิ้มให้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
วาริชมาส่งลมหนาวที่คอนโดตอน 4 ทุ่ม ลมหนาวขึ้นมาถึงห้องก็อาบน้ำ เตรียมตัวเข้านอน ก่อนนอนก็แวะมารดน้ำเจ้าโฮชิ ดูเหมือนมันจะโตขึ้นมาอีกเล็กน้อย พอนึกถึงเรื่องนี้ ก็ทำให้ลมหนาวหวนกลับไปคิดถึงเรื่อง ของคุณดวงอาทิตย์อีกครั้ง
เลิกคิดได้แล้วไอ้หนาว
วันนี้ลมหนาวมีเรียนตอนสิบโมง เลยไม่ค่อยรีบเท่าไหร่ นิ้วเรียวกดเข้าไปดูการแจ้งเตือนต่าง ๆ ที่เด้งขึ้นมาโชว์ที่หน้าจอโทรศัพท์
เมื่อลมหนาวเปิดดูแจ้งเตือนจากวีโฟร์ เห็นแจ้งเตือนว่ามีคนแท็กเขา ก็เลยกดเข้าไปดู เป็นวาริชที่แท็กหาเขา เมื่อเปิดเข้าไปดูก็เป็นรูปที่พวกเขาไปเที่ยวตลาดริมน้ำด้วยกัน มีทั้งรูปเดี่ยวของลมหนาว และวาริชในอิริยาบถต่าง ๆ จนนิ้วเรียวเลื่อนลงมาถึงรูปสุดท้าย เป็นรูปคู่ที่ลมหนาวและวาริชอยู่ในเฟรมเดียวกัน
ลมหนาวยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก แล้วกดหัวใจไป มือเลื่อนดูคอมเมนต์ต่าง ๆ ทั้งฝั่งรุ่นพี่และของลมหนาว ทุกคนต่างพากันเดาความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนว่าเป็นอะไรกัน แต่ลมหนาวก็ไม่ได้สนใจคอมเมนต์ต่าง ๆ มากนัก
ลมหนาวพิมพ์ข้อความหาวาริช ถึงเรื่องรูปที่ลงไป
LN Wayuwat : ลงรูปผมไม่ขออนุญาตแบบนี้
LN Wayuwat : ต้องโดนลงโทษ
LN Wayuwat : ด้วยการเลี้ยงไอติมผมนะครับ
LN Wayuwat : สติกเกอร์หมีกอดอก
LN Wayuwat : สติกเกอร์กระต่ายกอดอก
Wa.Warit: ขอโทษครับ
Wa.Warit : อยากกินอะไรพี่เลี้ยงหมดเลย
Wa.Warit : สติกเกอร์ลิงก้มหัว
Wa.Warit : สติกเกอร์ SORRY
LN Wayuwat : สติกเกอร์กดไลก์
เมื่อคุยกับวาริชเสร็จแล้ว ลมหนาวก็มานั่งดูอีเมลที่ตังส่งมาให้ เกี่ยวกับรายงานกลุ่ม ลมหนาวไล่สายตาไปเรื่อย ๆ เพื่อหาชื่ออีเมลของตัง แต่ก็เจอเข้ากับอีเมลแปลกปลอมหนึ่งฉบับ นิ้วเรียวคลิกเมาส์เพื่อเข้าไปดู
เป็นอีเมลจากร้านส่งรัก ในมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่ ทำไมถึงส่งมาหาเขา ด้วยความสงสัยลมหนาวก็กดเข้าไปอ่านทันที
ถึงคุณวายุวัส วงค์วิภากร
เราขอแจ้งให้ทราบว่า มีผู้รับพัสดุของคุณ ต้องการทราบชื่อ และติดต่อกับคุณ เราจึงขอถามความสมัครใจของคุณ ว่าอนุญาตหรือไม่ เราไม่สามารถติดต่อเบอร์โทรศัพท์ ที่ท่านให้ไว้ได้ จึงได้ส่งอีเมลฉบับนี้มา หวังว่าคุณจะให้คำตอบในเร็ววัน
ขอบคุณจากใจ ร้านส่งรัก
“ร้านส่งรัก”
เมื่อลมหนาวอ่านอีเมลจบ ก็รู้สึกสงสัยว่า ตัวเองไม่เคยส่งของที่ร้านนี้เลย แล้วทำไมถึงมีอีเมลฉบับนี้ ส่งมาถึงเขาได้
หรือว่าจะเป็น...
“คงต้องไปที่ร้านดูหน่อยแล้ว”
***************
- Writer
