NAUNANG umakyat na ang iba para mag-onboard na sa private airplane na pagmamay-ari ng asawa ko. Nasa hulihan kami ni Wigo dahil may hinihintay kaming may balak pa na humabol. Si Georgette.
“Wigs, hindi pa ba kayo sasakay?” tanong ni Tristan.
“May hinihintay lang kami,” sagot ni Wigo saka siya tumingin kay Tristan. “Si Georgette.”
“Si Georgette? N-Nasaan?” atubiling tanong niya sabay nagpalinga-linga sa paligid.
“I’m here! Sorry, I’m late. Nakipag-chikahan pa iyong immigration officer.”
Sakto namang naroon na ang hinihintay namin at nang masulyapan ko si Tristan, malalim na ang tingin niya kay Georgette. Ang kanina na malungkot niyang mga mata, napawi na nang makita niya ang dalaga. Alam ko naman na may hinihintay siya kanina pa na sumama kaya lang siguro may misunderstanding ang dalaw
