JORDAN POV
Kahit na sobrang sakit at sama ng aking pakiramdam, hindi ko pa rin pwedeng baliwalain ang effort ni Aira para sa akin. Sa loob ng ilang araw na nandito siya, sure ako na stress lang din ang naidulot ko sa kanya. At hinding hindi ko hahayaan na akuhin niya ang lahat ng mga problema.
I forced my eyes to open, knowing that it will probably be the only chance to talk to her.
"A... Aira..." mahinang sabi ko.
"Oh my gosh! Kamusta ka na, Jordan?"
I could barely see her right now. Sumasakit pa talaga ang mga mata ko sa mga sandaling ito. Hindi ko alam kung paano ko ipagpapatuloy ang pag sasalita ko, I guess I could only say a few words and I am weak again.
She held my hand and suddenly put it on her cheeks, gusto ko siyang tumigil sa kanyang pag iyak lalo na kung ako ang dahi
