Always Gets Back To You
1379 Words
Nagising ako sa lakas ng sigaw ni Daddy.
"Arrietty, open the door," katok ni Daddy sa kwarto ko tila parang galit na galit. Tumayo ako para buksan yung pinto. Hindi pa ako nakapagsalita, sinigawan na ako ni Daddy.
"Daddy? Bakit?" I was confused. Bakit galit na galit siya? I've never seen my dad na sobrang nagalit ngayon lang.
"Explain!" sigaw niya habang pinapakita sa akin lahat ng picture sa cellphone niya. It was me and Thunder magkahawak-kamay na nasa cafeteria.
"Who sent you this?" I calmly asked my dad.
"It doesn't matter, Arrietty, kung sino 'yung nag-send sa akin nito. The point here is hindi ka marunong makinig sa amin ng mommy mo!" galit na sabi ni Daddy.
"You pay someone to follow and watch over me at school? Is that really how it is?" tanong ko pabalik kay Daddy. I felt nervous pero nangingibabaw yung galit ko kay Daddy knowing na pinapasundan pala niya ako sa school.
"Arrietty, don't talk to your daddy like that," mahinahong sabi ni mommy nang makapasok na siya sa kwarto ko.
"This is your last warning, Arrietty. Kung hindi mo titigilan ang pakikipagkita sa lalaki na 'yan then..." pinutol ko na ang sasabihin ni Daddy.
"Then what, dad? Are you going to kick me out of this house? Are you gonna send me abroad? You know what, dad, I'd rather leave this house. I can live on my own without you guys," sigaw ko rin kay Daddy. I can see Daddy extremely mad.
"If that's the only way para magtino ka, then why not?" at umalis siya sa kwarto ko nang walang pasabi.
I cried so hard nang makaalis silang lahat sa kwarto ko. I was hurt sa lahat ng sinabi ni Daddy sa akin. Gusto ko lang mapasaya ang sarili ko. Hindi ba nila kayang ibigay 'yun sa akin? Dali-dali kong inimpake lahat ng gamit ko. If this is the only way para makaalis dito, then I'll do it.
Nandito na ako ngayon sa condo ko. Maganda na rin ito kasi malapit sa school. This condo was a gift for my birthday. Kahit na hindi ako nagsabi sa mga magulang ko na aalis ako, alam ko naman kung saan nila ako hahanapin.
"Hey girl, are you okay?" tanong ni Jasmine pagdating nila sa condo. I invited them over para naman may makausap ako. I really need a break sa lahat ng nangyari.
"Well, I'm okay," sagot ko naman.
"Girl, I'm sorry to hear that. Pero paano naman yung pag-aaral mo? For sure, your dad will going to cut off all of your allowance. Paano ka mabubuhay?" pag-aalalang tanong ni Anthonette sa akin.
"Girl, I am a full scholar, remember? Hindi ko na 'yun problema tsaka may mga savings naman ako."
"Eh, paano naman kayo ni Thunder? Sinabi mo na ba sa kanya na nandito ka na sa condo mo?" tanong ni Jasmine.
"Iyon nga ang problema ko. Paano ko naman sasabihin kay Thunder na umalis na ako sa bahay namin?" Kahit na alam na ni Thunder na ayaw ng mga magulang ko na magkaroon ako ng relasyon, hindi naman niya gusto na mag-away kami ng mga magulang ko dahil sa kanya.
"Alam mo girl, hindi naman yan nakakatulong si Thunder sayo. Look? Sinusuway mo na yung parents mo dahil sa kanya. Lubayan mo na si Thunder," sabi ni Anthonette.
"Akala ko ba supportive kayo? Bakit parang gusto niyo na akong mabroken-hearted agad?" biro kong sinabi sa kanila.
"Alam mo, Arr. Nag-aalala lang kami sa'yo. Alam mo naman kung ano ang kaya gawin ng mga magulang mo," seryosong payo sa akin ni Anthonette.
"Naku, wag na nga natin pag-usapan 'yan. All we have to do is enjoy this night. Kasi bukas may pasok na naman at start na ng hell week namin sa school," inilabas ko ang lahat ng wine na binili ko.
"Alam mo talaga ang gusto namin, Arr," sabi ni Anthonette. Alam ko naman talaga na alak lang yung nagpapasaya sa kanya.
Nagising ako dahil sa tunog ng phone ko. Tumatawag pala si Mommy, hindi ko na muna ito sinagot. Gusto kong mag-isa muna at malayo sa kanila. I promise to myself na kakayanin ko kahit wala sila. Nakita ko ang isang sulat na dinikit nila Jasmine at Anthonette sa ref. Sinulatan na lang nila ako kasi hindi na daw nila ako ginising para makapagpaalam.
Inayos ko na ang lahat ng gamit ko para na rin makapagpahinga ako ng maaga. May pasok pa naman kami bukas. I was about to rest na ng biglang may kumatok sa pintuan ko.
"Thunder, why are you here?" I was shocked nang makita ko si Thunder sa labas ng pintuan ko.
"You're not answering all my calls and text. I was worried. So I went here," kalmadong sagot niya.
"How did you know? Hindi ko naman sinabi sa'yo kung nasaan ako?" I asked him again.
"I always find you, my love, wherever you are. Kahit saan ka man dalhin ng panahon, I always have a way to find you, always," I blush ng sabihin niya ang mga salitang 'yun, then he kissed my lips. I hugged him very tight showing that I really appreciate him.
"Hindi naman ako makahinga sa yakap mo. You really miss me, huh?" then I laughed. Pumasok kami sa loob. I can see na nililibot ni Thunder yung paningin niya sa loob ng condo.
"It's nice," sambit niya, at ngumiti sa akin.
"Did you eat na ba? I brought food for us. Let's eat," aya ni Thunder sa akin.
"Nako, nag-abala ka pa. I bought groceries naman kanina, pwede naman tayong magluto?"
"Marunong ka pa lang magluto?" tanong niya habang nakatitig sa akin.
"Hindi," diretsong sagot ko sa kanya at ngumiti.
He just smiled and hugged me. "Alam mo, kapag nahihirapan ka, pwede ka naman bumalik sa family mo, kaya ko naman mag-antay sa'yo."
"You know what, hindi ko naman ginawa 'to para lang makasama talaga kita. Gagawin ko rin 'to for me para ipakita sa kanila na kaya ko kahit wala sila," hindi man lang niya ako sinagot, but he hugged me very tight.
"Gusto ko lang naman maging okay ka, hindi ka mahirapan, kaya I suggest na pwede kang bumalik sa kanila," he insisted. "Pero don't get me wrong, my love, if hindi mo naman talaga gusto, I'll support you naman. Hindi ko lang talaga gustong mahirapan ka sa gawain mo dito, lalo't-lalo na hindi muna ako kasama."
"What do you mean? Iiwan mo na ba ako?" It's weird dahil sinasabi niya ito sa akin.
"No, my love. Syempre hindi naman ako palaging nandito para sa iyo."
"Wag na natin pag-usapan 'yan. We should continue eating," sabi ko na lang sa kanya at natapos kaming kumain na tahimik lang.
"I'll wash the dishes," aniya sa akin.
"No, I'll wash it," tanggi ko kay Thunder.
"Marunong ka ba?" he teased me.
"Hindi," tanging sagot ko na lang at napakamut sa ulo ko. I admit na kahit sa gawaing bahay, hindi ako marunong. Lumaki ako na nandiyan palagi si Manang. Dapat panindigan ko 'yung desisyon na umalis sa bahay. "But I'll wash, okay? Turuan mo na lang ako. Diba sabi mo na hindi ka naman parating na nandito kaya turuan mo na lang ako," dagdag ko sa kanya.
"Well, if that's the way para naman matuto ka, kaya let's go," then he kissed my nose at pumunta na kami sa may sink para maghugas.
While I was doing my work, he hugged me sa likod.
"Can you do that later?" bulong niya sa akin habang hawak-hawak ng kamay niya yung tiyan ko. He rubbed his hands under my shirt.
"Thunder, stop that. Hindi pa ako tapos. Tapusin ko na muna ito," pigil ko sa kanya.
He never listened, he just continued rubbing his hands sa tiyan ko. I chuckled nang makiliti ako sa mga halik niya. He just continued kissing me until he carried me papunta sa couch. He never stopped na para bang ito na ang huli. He just continued doing it until nawala na lahat ng saplot namin. He was so hard to the point sumasabay na lang ako sa mga galaw niya.
"I love you, Arrietty. I always find ways to get back to you," ito lang ang huling narinig ko na sinabi niya dahil nakatulog na ako.
- Writer
