Friends
1563 Words
Despite being somewhat hidden from view, many people were eating here. Although it wasn’t large, the place was nicely arranged. The soft lighting created a delicate ambiance, and each table and chair was meticulously set. Despite the quiet atmosphere, this small eatery seemed to have its own story.
He opened the door for me, and we entered together. The delightful aroma of freshly cooked food welcomed us. Perhaps, it was a splendid escape from the noise and chaos outside. We headed towards a beautiful corner. Thunder called the waiter and he ordered some food.
"Hindi mo man lang ako pinapili," I said to him with rolled eyes, and he just smirked.
"I know what is the best food for you here," he said, then smiled. We were quiet as we waited for our orders. I was about to say something when he spoke again.
"Are you avoiding me?" he asked straightforwardly.
"Huh? Why would I?" I said with a touch of attitude.
"Here's the food, ma'am and sir. Enjoy," the waiter interjected, causing our conversation to pause.
"Let's just eat first."
"How did you find this place ba? It's so nice here," I inquired.
"Just someone recommended this to me," he replied, avoiding eye contact.
"Who's that someone?"
"Stop asking, okay? Just eat," utos niya sa akin. Hindi ako kumain, tinitigan ko lang siya. Hanggang sa napansin niya na hindi ako sumusubo.
"You're unbelievable. Okay, fine. He's just an old friend. We used to hang out in this restaurant before," tawang sabi niya sa akin. I just rolled my eyes sa kanya at kumain na rin. Tahimik kaming kumain ng magsalita si Thunder.
"Why are you avoiding me?" Napahinto ako sa aking pagkain.
"What do you mean? Avoiding you? No way. Why would I?" Naiilang na sagot ko sa kanya.
"Earlier? Lunch? Nagmamadali kang umalis," sabi niya habang nakalagay ang dalawang kamay sa ilalim ng kanyang baba.
"Why would I avoid you? Is there something to avoid?" taas-kilay na sabi ko sa kanya.
"Wala nga ba?" pabalik na sabi niya sa akin. Sasagot na sana ako nang biglang tumunog ang kanyang telepono.
"Yes, baby? I'm still at the restaurant with a friend. I'll facetime you later, okay?" sabi niya sa taong tumatawag sa kanya.
"Iba ka rin, noh? May girlfriend ka na nga, ginugulo mo pa ako. Hindi porke't alam mong may nararamdaman ako para sa 'yo, lalaruin mo na lang yung nararamdaman ko." Tumayo ako, pero hinawakan niya ang kamay ko kaya napilitang bumalik ako sa pag-upo.
"Wait, are you jealous? Is that the reason why you are avoiding me?" Nakita ko ang malawak na ngiti sa kanyang mukha habang sinasabi niya 'yun sa akin.
"Stop teasing me," inis na sabi ko sa kanya.
"I'm not teasing you, okay? You should've asked. Well, yeah, that's my favorite girl calling me yesterday and now. She's just my little sister and she's just 6 years old," nakangiti pa rin niyang sabi.
"Your little sister?" Napangiti ako sa pagkaka-alam na walang malisya sa kanilang ugnayan.
"Yes, my little sister. She's been asking me to get home sa US. You know how kids are, right?" sabi niya sabay tawa.
Napakunot-noo ako at napakamot ng ulo. "Oh," tanging nasabi ko lang.
"Sorry, sorry. I didn't think it was a big deal," sabi niya habang inuupong mabuti ang kanyang upuan.
Napangiti na lang ako sa aking naging pangamba. "Akala ko kasi... basta,"
"I understand. "But, you know, you could have asked me, right? Instead of immediately jumping to conclusions," sabi niya na may kasamang ngiti.
Tumango ako. "Oo na, my bad. Siguro, na-overthink ko lang,"
"Sure," sabi niya na may halong ngiti sa mga labi.
"Hold on. Is it a big deal to you that I keep on avoiding you?" Napangiti ako sa iniisip ko. Nakita ko naman na nawala yung ngiti sa mukha niya. Napalitan ng inis.
"Aysuuuus, kunwari ka pa. Do you like me na ba?" Pabiro kong sinabi sa kanya. He just smiled.
"Stop that, c'mon let's go," aya niya sa akin.
Sobrang traffic, kaya't hindi gaanong umaandar ang mga sasakyan. Sa katahimikan, tila may lihim na naglalaro sa isip ko. Gusto kong malaman ang totoo at kung bakit tila may kakaiba sa kanyang reaksyon.
"Seriously, though. What's going on?" tanong ko sa kanya nang may kahalong tapang.
"What do you mean?" malamig na sagot ni Thunder.
"Do you have feelings for me?" lakas ng loob kong tanong sa kanya. Pero tinitigan lang niya ako nang hindi sumasagot.
Sa tahimik na loob ng sasakyan, tila napuno ng tension ang hangin. Matagal na panahon bago siya nagsalita, at tila ba't nag-iisip ng maayos kung ano ang sasabihin.
"Look, it's complicated," sabi ni Thunder ng may pag-aalinlangan sa boses.
"Hindi pwedeng gano'n lang. Kailangan ko ng sagot," mariing sabi ko, naghahanap ng kahit anong senyales kung ano ang nangyayari.
"But anyway, I'll give you time. Nakakahiya naman sa'yo, ako 'tong babae," I sarcastically remarked as I rolled my eyes at him. Hanggang sa makarating kami sa aming subdivision, nagulat ako nang bigla siyang lumabas agad ng sasakyan at binuksan ang pinto para sa akin.
"Hatid na kita," sabay sara niya sa pinto ng sasakyan.
"It's really new to me kapag nagtatagalog ka," he just smiled at me. Tahimik lang kami naglalakad papunta sa pintuan ng bahay namin.
"Hmmm. Thank you, Thunder, sa pagkain at sa paghatid," nahihiyang sabi ko sa kanya.
"Yeah. I have to go now. Already late na rin." I just smiled at him upang sang-ayunan ang sinabi niya.
Nagising ako dahil sa liwanag ng araw na tumatama sa aking mukha.
Dahil wala naman masyadong plano para sa araw na ito, naisipan kong pumunta sa mall. Gusto ko sanang imbitahang sina Jasmine at Anthonette, ngunit naisip ko na baka maabala ko sila sa kanilang pag-aaral, lalo na at weekdays ngayon. Kaya naglakad-lakad muna ako sa loob ng mall, parang nagwi-window shopping lang. Napadaan ako sa Starbucks at napansin ko ang dalawang babae sa gilid.
Mukha silang kakilala ko, kaya't nilapitan ko para siguruhing kakilala ko nga sila.
"Hey, Arr!" masiglang bati ni Jasmine, may ngiti sa kanyang labi habang kumakaway sa akin. Nakita ko ang reaksyon sa mukha ni Anthonette, na tila ba'y nagulat sa aking pagdating.
"Kayo ha, parang nagtatampo na talaga ako sa inyo. Hindi niyo na ako isinasama sa mga gala ninyo," sabi ko sa kanilang dalawa.
"Sorry naman, girl. Akala kasi namin busy ka sa acads mo. Tsaka, di ba weekdays ngayon? Malamang may klase ka kaya hindi namin alam," pabirong sabi ni Anthonette, habang sinisiko siya ni Jasmine, kaya't agad nag-iba ang hitsura nito.
"Anyways, kumpleto na tayo ngayon. Bakit hindi tayo mag-arcade? Let's enjoy this moment kasi kumpleto na tayo ngayon," sabi agad ni Anthonette sa aming lahat.
Pumayag na rin kami ni Jasmine. Todo laro lang kami sa arcade. Pati yung mga bata na nakakasabay namin, halos inaaway na namin kasi dapat daw competitive kami. Hanggang sa napagod na kami at naisipan namin kumain. Crave na crave kami ng chicken, kaya sa isang fast-food chain na lang muna kami nag-decide kumain.
"Anyway, Anthonette, kailan uuwi si Ate Athena? Can't wait to meet her na kasi," tanong ni Jasmine kay Anthonette.
"Huh? Sino si Athena? May kapatid ka pala, Antonette?" tanong ko. All this time akala ko only child lang siya.
"Yeah, basically she's just my step-sister. His dad and my mom got married. We're not blood-related, but I consider her as my sister," sagot niya sa akin.
"Oh, ngayon ko lang alam. Alam mo na, Jasmine?" tanong ko kay Jasmine.
"Who would've known? Athena is a young model in the states. I idolize her, and Jasmine told me about her," diretso naman niyang sagot.
"Why ikaw lang? Di niyo na talaga ako isinasama sa mga chika's niyo. Nakakatampo na kayo," sabi ko sa kanila, may tampo ang tono ng boses.
"Aysus, ang OA mo naman, Arr. Natural lang naman kasi di tayo parehas ng school," sabay irap na sa akin. May napapansin talaga kay Anthonette these past few days, parang lalo siyang nagtataray sa akin. I just put that idea away, ganun kasi tayo minsan, mga girls, minsan ang sarap lang magtaray.
"Look, Arr, oh! Your ultimate crush is here too," putol ni Jasmine sa katahimikan. Nakita namin si Thunder pumasok sa fast-food chain na kinakainan namin, kasama sina Aidan, Jeremiah, at McKenzie. Akala ko maarte si Thunder, pero kumakain rin pala dito.
"OMG, what's your score na ba?" tanong rin ni Anthonette sa akin.
"Like, we're talking naman," ikling sagot ko.
"Like talking stage or friends?" sagot naman niya.
"I don't know how to define our relationship. We're not strangers, but we're not full-fledged friends either. I think we're far from the stage of having deeper conversations, and even further from any romantic involvement. I don't want to assume things that aren't clear yet. I'm happy with our simple conversations and the moments we spend together. Isn't it better to be honest about what we feel rather than being content in an unclear and complicated situation? So for now, I'll just enjoy every moment with him, without expecting too much or overthinking. Whatever will be, will be. The right time for everything will come." sagot ko naman sa mga tanong nila.
"Wow, ang haba ng sinabi mo. Akala mo naman girlfriend na, confused na," natatawang sabi sa akin ni Anthonette. Hanggang sa nagtawanan na rin kaming tatlo.
- Writer
