ตอนที่ 1 : คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น

676 Words

ฝนตกหนักในคืนวันศุกร์ หนักจนเสียงฟ้าร้องกลบทุกอย่างในเมือง นทีไม่ชอบฝน ไม่ใช่เพราะกลัวเปียก แต่เพราะมันทำให้ร้านกาแฟเงียบผิดปกติ ลูกค้าน้อย ทิปไม่มี และเขาต้องเลิกงานดึกกว่าทุกวัน “เลิกกี่โมงนะเรา…” เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองขณะเช็ดโต๊ะเป็นรอบสุดท้าย เขาเป็นแค่เด็กเสิร์ฟธรรมดา อายุยี่สิบปี ทำงานพิเศษกลางคืน เรียนกลางวัน ชีวิตเรียบง่ายจนแทบไม่มีอะไรน่าจดจำ ถ้าไม่ใช่เพราะคืนฝนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเขาดันเดินออกทางหลังร้าน ถ้าไม่ใช่เพราะเขา “ได้ยินเสียงปืน” ปัง! เสียงดังสนั่นจนหัวใจนทีแทบหยุดเต้น เขาชะงักเท้าโดยอัตโนมัติ ตรอกหลังร้านมืดสนิท มีเพียงแสงไฟถนนสลัว ๆ และเงาคนหลายคนกำลังเคลื่อนไหว “อย่าให้มันหนีไปได้!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกน ตามด้วยเสียงฝีเท้าวิ่ง และเสียงปืนอีกหลายนัด นทีควรจะหนี ควรจะหันหลังกลับเข้าไปในร้าน ควรจะทำเหมือนไม่เห็น ไม่ได้ยิน แต่ร่างหนึ่งกลับล้มลงตรงหน้าเขา เลือด…แดงสด ไหลบนพื้นคอนกรีต นทีทรุดตัวลงทันทีด้วยความตกใจ มือสั่นจนทำอะไรไม่ถูก และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เขาก็สบตากับ “ชายคนหนึ่ง” ที่ยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย ชายคนนั้นสวมสูทสีดำ ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเย็นชา ในมือถือปืนที่ยังมีควันจาง ๆ ลอยออกมา สายตาของเขา…นิ่งจนเหมือนโลกหยุดหมุน “…” ไม่มีคำพูด ไม่มีเสียงตะโกน มีเพียงสายตาที่มองนทีมาราวกับกำลังตัดสินว่า “ควรฆ่า…หรือควรไว้ชีวิต” นทีรู้สึกเหมือนขาไม่มีแรง ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกแช่แข็ง เขาไม่รู้ว่าชายคนนี้คือใคร แต่สัญชาตญาณบอกชัดเจนว่า คนตรงหน้า…อันตรายกว่าปืนทุกกระบอกในตรอกนี้ “หัวหน้า เจอพยานหนึ่งคนครับ” เสียงลูกน้องคนหนึ่งรายงาน ชายในสูทไม่ตอบ เพียงเดินเข้ามาใกล้นทีทีละก้าว รองเท้าหนังเหยียบพื้นเปียกน้ำฝน เสียงดังชัดเจนจนหัวใจนทีเต้นรัว “ชื่ออะไร” เสียงทุ้มต่ำ เอ่ยถามสั้น ๆ “…น…นทีครับ” “เห็นอะไร” “ผ…ผม…ผมแค่ได้ยินเสียงดัง แล้ว…” มือใหญ่ยื่นมาจับคางเขาเบา ๆ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา นทีตัวสั่น ไม่เคยมีใครมองเขาแบบนี้มาก่อน เหมือนกำลังอ่านทุกความคิดในหัว “โกหกไม่เก่ง” ชายคนนั้นพูดเรียบ ๆ “ตาเธอจำทุกอย่างแล้ว” ลูกน้องอีกคนกระซิบ “ตามกฎ…ต้องจัดการนะครับหัวหน้า” คำว่า “จัดการ” ทำให้นทีหน้าซีดทันที เขาไม่โง่ เขารู้ดีว่าโลกแบบนี้ พยานไม่มีสิทธิ์มีชีวิต แต่แทนที่เสียงปืนจะดังขึ้น ชายในสูทกลับลดปืนลงช้า ๆ “ไม่ฆ่า” ทุกคนชะงัก “เอาตัวไป” “ครับ?” “พากลับไปที่คฤหาสน์” นทีเบิกตากว้าง “ด…เดี๋ยวครับ ผมไม่ได้ทำอะไร ผมขอกลับบ้านได้ไหม…” มือใหญ่กำข้อมือเขาแน่น แรงพอให้รู้ว่าต่อให้ดิ้นก็ไม่มีทางหนี “ตั้งแต่เธอเห็นหน้าเรา” ชายคนนั้นก้มลงมากระซิบข้างหู “เธอก็กลับไปใช้ชีวิตปกติไม่ได้อีกแล้ว” ⸻ รถสีดำแล่นฝ่าฝนออกจากเมือง นทีนั่งอยู่เบาะหลัง ระหว่างผู้ชายตัวใหญ่สองคน หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าจะถูกพาไปไหน ไม่รู้ว่าจะรอดไหม และไม่รู้เลยว่า ชายที่นั่งอยู่เบาะหน้าสุด คือผู้นำมาเฟียที่ทั้งวงการใต้ดินเรียกว่า “คิริน” ราชาเงามืดแห่งมหานคร ชายที่ไม่เคยไว้ชีวิตใคร ยกเว้น…เขาเพียงคนเดียว ในคืนที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น นทีได้ก้าวเข้าไปในโลกที่ไม่มีทางถอยกลับอีกแล้ว และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ ความรักที่เปื้อนเลือด และโชคชะตาที่ไม่มีใครหนีพ้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more