หลังจากทุกอย่างกลับมาสงบ ว่านชิงอีได้เรียกทหารมาเก็บกวาด ซากเกาอี้และสิ่งอื่นๆ ที่แตกหัก และได้ตามหมอหลวงให้มาดูอาการของไทเฮา เหว่ยอ๋องและองค์รัชทายาท หิ้วร่างของไทเฮาไปนอนบนตั้งข้างหน้าต่าง ก่อนมาหลวงจะเข้ามาตรวจอาการ ไม่นานไทเฮาก็ฟื้นได้สติ พอเริ่มรู้สึกตัวไทเฮาก็เริ่มหวาดผวา และกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างหวาดกลัว ไม่อยากเชื่อว่าท่านหญิงที่มีอายุยังน้อย ยามโกรธขึ้นมาช่างน่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด นางไม่น่าไปแหย่หนวดเสือนางนี้เลย ก่อนสายตาไทเฮาจะไปปะทะกับร่างของท่านหญิง ที่เดินเข้ามาดูอาการของนาง
“อาการไทเฮาเป็นเช่นไรบ้าง?”
“ยังคงหวาดกลัวอยู่บ้างพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมให้ยาสงบจิต อีกไม่นานก็คงดีขึ้น” ว่านชิงอีพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันไปพูดกับไทเฮา
“ไทเฮาหม่อมฉันไม่เข้าใจ พระองค์จะปกป้องคนชั่วเพื่ออะไร แคว้นนี้เป็นของฝ่าบาทและเขาเป็นโอรสของท่าน หากท่านช่วยปกป้องคนชั่ว ผู้คนจะมองฝ่าบาทอย่างไรเพคะ หา
