Sabah gözlerimi açtığımda karnımda bir huzursuzluk vardı. Hamileliğimin son zamanlarıydı. Üç gün sonra kontrolüm vardı ve sezaryen için gün verilecekti. Benim tombul oğlum dört buçuk kilo olmuştu ve normal doğum yapmama imkan yoktu.
Serkan’ın bacakları bacaklarımın arasındaydı. Yastığını benden kurtarabilmek için kendince böyle bir çözüm bulmuştu. Gerçi yeni bir yastık alabilirdim ama sevgili kocam böyle olmayacak şekilde temas içine girip uyumayı seviyordu.
Kıpırdanınca hissettiğim ıslaklık ile yattığım yerden doğruldum. Pijamam ıslanmıştı. ‘’Serkan.’’ diye yanımdakini dürttüm. O ıslaklığın birazı da onun bacağına bulaşmıştı. Ne diye bu kadar yakın yatıyordu ki! Uyanmayınca omzundan sertçe sarstım. ‘’Serkan, kalk.’’
‘’Sabah sabah annem bitti sen mi başladın?’’ dedi uykulu sesiyle.
‘’
