CHAPTER 5
1449 Words
Hindi ko alam kung kailan ako nakatulog nang gabing iyon.
Ang alam ko lang, buong gabi akong nakangiti na parang baliw.
At sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko...
Si Damien ang nakikita ko.
Yung ngiti niya.
Yung mga tingin niya.
Yung paraan ng pakikinig niya habang nagsasalita ako.
Nakakainis.
Kasi ilang linggo lang ang nakalipas, akala ko hindi na ako ulit magiging masaya.
Pero heto ako ngayon.
Masaya.
Dahil sa isang lalaking halos hindi ko naman kilala.
---
Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may message na agad.
At hindi ko na kailangang hulaan kung sino.
Damien: "Good morning."
Napangiti ako.
Simple.
Dalawang salita lang.
Pero parang ewan.
Parang may butterflies agad.
Me: "Good morning din."
Ilang segundo lang.
May reply agad.
Damien: "Did you sleep well?"
Napakagat ako sa labi.
Bakit parang ang sarap kausap ng taong ito?
---
Lumipas ang mga araw na halos araw-araw kaming magkausap.
Minsan text.
Minsan call.
At minsan naman ay sinusundo niya ako pagkatapos ng klase.
Unti-unti ko siyang nakilala.
Hindi lang bilang CEO.
Kundi bilang Damien.
Yung lalaking mahilig sa black coffee.
Mahilig magtrabaho.
At sobrang protective sa mga taong mahalaga sa kanya.
---
"Ngumiti ka na naman."
Biglang sabi ni Ahrienna habang kumakain kami.
Napakurap ako.
"Huh?"
"Ngumiti ka habang nakatingin sa phone."
Napabuntong-hininga ako.
"Ano ba."
"Ano ba?"
Ginaya niya ako.
"Te, nahuhulog ka na."
Agad akong nabulunan.
"ANO?!"
Tumawa siya.
Pero hindi ako makatawa.
Kasi...
Paano kung tama siya?
---
Bandang hapon, palabas ako ng campus nang biglang may humarang sa akin.
At agad nawala ang magandang mood ko.
Si Kyle.
Muli.
Napapikit ako.
Pagod na pagod na ako.
"Kyle."
"Kailangan natin mag-usap."
"Wala tayong dapat pag-usapan."
Tinangka ko siyang lampasan.
Pero hinawakan niya ang braso ko.
At doon ako nainis.
"Bitiwan mo ako."
"Erica, please."
Hindi ko alam kung bakit.
Pero mas lalo akong nainis nang marinig ko ang tono niya.
Parang wala siyang kasalanan.
Parang siya pa ang kawawa.
"Bitiwan mo."
Mas madiin kong sabi.
Pero hindi siya gumalaw.
"Miss?"
Bigla kaming napalingon.
At doon ako natigilan.
May itim na sasakyan na nakaparada sa gilid.
At may isang lalaking nakasandal doon.
Tahimik.
Nakasuksok ang isang kamay sa bulsa.
At seryosong nakatingin kay Kyle.
Si Damien.
Nanigas si Kyle.
At sa unang pagkakataon...
Mukhang kinabahan siya.
---
Dahan-dahang lumapit si Damien.
Hindi siya nagsasalita.
Hindi rin siya mukhang galit.
Pero ramdam na ramdam ko ang bigat ng presensya niya.
"Let her go."
Kalma niyang sabi.
Pero mas nakakatakot iyon.
Dahil sobrang kalmado.
Napatingin si Kyle sa kanya.
At agad nagdilim ang ekspresyon niya.
"Ikaw pala."
Napakunot-noo si Damien.
"Do I know you?"
Aray.
Kahit ako nasaktan para kay Kyle.
---
"Damien."
Mahina kong tawag.
Agad siyang napatingin sa akin.
At parang doon lang lumambot ang mukha niya.
"Are you okay?"
Tumango ako.
At hindi ko alam kung bakit...
Pero gumaan agad ang pakiramdam ko.
Parang safe ako.
Parang walang mangyayaring masama basta nandiyan siya.
---
"Stay away from her."
Biglang sabi ni Kyle.
Natigilan ako.
Pati si Damien.
"What?"
Malamig na tanong ni Damien.
"Stay away from Erica."
Tumawa nang mahina si Damien.
Pero walang saya iyon.
"Interesting."
Diretso siyang tumingin kay Kyle.
"Because I was about to tell you the same thing."
Tumigil ang mundo ko.
Pati si Kyle ay nanigas.
At sa unang pagkakataon...
Nakaramdam ako ng kaba.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa paraan ng pagsabi ni Damien.
Parang warning.
Parang hindi siya nagbibiro.
---
Pagkalipas ng ilang minuto, tuluyan nang umalis si Kyle.
Pero bago siya mawala sa paningin namin...
Lumingon muna siya sa akin.
At sa mga mata niya...
May nakita akong bagay na hindi ko nagustuhan.
Galit.
Sobrang galit.
---
"Let's go."
Mahinang sabi ni Damien.
Tahimik akong sumakay sa sasakyan.
At buong biyahe ay wala kaming imikan.
Hanggang sa siya na rin ang unang nagsalita.
"He won't stop."
Napalingon ako sa kanya.
"Huh?"
"Your ex."
Mahigpit ang hawak niya sa manibela.
"He still wants you back."
Napabuntong-hininga ako.
"Too bad."
Napatingin siya sa akin.
At doon ko nakita ang bahagyang pagngiti niya.
"Too bad?"
Tumango ako.
"Because I don't want him back."
Tahimik siya.
Sobrang tahimik.
At pagkatapos ng ilang segundo...
Ngumiti siya.
Yung totoong ngiti.
At ewan ko.
Parang mas lalo akong nahulog.
---
Pero hindi namin alam...
Na sa parehong gabing iyon...
May isang sobre ang ipinadala sa opisina ni Damien.
Walang pangalan.
Walang address.
At nang buksan iyon ng assistant niya...
Nanlamig ang buong katawan nito.
Dahil ang laman ng sobre ay puro litrato.
Mga litrato namin ni Damien.
Kasama ang isang mensahe.
"Stay away from her."
At sa ibaba nito ay may isa pang nakasulat.
"Or you'll regret it."
***
Hindi ko alam kung bakit hindi mawala sa isip ko ang nangyari kahapon.
Yung eksena sa harap ng campus.
Yung paraan ng pagtitig ni Kyle kay Damien.
At higit sa lahat...
Yung paraan ng pagsabi ni Damien ng:
"Stay away from her."
Parang warning.
Parang hindi simpleng selos.
Parang may kung anong mas malalim.
---
"Te."
Napakurap ako.
Si Ahrienna.
Nakatingin sa akin habang kumakaway ang kamay sa harap ng mukha ko.
"Earth to Erica."
"Huh?"
"Kanina pa kita kinakausap."
Napangiwi ako.
"Sorry."
Napairap siya.
"Damien na naman iniisip mo no?"
Agad akong umiling.
"Hindi."
"Sinungaling."
Napatawa siya.
At nakakainis dahil tama siya.
---
Pagkatapos ng klase, sinundo ulit ako ni Damien.
At gaya ng dati...
Parang naging normal na iyon.
Normal na makita siya.
Normal na kausapin siya.
Normal na ngumiti dahil sa kanya.
At doon ako natatakot.
Kasi pakiramdam ko...
Masyado na akong nasasanay.
---
"Kumusta ka?"
Tanong niya habang nagmamaneho.
"Okay naman."
Tumango siya.
Pero parang hindi kumbinsido.
"What's wrong?"
Napatingin ako sa kanya.
"Paano mo nalalaman kapag may iniisip ako?"
Bahagya siyang ngumiti.
"Because you always bite your lower lip."
Natigilan ako.
Napahawak ako agad sa labi ko.
At mas lalo siyang natawa.
"See?"
Napairap ako.
"Creepy."
"Observant."
"Basta."
---
Huminto kami sa isang café.
Tahimik.
Konti lang ang tao.
At sakto para makapag-usap.
Pero habang nagkakape kami...
May napansin ako.
Parang may nakatingin.
Parang may nagmamasid.
Napalingon ako sa bintana.
Wala naman.
Siguro praning lang ako.
---
Samantala...
Sa opisina ng Blackwood Holdings.
Mabilis na pumasok ang assistant ni Damien.
Mukhang kinakabahan.
"Sir."
Napatingin si Damien mula sa laptop niya.
"Ano?"
Iniabot ng assistant ang isang brown envelope.
"Ito po yung natanggap kanina."
Napakunot-noo siya.
At nang buksan niya iyon...
Unti-unting nawala ang ekspresyon sa mukha niya.
Mga litrato.
Mga litrato nilang dalawa ni Erica.
Habang magkasama.
Habang nasa food park.
Habang sinusundo niya ito.
At may isang sulat.
Stay away from her.
Mahigpit na napakuyom ang kamao ni Damien.
At habang binabasa niya ang susunod na linya...
Mas lalo siyang nagdilim.
Or you'll regret it.
---
"Find out who sent this."
Malamig niyang utos.
Tumango agad ang assistant.
"Yes, sir."
Tahimik na tumayo si Damien.
At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon...
Mukhang galit siya.
Sobrang galit.
---
Kinagabihan.
Kakatapos ko lang maligo nang may dumating na message.
Unknown Number.
Napakunot-noo ako.
Hindi ko iyon kilala.
Pero binuksan ko pa rin.
At agad akong nanlamig.
Unknown Number: "Lumayo ka kay Damien Blackwood."
Tumigil ang puso ko.
Ano?
Mabilis akong napaupo.
At bago pa ako makapag-isip...
May isa pang message.
Unknown Number: "Hindi mo alam kung sino talaga siya."
Nanginig ang kamay ko.
Sino ito?
Anong gusto niya?
Agad kong tinawagan ang number.
Pero naka-off na.
Parang disposable sim.
Parang sinadya.
---
Hindi ko namalayang halos limang minuto na akong nakatulala.
Hanggang sa mag-vibrate ulit ang phone ko.
Si Damien.
Napalunok ako.
Agad kong sinagot.
"Hello?"
Tahimik siya sandali.
At doon ako kinabahan.
"Damien?"
"Did someone contact you?"
Tumigil ang mundo ko.
Paano niya nalaman?
Nanlamig ang likod ko.
"How did you know?"
Tahimik ulit siya.
At iyon ang mas nakakatakot.
"Damn it."
Mahina niyang sabi.
At unang beses kong narinig ang frustration sa boses niya.
---
"Damien."
Kinabahan ako.
"What's happening?"
Mahabang katahimikan.
Hanggang sa tuluyan siyang nagsalita.
At ang mga sumunod niyang salita...
Ang tuluyang nagpabilis ng t***k ng puso ko.
"Listen carefully, Erica."
Malamig ang boses niya.
Seryoso.
Hindi tulad ng dati.
"Do not go anywhere alone."
Nanlamig ako.
"Ano?"
"Lock your doors."
"Damien—"
"And don't trust unknown numbers."
Tumayo ako mula sa kama.
"Damien, natatakot na ako."
Tahimik siya.
Sobrang tahimik.
At pagkatapos ng ilang segundo...
Mahina siyang nagsalita.
"Don't be."
Napapikit ako.
"Why?"
At ang sagot niya...
Ang tuluyang nagpayanig sa buong pagkatao ko.
"Because whoever is watching you..."
Huminto siya.
"...is now my problem."
At sa unang pagkakataon...
Naramdaman kong may paparating na mas malaking gulo.
Mas malaki kaysa kay Kyle.
Mas malaki kaysa sa relasyon namin.
At hindi ko alam...
Na ang sikreto ni Damien ay malapit nang mabunyag.
- Writer
