CHAPTER 2
826 Words
Hindi ko alam kung paano ako nakauwi nang araw na iyon.
Ang alam ko lang, buong biyahe ay hindi mapakali ang isip ko.
Paulit-ulit na bumabalik sa utak ko ang mukha niya.
Ang misteryosong lalaking nakilala ko sa club.
Ang lalaking hindi ko man lang tinanong nang maayos ang pangalan.
At ang lalaking iniwan ko habang natutulog.
Napahiga ako sa kama at mariing pumikit.
"Forget it, Erica."
Ilang beses kong sinabi iyon sa sarili ko.
Pero parang mas lalo ko lang siyang naaalala.
Nakakainis.
Hindi ko nga alam ang pangalan niya pero parang may parte ng isip ko na ayaw siyang pakawalan.
---
Lumipas ang isang linggo.
Isang linggong pilit kong ibinaon ang lahat sa limot.
Busy ako sa school.
Projects.
Assignments.
Reports.
At sa tuwing may libreng oras ako, pilit kong nililibang ang sarili ko.
Pero kahit anong gawin ko, minsan naiisip ko pa rin siya.
At lalo akong naiinis sa sarili ko.
"Diyos ko, Erica."
Napailing si Ahrienna habang kumakain kami sa cafeteria.
"One week na. Iniisip mo pa rin?"
"Hindi."
"Sinungaling."
"Hindi nga."
"Ano kulay ng polo niya?"
"...Black."
"Ano hairstyle niya?"
"..."
"ANO?"
Napabuntong-hininga ako.
"Shut up."
Tumawa siya nang malakas.
"Kaya mo pala tandaan."
Tinapon ko sa kanya ang tissue.
Napatawa rin tuloy ako.
Pero bago pa kami makapag-usap ulit, may biglang dumating na announcement.
"Attention everyone."
Napatingin ang lahat sa gitna ng cafeteria.
May faculty member na nagsasalita.
"This afternoon, magkakaroon ng special seminar sa auditorium."
Nagsimulang magbulungan ang mga estudyante.
"Required attendance."
Biglang nagreklamo ang buong cafeteria.
Kasama na ako.
"Ayoko."
"Ako rin."
"Sayang tulog."
Napailing ako.
Mukhang wala kaming choice.
---
Bandang alas tres ng hapon, nasa auditorium na kaming lahat.
Punong-puno ang lugar.
Mainit.
Maingay.
At sobrang sikip.
"Kapag hindi gwapo ang speaker, uuwi ako."
Sabi ni Ahrienna.
Napatawa ako.
"Akala mo naman papansinin ka."
"Tama behavior."
Napailing ako.
Hindi ko naman pinapansin ang programa.
Busy ako sa phone ko.
Hanggang sa marinig ko ang host.
"And now, let us welcome our guest speaker and the CEO of Blackwood Holdings..."
Nagpalakpakan ang lahat.
Hindi ko pinansin.
CEO naman.
Ano'ng exciting doon?
Pero nang marinig ko ang sigawan ng mga babae sa paligid...
Napataas ang kilay ko.
Ano ba meron?
Napatingin ako sa stage.
At doon tumigil ang mundo ko.
Parang may humampas sa akin.
Parang may nag-freeze ng buong katawan ko.
Nanlaki ang mata ko.
Hindi.
Hindi pwede.
Hindi maaari.
Dahil ang lalaking kasalukuyang umaakyat sa entablado...
Ay siya.
Siya.
Yung estranghero.
Yung lalaking nakilala ko noong gabing pilit kong kinakalimutan.
Yung lalaking iniwan ko nang walang paalam.
Nakaharap siya ngayon sa daan-daang estudyante.
Naka-gray suit.
Nakaayos ang buhok.
At sobrang layo sa lalaking nakilala ko sa club.
Mas makapangyarihan.
Mas nakakatakot.
Mas imposible.
"Holy sh—"
Naputol ang sasabihin ni Ahrienna.
"Teka."
Unti-unti siyang lumingon sa akin.
Tapos sa stage.
Tapos ulit sa akin.
At muli sa stage.
Nanlaki ang mata niya.
"TE."
Tumikhim ako.
"Te."
"Huwag kang maingay."
"TE!"
Halos mabingi ako.
"Ahrienna!"
"Siya 'yon?!"
Hindi ako sumagot.
Dahil kahit ako hindi pa rin makapaniwala.
Samantalang si Mr. Mysterious ay kalmado lang na tumayo sa harap.
Parang walang nangyari.
Parang hindi kami nagkita.
Parang hindi niya ako kilala.
At ewan ko kung bakit...
Pero parang may konting kirot akong naramdaman.
Syempre hindi niya ako kilala.
Stranger lang ako.
One night lang iyon.
Bakit ba ako umaasa?
Napayuko ako.
At doon ko napansin.
Tumahimik ang auditorium.
Nagsimula na siyang magsalita.
Malalim ang boses niya.
Malamig.
At nakakakaba.
Pero ang mas nakakabog ng puso ko...
Ay nang maramdaman kong nakatingin siya sa akin.
Mabilis akong napatingin sa stage.
At eksakto.
Nagtagpo ang mga mata namin.
Diretso.
Walang pag-aalinlangan.
Parang wala nang ibang tao sa paligid.
Nanigas ako.
At sa pagkakataong iyon...
Bahagya siyang ngumiti.
Maliit lang.
Halos hindi mapansin ng iba.
Pero nakita ko.
At sigurado akong para sa akin iyon.
"Shet."
Mahina kong bulong.
---
Pagkatapos ng seminar, halos lahat ng babae ay nagkumpulan sa labas.
May nagpapapicture.
May nagpapapirma.
May nagpapacute.
At ako?
Gusto ko lang umuwi.
"Erica!"
Hinila ako ni Ahrienna.
"Ano?!"
"Takbo!"
"Bakit?!"
"Hinahanap ka yata!"
Napahinto ako.
"Huh?"
At doon ko nakita ang isang lalaking naka-black suit na papalapit sa amin.
Mukhang bodyguard.
O assistant.
Hindi ko alam.
"Miss Erica Villanueva?"
Bigla akong kinabahan.
"O-opo?"
"Mr. Blackwood would like to speak with you."
Tumigil ang mundo ko.
Maging si Ahrienna ay nakanganga.
"Ako?"
"Yes, miss."
Napalunok ako.
Bakit niya ako hinahanap?
Paano niya nalaman ang pangalan ko?
At higit sa lahat...
Ano'ng sasabihin niya sa akin?
Dahan-dahan akong lumingon sa direksyon ng parking area.
At doon ko siya nakita.
Nakasandal sa isang itim na luxury car.
Tahimik.
Pormal.
At nakatingin na agad sa akin.
Parang hinihintay niya talaga ako.
Parang sigurado siyang lalapit ako.
At nang magtagpo muli ang mga mata namin...
Naramdaman ko ang kakaibang kaba sa dibdib ko.
Kasi sa titig niya pa lang...
Parang may gusto na siyang sabihin.
At pakiramdam ko...
Hindi ko magugustuhan ang maririnig ko.
- Writer
