รักนี้ไม่มีเราในตอนสุดท้าย

รู้สึกผิดกับเธอ

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่สายลมเอาแต่เดินวนเวียนไปมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินราวกับหนูติดจั่น สองมือสอดประสานกันแน่นจนข้อขาว ความร้อนรนในใจพุ่งสูงขึ้นทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาขยับเดิน

แก้ ก

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับร่างของนายแพทย์วัยกลางคนที่เดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สายลมไม่รอช้า รีบพุ่งตัวเข้าไปหาทันที

"หมอครับ ภรรยาผมเอ่อ .. ใบหลิวเป็นยังไงบ้างครับ เธอปลอดภัยใช่ไหม"

นายแพทย์มองหน้าชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ตรงหน้าผ่านเลนส์แว่นตา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยการประเมินและแฝงความตำหนิเอาไว้อย่างไม่ปิดบัง

"คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ อาการหน้ามืดหมดสติเกิดจากการที่ร่างกายอ่อนเพลียอย่างหนัก พักผ่อนไม่เพียงพอและขาดอาหาร หมอได้ให้น้ำเกลือและฉีดยาลดไข้ให้แล้ว"

นายแพทย์เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหรี่ตามองสายลมอย่างจริงจัง

"แต่สาเหตุหลักที่ทำให้คนไข้ไข้ขึ้นสูงเฉียบพลันขนาดนี้หมอคิดว่าคุณน่าจะรู้ดีที่สุดนะครับ"

"หมายความว่ายังไงครับ?"

สายลมขมวดคิ้ว สมองยังคงประมวลผลไม่ทัน

"คนไข้มีอาการอวัยวะเพศอักเสบและบวมแดงมากครับ มีรอยฉีกขาดที่ทำให้เกิดการติดเชื้อจนไข้ขึ้นสูง แถวตามเนื้อตัวก็มีแต่รอยฟกช้ำเต็มไปหมด"

คำอธิบายของหมอเปรียบเสมือนไม้หน้าสามที่ฟาดเข้าที่หน้าของสายลมอย่างจัง ร่างสูงชาวาบไปตั้งแต่หัวจรดเท้า ความละอายใจแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก

นายแพทย์ถอนหายใจอีกครั้งเมื่อเห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่ม

"เมื้อกี้คุณบอกว่าคุณเป็นสามีเธอใช่ไหมครับ?"** น้ำเสียงของหมอราบเรียบแต่กลับตอกลิ่มลงกลางใจคนฟัง "

หมอเข้าใจนะว่าพวกคุณยังอยู่ในวัยหนุ่มสาว เรื่องความต้องการมันเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่คุณควรหักห้ามใจและถนอมคนรักให้มากกว่านี้นะครับ การร่วมเพศที่รุนแรงป่าเถื่อนจนร่างกายฝ่ายหญิงรับไม่ไหว มันไม่ใช่วิธีแสดงความรักหรอกนะครับ ถ้าพามาส่งโรงพยาบาลช้ากว่านี้แล้วเกิดติดเชื้อในกระแสเลือดขึ้นมา มันจะไม่จบแค่การนอนให้น้ำเกลือแน่"

"ผม... ผม เอ่อ .. "

สายลมอ้าปากค้าง พยายามจะเค้นเสียงตอบกลับ แต่มันกลับไม่มีคำพูดใดๆ หลุดลอดออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว

"หมอสั่งแอดมิทดูอาการคืนนี้นะครับ ให้คนไข้ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ถ้าพรุ่งนี้ไข้ลดลง หมอถึงจะอนุญาตให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ แล้วช่วงนี้ก็งดการมีเพศสัมพันธ์ไปก่อนจนกว่าแผลจะหายสนิทนะครับ ขอตัวครับ"

นายแพทย์พูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้สายลมยืนนิ่งงันอยู่หน้าห้องฉุกเฉินราวกับรูปปั้นหิน ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาบีบรัดหัวใจจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก สองมือกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

เขาไม่ได้แค่เอาแต่ใจ... แต่เขาขืนใจและย่ำยีเธออย่างป่าเถื่อนโดยไม่สนเลยว่าร่างกายเล็กๆ นั้นจะบอบช้ำแค่ไหน

ร่างสูงพาร่างกายที่หนักอึ้งของตัวเองเดินตามพยาบาลไปจนถึงห้องพักฟื้นพิเศษ ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ภาพที่เห็นก็ยิ่งตอกย้ำความเลวทรามของตัวเองให้เด่นชัดขึ้นไปอีก

บนเตียงคนป่วย ใบหลิวนอนหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าหวานที่เคยมีรอยยิ้มสดใส บัดนี้ซีดเซียวและดูอิดโรยอย่างน่าสงสาร หลังมือเล็กมีเข็มน้ำเกลือเจาะคาเอาไว้ ริมฝีปากที่เขาเคยบดจูบอย่างตะกละตะกลามแห้งผากและมีรอยแตก

สายลมเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างเตียง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง เอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะลงบนเรือนผมของคนที่กำลังหลับใหลอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปมากกว่านี้ สัมผัสอุ่นๆ จากตัวเธอทำให้เขารู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"พี่ขอโทษๅนะ หลิวพี่ขอโทษ"

เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาปนเสียงสะอื้นที่ถูกกดทับเอาไว้ในลำคอ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผู้ชายเย่อหยิ่งอย่างสายลมรู้สึกเกลียดชังตัวเองจนแทบอยากจะบ้าตาย เขาเกลียดที่ตัวเองเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดทั้งหมด เกลียดที่ตัวเองทำร้ายผู้หญิงที่ภักดีกับเขามาตลอดอย่างเลือดเย็นและที่เกลียดที่สุด คือการที่เขาเพิ่งจะมารู้สึกผิด ในตอนที่ร่างกายและจิตใจของเธอพังทลายลงไปแล้วด้วยน้ำมือของเขาเองเเท้ๆ ถ้าเรื่องรี้เข้าหูพ่อกับเเม่เขาเเบะพ่อเเมเธอท่านจะมองเขาเป็นคนยังไง กัน โรคจิตงั้นเหรอ ?