รักนี้ไม่มีเราในตอนสุดท้าย

ข้อตกลง

แสงสว่างยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องพักฟื้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ และความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตา ทำให้ ใบหลิว ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

ความเจ็บปวดร้าวระบมไปทั่วทั้งสรรพางค์กายแล่นริ้วเข้ามาทักทายทันทีที่ขยับตัว โดยเฉพาะช่วงล่างที่เจ็บแปลบจนต้องนิ่วหน้า คอแห้งผากราวกับผุยผง เธอพยายามกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้าให้ชัดเจนขึ้น และสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่กอบกุมมือข้างที่ไม่ได้เจาะสายน้ำเกลือเอาไว้

เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงสว่างได้ ภาพของผู้ชายร่างสูงที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงโดยที่มือยังจับมือเธอไว้แน่นก็ปรากฏชัดเจน...

พี่สายลม

วินาทีที่สมองประมวลผลได้ว่าคนตรงหน้าคือใคร ภาพเหตุการณ์อันเลวร้ายในค่ำคืนนั้นก็ตีกลับเข้ามาในหัวราวกับพายุ คราบน้ำตา ความรุนแรง เสียงคำรามเรียกชื่อผู้หญิงคนอื่น และความเจ็บปวดที่ถูกฉีกทึ้งอย่างป่าเถื่อน...

"อ๊ะ..."

สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานทันที ใบหลิวเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอสะดุ้งสุดตัว รีบกระชากมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมของเขาราวกับถูกไฟลวก ร่างบอบบางที่ไร้เรี่ยวแรงตะเกียกตะกายถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง หดขาทั้งสองข้างเข้ามากอดไว้แน่นด้วยความหวาดกลัวจนสายน้ำเกลือตึงรั้ง

แรงขยับอย่างรุนแรงทำให้สายลมสะดุ้งตื่น เขางัวเงียเงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อเห็นว่าคนป่วยฟื้นแล้ว แววตาที่เคยหม่นหมองก็ทอประกายความโล่งใจออกมาทันที

"หลิว... ตื่นแล้วเหรอ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า เดี๋ย—"

"อย่า .. พี่ลมอย่าเข้ามานะ"

เสียงแหบพร่าหวีดร้องลั่นห้อง ใบหลิวตัวสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ ดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตามองเขาด้วยความหวาดหวั่นราวกับมองเห็นมัจจุราชร้าย

สายลมชะงักค้าง มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปแตะหน้าผากคนตัวเล็กชะงักอยู่กลางอากาศ หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นปฏิกิริยาต่อต้านที่รุนแรงขนาดนั้น

"หลิว... นี่พี่เองเป็นอะไร"

สายลมพยายามปรับเสียงให้นุ่มนวลที่สุด ค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้หวังจะปลอบโยน

"ฮือออ... อย่า! หลิวบอกให้ออกไปไง! อย่าเข้ามาใกล้หลิวนะ!"

ยิ่งเขาขยับเข้าหา เธอก็ยิ่งสติแตก ใบหลิวร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดกลั้น สองมือเล็กที่สั่นเทายกขึ้นพนมเข้าหากัน ก่อนจะก้มหน้าลงมือไหว้เขาอย่างคนอับจนหนทาง

"หลิวกลัวแล้วฮึก ไหว้ล่ะค่ะพี่ลม หลิวกลัวแล้วจริงๆ อย่าทำอะไรหลิวอีกเลยนะ ปล่อยหลิวไปเถอะ หลิวเจ็บหลิวจะไม่ดื้อ หลิวจะไม่เสนอหน้าไปให้พี่เห็นอีกแล้ว ฮือออ"

ภาพที่ภรรยาของตัวเองยกมือไหว้ขอร้องชีวิตและอิสรภาพจากเขาทั้งน้ำตา เหมือนมีดนับพันเล่มพุ่งเข้ามาปักกลางอกของสายลม ความรู้สึกผิดและคามเจ็บปวดตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอหอย เขาทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จนเธอหวาดกลัวเขาขึ้นสมองไปแล้วจริงๆ

"โธ่... หลิว"

สายลมทนดูภาพความแตกสลายนั้นไม่ไหวอีกต่อไป เขากัดฟันขยับพรวดเดียวเข้าประชิดตัว รวบข้อมือเล็กที่กำลังพนมไหว้เอาไว้ ก่อนจะดึงร่างที่สั่นเป็นเจ้าเข้ามากอดรัดไว้แนบอกอย่างแน่นหนา

"ฮือๆ ปล่อยหลิว พี่ปล่อยหลิวสิ ฮืออออ "

ใบหลิวดิ้นรนสุดชีวิต ทุบตีและผลักไสแผงอกกว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่เขากลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ฝ่ามือหนากดศีรษะทุยให้ซบลงกับลาดไหล่ของเขา ลูบเรือนผมของเธออย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม

" ไม่เป็นไรแล้วหลิว ไม่เป็นไร พี่ไม่ทำร้ายหลิวแล้ว"

เขากระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

"พี่ขอโทษ พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่าง คนเลวคนนี้ขอโทษ"

สรรพนามแทนตัวที่เปลี่ยนไป และน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรวดร้าวของเขา ทำให้แรงดิ้นรนของใบหลิวค่อยๆ อ่อนลงไม่ใช่เพราะเธอหายกลัว แต่เพราะเธอหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้ เธอสะอื้นฮัก ปล่อยให้น้ำตาไหลซึมเปื้อนเสื้อยืดของเขา

"พี่รู้ว่าพี่มันเลว พี่ทำเรื่องระยำกับหลิวไว้มาก.. "

สายลมผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตากับคนในอ้อมกอด นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มใสอย่างแผ่วเบาที่สุด

"แต่พี่ทนเห็นหลิวเป็นแบบนี้ไม่ได้"

ใบหลิวเม้มริมฝีปากแน่น เบือนหน้าหนีสัมผัสนั้นด้วยความเจ็บปวด

"ถ้าทนไม่ได้... ก็ปล่อยหลิวไปสิคะ กลับไปหาคนของพี่ ปล่อยให้หลิวอยู่คนเดียว..."

"ไม่... พี่ไม่ปล่อยเรื่องมันมาถึงขนาดนี้เเล้วหลิว พี่จะไม่ปล่อยเราไปอีกเเล้ว "

สายลมสวนกลับทันที แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเว้าวอน

"เรามาตกลงกันใหม่ได้ไหมหลิว ? พี่มีข้อเสนอ"

ใบหลิวหันกลับมามองเขาทั้งน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ไม่รู้ว่าคนใจร้ายตรงหน้าจะมาไม้ไหนอีก

"พี่สัญญา... ว่าต่อจากนี้ไป พี่จะไม่ใจร้ายกับหลิวอีก พี่จะไม่เฉยชา ไม่พูดจาทำร้ายจิตใจหลิว และ พี่จะไม่บังคับฝืนใจหลิวทำเรื่องแบบนั้นอีก ถ้าหลิวไม่เต็มใจ"

สายลมกุมมือเล็กเอาไว้แน่น สบตาเธอเพื่อยืนยันความหนักแน่นในคำพูด

"ให้โอกาสพี่ได้ดูแลหลิว...ในฐานะที่พี่ควรจะทำตั้งแต่แรก ได้ไหม?"

ข้อเสนอที่หลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่เคยประกาศกร้าวว่าเกลียดเธอหนักหนา ทำเอาใบหลิวนิ่งอึ้งไป หัวใจดวงน้อยที่เคยบอบช้ำจนแหลกสลาย จู่ๆ ก็สั่นไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เธอรู้ว่าตัวเองโง่ที่ยังหวั่นไหวกับคำพูดของเขา... แต่สำหรับคนที่แอบรักเขามาตลอดอย่างเธอ ข้อเสนอนี้มันช่างหอมหวานและอันตรายเหลือเกิน เพราะถ้าเธอตกลงรับข้อเสนอนี้เเสดงว่าเธอก็กำลังพาตัวเองเดินกลับเข้าไปในกรงขังแห่งความรู้สึก ที่อาจจะทำให้เธอเจ็บปวดเจียนตายยิ่งกว่าเดิมอีก

ใบหลิวเงียบใช้เวลาคิดอยู่นาน