รักนี้ไม่มีเราในตอนสุดท้าย

เเค่คนไม่รู้จักหนะ

บรรยากาศเปิดเทอมวันแรกของนักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่งเต็มไปด้วยความคึกคัก ใบหลิวในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเรียบร้อยเดินเข้ามาในคณะพยาบาลศาสตร์ด้วยความรู้สึกที่พยายามทำให้สดใสที่สุด แม้ว่าเมื่อเช้าเธอจะต้องทิ้งข้าวต้มที่ตั้งใจทำลงถังขยะไปพร้อมกับน้ำตาก็ตาม

“หลิว ทางนี้ๆ”

เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้อารมณ์ขุ่นมัวของใบหลิวจางหายไปได้บ้าง ร่างบางหันไปส่งยิ้มกว้างให้กับ เฟย์และขนมสองเพื่อนสนิทตั้งแต่มัธยมที่สอบติดคณะพยาบาลมาด้วยกัน

“เป็นไงบ้างแก วันแรกตื่นเต้นป่าว ฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลย”

ขนมพุ่งเข้ามากอดแขนใบหลิวอย่างร่าเริง

“ก็นิดหน่อยแหละ” ใบหลิวยิ้มตอบบางๆ

“แล้วนี่พวกแกไปดูตารางเรียนกันมายัง”

“ดูเรียบร้อยแล้วจ้า วันนี้มีเรียนแค่ช่วงบ่าย ช่วงเช้าว่างยาวๆ ว่าจะชวนแกไปหาอะไรกินที่โรงอาหารกลางหน่อย เขาลือกันว่าของกินอร่อยแล้วก็ผู้ชายงานดีมากแก” เฟย์พูดพร้อมกับทำตาวิบวับ

คำว่าโรงอาหารกลาง ทำให้ใบหลิวชะงักไปเล็กน้อย เพราะมันเป็นจุดศูนย์รวมของนักศึกษาทุกคณะรวมถึงคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วย

..วันนี้ที่มหาลัยเปิดเทอมวันแรก ถ้าบังเอิญเดินสวนกัน... ก็ทำเป็นไม่รู้จักฉันซะ..

เสียงทุ้มต่ำที่แสนเย็นชาเมื่อเช้าดังก้องขึ้นมาในหัว ใบหลิวสลัดความคิดนั้นทิ้งไป มหาวิทยาลัยตั้งกว้างใหญ่ คงไม่บังเอิญเดินไปเจอกันง่ายๆ ขนาดนั้นหรอกมั้ง.

โชคชะตาก็มักจะเล่นตลกกับความรู้สึกของคนเราเสมอ

เมื่อสามสาวเดินมาถึงโรงอาหารกลางที่คลาคล่ำไปด้วยนักศึกษา ใบหลิวที่กำลังกวาดสายตามองหาโต๊ะว่างก็ต้องเบิกตากว้าง ร่างของเธอชาวาบไปทั้งตัวราวกับถูกสตาฟไว้ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงของใครบางคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวยาวกลางโรงอาหาร

พี่สายลม...

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆเมื่อเห็นเขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ แวดล้อมไปด้วยกลุ่มเพื่อนสนิทอย่าง พี่คิริน พี่เวย์ และพี่เจมส์นั่งอยู่ด้วย เสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น เป็นสิ่งที่ใบหลิวไม่เคยได้รับจากเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“เฮ้ยๆ แกว่ากลุ่มนั้นใช่วิศวะปีสามป่ะ ? ดูดิหล่อออร่าพุ่งมาก โดยเฉพาะพี่คนที่นั่งตรงกลางอ่ะ นั่นอะแกดูดิ ยิ้มทีโลกละลายเลย”

ขนมสะกิดแขนใบหลิวรัวๆ ด้วยความตื่นเต้น โดยไม่รู้เลยว่าเพื่อนของตัวเองกำลังยืนหน้าซีดเผือด

ใบหลิวได้แต่ยืนนิ่ง สองมือบีบเข้าหากันแน่น เธอเห็นเขากำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ต่างจากผู้ชายที่ตวาดใส่เธอเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง และก่อนที่เธอจะทันได้ดึงสายตากลับ สายลมก็บังเอิญเงยหน้าขึ้นมาพอดี

ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตากลมโตของเธอ

วินาทีนั้น โลกทั้งใบของใบหลิวคล้ายจะหยุดหมุน รอยยิ้มบนใบหน้าของสายลมจางหายไปทันที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยและเย็นชา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยราวกับกำลังตำหนิที่เธอมาปรากฏตัวให้เขาเห็น ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างไม่ไยดี ทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่เดินผ่านหน้าเขาไป

เจ็บ... มันเจ็บจี๊ดขึ้นมาในอกข้างซ้ายจนแทบหายใจไม่ออก

พรึ่บ...

แต่ความเจ็บปวดยังไม่สิ้นสุดเพียงเท่านั้น เมื่อจู่ๆ ก็มีร่างบอบบางของผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาที่โต๊ะ ผู้หญิงที่สวยสะกดสายตาทุกคนในโรงอาหาร ใบหน้าหวานหยดย้อย รอยยิ้มพิมพ์ใจ และท่าทางที่ดูเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง

นดาเเฟนของสายลม ผู้หญิงที่มาก่อนเธอเดินเข้ามาหาเขาเเละนั่งลงข้างๆ

ใบหลิวมองภาพตรงหน้าด้วยขอบตาที่เริ่มร้อนผ่าว พี่สายลมที่เมื่อกี้เพิ่งจะทำหน้าเย็นชาใส่เธอ บัดนี้กลับรีบขยับตัวลุกขึ้นยืนต้อนรับนดาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะมอบให้ผู้หญิงที่เขารักได้ มือหนาที่เคยสะบัดทิ้งเมื่อเธอพยายามจะแตะต้อง กลับเอื้อมไปรับกระเป๋าจากนดามาถือไว้ให้ ก่อนจะหยิบกระดาษทิชชูมาซับเหงื่อที่หน้าผากให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ

“รอนานไหมคะลม นดาเพิ่งเลิกคลาสเอง”

เสียงหวานของพี่นดาดังแว่วมา

“ไม่นานเลยครับ นดาเหนื่อยไหม หิวหรือเปล่า ลมไปซื้อน้ำให้ไหม”

น้ำเสียงอ่อนโยน ท่าทางเอาใจใส่ และสายตาที่เต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง ทุกอย่างที่ประกอบขึ้นเป็นสายลมในเวลานี้ คือสิ่งที่ใบหลิวใฝ่ฝันอยากจะได้สัมผัสมาตลอดชีวิต

แต่เธอไม่มีวันได้มันมาครอบครอง เพราะมันเป็นของคนอื่น ของผู้หญิงคนนั้นมาตั้งแต่แรก

“หลิว..ยัยใบหลิว เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าซีดๆ ป่วยเหรอ ”

เฟย์หันมาเห็นความผิดปกติของเพื่อนจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ใบหลิวสะดุ้งสุดตัว เธอรีบกะพริบตาไล่หยาดน้ำใสๆ ที่ทำท่าจะร่วงหล่นลงมา ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆ ให้เพื่อน

“ป...เปล่าหรอก แค่รู้สึกหน้ามืดนิดหน่อยน่ะ สงสัยอากาศจะร้อน” ใบหลิวพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น “พวกแกกินกันไปก่อนเลยนะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว เดี๋ยวมา”

พูดจบ ใบหลิวก็รีบหันหลังเดินหนีออกมาจากบริเวณนั้นให้เร็วที่สุด เธอไม่อยากทนมองภาพบาดตาบาดใจนั้นอีกต่อไป ไม่อยากรับรู้ความจริงที่ว่า ผู้ชายที่เป็น สามในทะเบียนของเธอตามกฎหมาย.กำลังดูแลเอาใจใส่ผู้หญิงของเขาด้วยความรัก

ร่างบางวิ่งเข้ามาในห้องน้ำ ปิดล็อคประตูห้องน้ำบานสุดท้าย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนฝาชักโครก สองมือยกขึ้นปิดหน้าร้องไห้ออกมาอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

นี่เพิ่งจะวันแรกของการเปิดเทอม วันแรกของการใช้ชีวิตคู่ในฐานะคนไม่รู้จัก เธอยังต้องเจ็บปวดขนาดนี้ แล้วอีกหลายปีที่เหลือในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เธอจะทนมองเขารักกับผู้หญิงคนอื่นไปได้อีกนานแค่ไหนกัน