รักนี้ไม่มีเราในตอนสุดท้าย

คนเมา

หลายวันต่อมา... ความสัมพันธ์ที่แสนอึดอัดและซ่อนเร้นระหว่างเราก็ยังคงดำเนินต่อไปเหมือนเดิม

พี่สายลมยังคงทำตัวหมางเมินและใจร้ายกับฉันทุกครั้งที่มีโอกาส แต่โชคดีหน่อยที่ช่วงนี้เขาต้องวุ่นวายกับการรับน้องและงานของคณะวิศวะฯ ทำให้เขาไม่ค่อยได้พานดามาค้างที่คอนโด ฉันจึงพอมีพื้นที่ให้หายใจหายคอได้บ้าง

จนกระทั่งคืนนี้... คืนที่พี่สายลมมีนัดไปดื่มกินกับกลุ่มพี่รหัสและน้องรหัสของเขา

เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ เข็มนาฬิกาบอกเวลาตีสองกว่าแล้ว ฉันที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ก็มีเสียงทุบประตูดังลั่นมาจากหน้าห้องของตัวเอง

ปัง! ปัง! ปัง!

"เปิด.หน่อย .. เปิดประตูเดี๋ยวนี้"

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยตะโกนโวยวายดังลั่น ฟังดูอ้อแอ้และยานคางจนจับใจความแทบไม่ได้

ฉันรีบกระโดดลงจากเตียงด้วยความตกใจ วิ่งไปปลดล็อกและแง้มประตูดู ก่อนจะพบกับร่างสูงใหญ่ของพี่สายลมที่ยืนโงนเงนพิงกรอบประตูอยู่ สภาพของเขาดูแทบไม่ได้ กลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นบุหรี่ลอยคละคลุ้งออกมาจากตัวเขาจนฉันต้องเผลอยกมือขึ้นปิดจมูก เสื้อเชิ้ตนักศึกษาหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ดวงตาคมกริบที่เคยมองฉันด้วยความเกลียดชัง บัดนี้กลับเยิ้มฉ่ำและเหม่อลอยด้วยฤทธิ์เหล้า

"พี่ลม ทำไมเมาขนาดนี้คะเนี่ย"

ฉันร้องถามด้วยความตกใจ รีบเปิดประตูให้กว้างขึ้น

ทว่าทันทีที่เขาเห็นหน้าฉัน รอยยิ้มบางๆ ก็จุดขึ้นบนมุมปากของคนเมา มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ก่อนจะดึงร่างของฉันเข้าไปกอดจนจมอก แขนแกร่งรัดรึงเอวฉันไว้แน่นพร้อมกับซุกใบหน้าลงที่ลาดไหล่

"นดา... นดาของลม ลมคิดถึงนดาจังเลยครับ "

เหมือนมีเข็มเป็นพันเล่มพุ่งเข้ามาปักที่กลางอกหยาดน้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วรื้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ในสายตาของเขาตอนที่ไม่มีสติ เขาก็ยังมองเห็นฉันเป็นผู้หญิงที่เขารักอยู่ดี

"พี่ลมปล่อยก่อนค่ะ หลิวหนัก หลิวไม่ใช่นดา"

ฉันพยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มีหรือจะสู้แรงของหนุ่มวิศวะฯ ตัวโตได้

เขาโงนเงนจนแทบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตวัดแขนพยุงร่างหนักอึ้งของเขาเอาไว้ ทุลักทุเลลากเขาเข้ามาในห้องนอนของตัวเองเพราะห้องของเขาถูกล็อกไว้ ฉันกัดฟันแบกน้ำหนักตัวที่มากกว่าตัวเองเกือบเท่าตัว ค่อยๆ พยุงเขาไปที่เตียงนอนของเขา หวังจะปล่อยให้เขานอนลงพักผ่อน

แต่เพราะความทุลักทุเลและน้ำหนักตัวของเขาที่ทิ้งลงมาหาฉันจนหมด ทำให้ปลายเท้าของฉันสะดุดเข้ากับพรมข้างเตียง

"ว้ายยย.." ตุบ!!

ร่างของเราสองคนล้มคว่ำลงไปบนเตียงนุ่มพร้อมกัน โดยมีแผ่นหลังกว้างของเขารองรับอยู่ด้านล่าง และร่างของฉันที่ล้มทับลงไปบนแผงอกแกร่งอย่างจัง

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้น ไม่ใช่ความตกใจที่ล้มลงแต่เป็นความนุ่มหยุ่นและอุ่นร้อนที่ริมฝีปาก

ปากของเราสองคนประกบเข้าหากันพอดิบพอดี

ฉันเบิกตากว้างด้วยความช็อก สมองขาวโพลนไปหมด สัมผัสอุ่นซ่านที่ริมฝีปากทำเอาสติที่เหลืออยู่กระเจิดกระเจิง ฉันรีบวางมือลงบนแผงอกของเขา เตรียมจะยันตัวลุกขึ้นยืนให้เร็วที่สุด

เเต่มือหนาของอีกคนใต้ร่างกลับไวกว่า วงแขนแกร่งตวัดรัดรอบเอวบางของฉันเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ล็อกตัวฉันไม่ให้หนีไปไหน ก่อนที่มืออีกข้างจะเลื่อนมากดท้ายทอยของฉันเอาไว้ บังคับให้ริมฝีปากของเราแนบชิดกันยิ่งกว่าเดิม

"อ๊ะ... อื้อออ.."

เสียงประท้วงของฉันถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อพี่สายลมเปลี่ยนจากความบังเอิญเป็นการจงใจจู่โจม เขาเอียงใบหน้าปรับองศา ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและเร่าร้อนราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหย สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกจุดติดด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ฟันคมขบเม้มริมฝีปากล่างของฉันจนรู้สึกเจ็บจี๊ด บังคับให้ฉันต้องเผยอปากออกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

และวินาทีนั้นเอง เรียวลิ้นร้อนชื้นก็สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของฉันอย่างจาบจ้วง

"อื้อ... พี่ลม..."

ฉันพยายามดิ้นรนและทุบตีอกเขา แต่เขากลับยิ่งกอดรัดฉันแน่นขึ้น ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นของฉัน กวาดต้อนและตักตวงความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจและตะกละตะกลาม รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแสนดุดันมอมเมาสติของฉันจนพร่าเบลอ

เรี่ยวแรงที่เคยมีเริ่มหดหายไปพร้อมกับอากาศหายใจที่ถูกเขาสูบเอาไปจนหมด ร่างกายของฉันอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดของเขา สองมือที่เคยทุบตีประท้วง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

พี่ลมมอบจูบที่ทั้งร้อนแรง ลึกล้ำ และเรียกร้องจนฉันหัวหมุน เขาปรนเปรอสัมผัสที่ฉันไม่เคยพานพบมาก่อน

"อืมมม... นดา..."

เสียงครางต่ำในลำคอที่หลุดรอดออกมาพร้อมกับรสจูบที่บดขยี้ลงมาซ้ำๆ เหมือนสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงมากลางใจของฉัน สติที่กระเจิดกระเจิงไปกับความหวามไหวถูกดึงกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงอันแสนเจ็บปวดอีกครั้ง

เขากำลังจูบฉันเเละ กำลังกลืนกินฉันแต่ในหัวใจและในสมองของเขา กลับมีแต่ชื่อของผู้หญิงคนนั้น

น้ำตาหยดใสไหลทะลักออกจากหางตาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดที่ถูกกระทำราวกับเป็นแค่ตัวแทนของใครบางคน มันทรมานเสียยิ่งกว่าการไม่ถูกรักเสียอีกแต่ถึงอย่างนั้น ร่างกายที่ทรยศของฉันก็ไม่อาจต้านทานสัมผัสอันเร่าร้อนที่เขามอบให้ได้เลยแม้แต่น้อย

"นดา ลมขอนะ "

เเม้กระทั่งตอนนี้ เขายังคงมองฉันเป็นเเฟนสาวของเขาอยู่เลย