Draven selamlarını gönderdi,” dedi adam.
Otobüsün motor sesi bir anda uzaklaştı. Önümdeki koltuğun arkasına, camdaki yansımama ve adamın kehribar gözlerine aynı anda bakmaya çalışıyordum. Bedenim kaçmamı söylüyordu ama gidebileceğim yer birkaç metre ilerideki şoför koltuğundan ibaretti.
Adam benimle aynı sırada değildi. Koridorun karşı tarafında, bir koltuk geride oturuyordu. Ellerini dizlerinin üzerinde açıkça tutmuştu. Üzerindeki koyu gri palto temiz, saçları düzenliydi. Beni tehdit etmeye gelen birinden çok iş görüşmesine giden birine benziyordu.
Bu, onu daha az korkutucu yapmadı.
Telefonumu avucumun içine çevirdim. Kamera hâlâ açıktı. Ses kaydını belli etmeden başlatmak için ekrana dokundum.
Adamın bakışları parmağıma indi.
“Kaydedebilirsin,” dedi. “Söyleyeceklerim sır değil.”
“
