“แน่ใจนะ” เธอหรี่ตามองเขาอย่างจับผิดพิรุธทางสายตา ทว่าเขากลับดึงมือเธอให้ไปจับพิรุธจากอาวุธลับของเขาแทน
“ไม่เชื่อก็จับดูดิ”
“มันไม่เกี่ยวกันป่ะ” เธอดึงมือออก ผู้หญิงคนไหนกันจะบ้าฝากร่องรอยไว้ตรงนั้นของเขา
“ถ้าเธอไม่จับ พี่นอนหลับละนะ”
หมับ!!
คิดว่าไม่อยากจับแต่แล้วก็ต้องจับ เธอคิดถึงเขาไม่อยากให้เขานอนหลับในตอนนี้ มือบางลูบจับส่วนที่หลับใหลจนมันแข็งขึงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนเธอเองรู้สึกอายที่เขาตอบสนองเธอเร็วเกินไป
“หายเจ็บยัง” ฝ่ามือใหญ่โอบไหล่เธอให้นอนลงข้างตัวหนุนต้นแขนของเขา จากวันนั้นผ่านมาก็สองอาทิตย์แล้ว เขาคิดว่าเธอคงหายแล้วแหละ แต่อยากถามเพื่อความแน่ใจ
“หายแล้ว” เธอตอบเสียงเบาอย่างกระดากอาย
“พึ่งอาบน้ำสระผมมาเหรอ” ปลายจมูกโด่งกดลงที่ศีรษะของเธอ สูดดมความหอมอ่อนๆ ของแชมพู
“ค่ะ วันก่อนหนูซื้อแป้งเด็กมาให้พี่ด้วยนะ แล้วก็ซื้อยาคุมมากินแล้วด้วย” เธอเห็นเขาชอบทาแป้งเด็กก่อน
