ตอนที่9 บ้านพี่หน้าโหดน่าอยู่จัง
1222 Words
“น.. นี่บ้านพี่เหรอ” เอมมาลิลท์มองสภาพบ้านทาวน์โฮมที่ทาภายนอกด้วยสีเทาเข้ม หลังคาก็ต่อเติมออกมาจนชิดรั้วด้านหน้า ลักษณะดูเหมือนอู่ซ่อมรถมากกว่าบ้านพักอาศัย เขาบ้านจนอย่างที่บอกเธอจริงๆ สินะ
“เออ หรืออยู่ไม่ได้ ฉันจะได้เรียกแท็กซี่ให้ แถมเงินด้วย จะเอาไง” ยัยตัวเล็กนี่ดูท่าจะเรื่องมากว่ะ เขาลอบมองเธออย่างไม่ชอบใจนัก
ตัวเขาเป็นคนง่ายๆ อยู่ตัวคนเดียว แฟนคนก่อนที่เคยมาบ้านนี้ก็รับสภาพเขาได้ไม่เคยบ่น พ่อเขาซื้อคอนโดราคาหลายล้านให้เขายังไม่เข้าไปอยู่เลย เพราะมันทำอู่ซ่อมรถไม่ได้ไง ถ้าเธอรับไม่ได้ก็รีบใสหัวไปเลย เขาไม่ได้อยากให้มาอยู่ด้วยอยู่แล้ว
“ย..อยู่ได้ค่ะ บ้านหนูสภาพแย่กว่านี้อีก” มาถึงขั้นนี้แล้วอยู่ไม่ได้ก็คงต้องอยู่ไปก่อนแหละ ถ้าทำตัวเรื่องมาก ไอ้พี่หน้าโหดได้ไล่ตะเพิดกันอีก
เธอคว้ากุญแจแล้วลงจากรถ เลื่อนเปิดประตูบ้านให้เขาเอารถเข้ามาจอด แล้วก็ล็อกประตูรั้ว แค่ยืนอยู่ตอนนี้ก็ได้กลิ่นน้ำมันเครื่องโชยมาแล้ว เธอจะอยู่ได้มั้ยล่ะเนี่ย
“ยืนมองอะไรอยู่ เอากุญแจไปเปิดประตูบานเลื่อนดิ”
“พี่ทำอาชีพเสริมหลังเลิกเรียนเหรอ” เธอถามเขาแล้วก้มไขกุญแจดึงประตูเลื่อนขึ้น ภาพบรรยากาศด้านในยังไม่ชัดเจนเพราะมันมืด กระทั่งเขาเอามือแตะสวิทซ์ไฟ
ว้าว.... ที่นี่คืออู่ซ่อมรถคลาสสิคสินะ ด้านในมีรถมอเตอร์ไซด์คลาสสิคจอดอยู่สามคัน เวสป้าคลาสสิคสีฟ้าและแรมเบรตตารุ่นใหม่สีเหลือง ฮอนด้าซีสีแดง และบิ๊กไบค์สีดำราคาเหยียบล้านอีกหนึ่งคัน คนตัวเล็กถึงกับตาลุกวาวเพราะชอบรถคลาสสิคเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
“เฮ้ย! นิ่งเลย เป็นไร” ยัยนี่จะมายกเค้าบ้านเขาหรือเปล่าวะ เล่นมองรถเขาตาไม่กะพริบเลย
“หนู.. หนูชอบรถคลาสสิค”
มนต์เสกมองเธอที่กำลังเดินเข้าไปนั่งคร่อมเวสป้าของเขา แล้วทำท่าทางดี้ด้าจนเขานึกอยากแกล้ง
“รถลูกค้าทั้งนั้น ไปนั่งแล้วเกิดพังทำไง”
“จริง? งั้นหนูไม่นั่งก็ได้ ได้นั่งแดงโซดาก็ดีใจแล้ว”
“เว่อร์” โคตรอวย เขาเบะปากแล้วพูดต่อ
“ฉันจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้านอนแล้ว เธอก็หาที่ซุกหัวนอนที่อู่แล้วกันนะ”
“อ้าวพี่ แล้วพี่ไม่นอนที่นี่เหรอ” เอมมาลิลท์ถามอย่างเลิ่กลั่ก เพราะกลัวว่าเขาจะทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียว
“หึ! บ้านฉันอยู่หลังติดกัน ไปนะ” เขาเปิดประตูกระจกที่เชื่อมติดกับบ้านทาวน์โฮมอีกหลัง อย่างไม่คิดจะสนใจใยดีผู้มาอาศัยเลยสักนิด
ก่อนประตูกระจกจะปิดสนิท คนตัวเล็กรีบวิ่งมาหยุดมันไว้ได้ทันแล้วรีบผลักเปิดมันอีกครั้ง เธอเดินตามเขาไป คนตัวโตก็หันมองกลับมาพร้อมกับใบหน้ายุ่งๆ
“เข้ามาทำไม”
“หนู.. หิว และหนูก็ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน”
“โคตรน่ารำคาญ ตามมา” เขามองบนอย่างหงุดหงิดแล้วเดินนำเธอขึ้นบันไดเหล็กสีดำไปยังชั้นสอง
“นี่ห้องนอนพี่เหรอ” เธอหมุนตัวมองไปรอบทิศของบ้าน ห้องเขาเป็นห้องนอนเปิดโล่งแบบไม่มีผนังกั้น เหมือนว่าเขาจะรีโนเวทใหม่ทั้งหลังจนดูน่าอยู่ ด้านในเป็นผนังปูนเปลือยตกแต่งเฟอร์นิเจอร์สีดำทั้งหมดแม้กระทั่งผ้าปูที่นอน ส่วนที่ชั้นล่างจะเป็นโซนรับแขกและห้องครัวคงจะอยู่ทางด้านหลัง
“ถ้าฉันไม่นอนที่นี่แล้วจะให้นอนตรงไหนล่ะ”
“แล้ว ห้องนอนหนูล่ะ ที่อู่น่ะ เป็นแบบนี้มั้ย”
“ชั้นสองของอู่ เป็นห้องเก็บอะไหล่รถ”
“แล้วห้องนอนล่ะ”
“ไม่มี”
“พี่อย่าล้อเล่น”
“พูดจริง อ่ะนี่ คงใส่ได้มั้ง” เขาโยนเสื้อยืดที่ตัวเล็กที่สุดให้เธอและกางเกงบอกเซอร์ลายทาง คนตัวเล็กก็รีบรับเอาไว้ได้ทัน
“หนูไม่นอนกับอะไหล่รถนะ”
“เรื่องมาก ไหนบอกขอแค่ที่ซุกหัวนอนไง”
“หนูเหม็นน้ำมันน่ะ หนูเป็นภูมิแพ้ นอนที่อู่ไม่ได้หรอก ขอนอนบนเตียงนะ แล้วพี่ไปนอนโซฟาได้ป่ะ”
“คิดว่าฉันเป็นสุภาพบุรุษขนาดนั้นเลย” เขาเลิกคิ้วถามอย่างไม่พอใจแล้วหันไปหยิบรีโมทเปิดเครื่องปรับอากาศ แล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไม่สนใจคนเรื่องมากอย่างเธออีก
เอมมาลิลท์ถอนหายใจกับท่าทีแล้งน้ำใจของเขา ก้าวเดินไปนั่งที่โซฟามุมนั่งเล่น ยังไงคืนนี้เธอก็จะนอนห้องนี้แหละ ไม่ไปทนดมกลิ่นน้ำมันเครื่องที่อู่เด็ดขาดเลย
เธอหยิบของในกระเป๋าสะพายออกมากางบนโต๊ะกลางโซฟา ของทั้งหมดเปียกน้ำแต่ก็หมาดแล้ว แต่โทรศัพท์ของเธอนี่สิมันน่าจะพังไปแล้ว แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องมีใครติดต่อเธอได้
ในระหว่างที่คิดถึงเรื่องราวปวดใจจากครอบครัวของเธออยู่นั้น หญิงสาวก็พลันต้องหลุดจากภวังค์ เมื่อเขาเปิดประตูห้องน้ำออกมา
ร่างสูงสวมบ็อกเซอร์กับเสื้อยืดย้วยยาน ที่แขนล่ำๆ มีรอยสักลายทั้งสองข้างโผล่พ้นแขนเสื้อออกมาให้ได้เห็น แต่เขาจะเซอร์ทุกเวลาแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ เสื้อมันย้วยแล้วยังไม่ทิ้งอีก
“ถ้าจะนอนห้องนี้ เธอต้องนอนโซฟาตัวนั้นแหละ หรือจะลงไปนอนโซฟารับแขกข้างล่างก็ได้” เขาอุตส่าห์ใจดีแล้วนะ นั่นเพราะทำเธอตกน้ำเกือบตายหรอกถึงได้ใจดีด้วย ส่วนเรื่องละครชีวิตน้ำเน่าของเธอน่ะเขาไม่ปักใจเชื่อเท่าไหร่หรอก
“ค่ะ หนูนอนที่โซฟาก็ได้ หนูขออาบน้ำนะ พี่หาอะไรให้หนูกินด้วย”
“เฮ้ย.. เธอมาอาศัยนะเว้ย อยากกินไรก็หากินเองเถอะ ฉันจะนอนแล้ว” คนตัวเล็กไม่ฟังเขาเลย เธอเดินเข้าห้องน้ำพร้อมกับเสื้อผ้า แล้วเขาจะไปสนผู้หญิงนิสัยแบบนี้ทำไมกัน ขอพักผ่อนร่างกายจะดีกว่า เจอยัยนี่ทีไรมีแต่เรื่องให้เหนื่อยกายเหนื่อยใจทุกที
“กระทั่งห้องน้ำก็วินเทจแฮะ” เธอมองอ่างอาบน้ำสีขาวสไตล์วินเทจและกระเบื้องสีเขียวเข้มตัดดำในโซนฝักบัว ให้อารมณ์เหมือนได้พักผ่อนในรีสอร์ท แต่ตอนนี้เธอทั้งหิวทั้งเพลียจึงไม่มีอารมณ์จะแช่อ่าง จึงรีบอาบน้ำฝักบัวแล้วแต่งตัวออกมา
พอเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นว่าเขานอนแผ่อยู่บนเตียงและหลับไปแล้ว เป็นเจ้าบ้านยังไงกัน ไม่คิดจะหาหมอนกับผ้าห่มให้เธอบ้างเลยหรือไง ใจดำจริงๆ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้เธอหิว ขอลงไปที่ครัวหาอะไรกินก่อนแล้วกัน
- Writer
