เอมมาลิลท์รู้สึกปวดร้าวที่หัวใจจนน้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมา เขาคือคนที่เธออยากจะฝากชีวิตไว้ด้วยแม้เขาจะไม่เคยยกให้เธอเป็นเมียหรือแฟน แต่เธอก็ยังอดทนรอวันที่เขาจะเปิดใจให้ แต่วันนี้เธอเหมือนจะรู้ตัวเองแล้วว่ายังไงก็เป็นได้แค่น้องสาวเขาเท่านั้นเอง
มนต์เสกเลือกซื้อของกินที่คนตัวเล็กชอบมาฝากเธอหลายอย่าง แต่เชอร์รี่ที่เธอชอบมันดูไม่สดเขาจึงเลือกซื้อองุ่นเคียวโฮมาแทน เพราะเป็นผลไม้ที่เธอเคยบอกว่าชอบกินเหมือนกัน
พอเก็บแดงโซดาเข้าอู่แล้ว เขาก็ถือของพะรุงพะรังเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะกลางโซฟา เห็นคนตัวเล็กทำหน้าบึ้งเขาก็รู้แล้วว่าเธอคงจะโกรธที่เขากลับบ้านช้า
“พี่ซื้อองุ่นมาให้เธอ อยากให้ป้อนป่ะ” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เธอที่บนโซฟา แต่คนตัวเล็กกลับลุกพรวดแล้วเมินหน้าไปอีกทาง
“หนูไม่กิน”
“ก็เธอชอบกินไม่ใช่เหรอ” เขาคิดว่าตัวเองจำได้นะว่าเธอเคยบอกเขาไว้แบบนั้น
“หนูกินข้าวอิ่มแล้ว” เธอตอบแค่นั้นแล้วเดินผล
