ตอนที่7 ได้สามีเป็นของขวัญวันเกิด

1771 Words

“ไม่ต้อง ปล่อยให้เค้าปรับอารมณ์ตัวเองให้ได้ก่อน คุณพาลูกจันทร์ไปอาบน้ำทานข้าวเถอะ” อธิการองศาคิดว่าจะปล่อยให้เอมมาลิลท์ได้อยู่กับตัวเองสักพัก ถ้าลูกสาวสำนึกผิดเมื่อไหร่ ก็คงจะเข้ามาขอโทษปานเดือนเหมือนอย่างทุกครั้งที่ผ่านมา เวลาผ่านไปสองชั่วโมง จนสองทุ่มแล้วเอมมาลิลท์ยังไม่ยอมเข้าบ้านอีก ยุงที่ศาลาทรงไทยที่ติดรั้วหน้าบ้านก็ชุมเสียด้วยสิ “รุ่ง ออกไปตามเอมมาลิลท์ที่ศาลาไป” องศาเริ่มเป็นห่วงลูกสาวขึ้นมาแล้ว เขานั่งลงที่โซฟารับแขก ส่วนปานเดือนกับลูกจันทร์ขึ้นห้องไปพักผ่อนกันแล้ว ครู่หนึ่ง รุ่งก็วิ่งกลับมาด้วยหน้าตาตื่นตระหนก “คุณลิลท์ไม่ได้อยู่ที่ศาลาค่ะ ด..เดี๋ยวรุ่งขึ้นไปดูบนห้องนะคะ” “แต่ฉันยังไม่เห็นลิลท์เดินผ่านขึ้นชั้นสองเลยนะ งั้นรุ่งรีบไปดูเร็ว” ผู้เป็นพ่อเริ่มใจคอไม่ดี นี่เป็นครั้งแรกที่องศาลงไม้ลงมือกับเอมมาลิลท์ และวันนี้ก็เป็นวันเกิดของลูกเสียด้วยสิ ......... สะพานริมแม่น้ำเจ้าพระยา “สงสารแต่แม่ปลาดุก ตาใสอยู่ในฝั่งคงคา~~” ชีวิตเอ็มมาลิลท์ช่างไม่ต่างจากละครจักรๆ วงศ์ๆ ที่เธอเคยดูในช่วงวัยเด็ก พ่อที่เหมือนว่าจะรักเธอแต่ก็ไม่เคยเชื่อคำพูดเธอเลยสักครั้ง ซ้ำร้าย พ่อยังมาตบหน้าเธอในวันเกิดเธออีกด้วยสิ หญิงสาวรู้สึกเจ็บช้ำใจอย่างที่สุด บ้านหลังนั้นน่ะ อันที่จริงก็ไม่ใช่บ้านของเธอมานานแล้ว มันเป็นของครอบครัวลูกจันทร์ต่างหากล่ะ เธอมันเป็นแค่ส่วนเกินหรือกาฝากเท่านั้นแหละ “แม่จ๋า เป่าเค้กกับลิลท์นะ ปีนี้ลิลท์อายุยี่สิบปีแล้ว ลิลท์กำลังจะขึ้นปีสองแล้วนะแม่ ฮึก!.. ถ้าแม่ยังอยู่กับลิลท์ก็คงดี คงจะดีกว่านี้มากๆ เลย ฮึก! ฮือ~” มือบางถือเค้กก้อนเท่าฝ่ามือด้วยอาการสั่นเทา บนหน้าเค้กที่ไม่มีเทียนจุดสักเล่มแต่เธอก็เป่าเทียนในจินตนาการของเธอจนดับไป แล้วจึงหลับตาอธิษฐานกับดวงวิญญาณของแม่ ร้านหมูกระทะริมน้ำเจ้าพระยา “กูเข้าไปตามเอวาแป๊บนึง เดี๋ยวมา” “เออ เดี๋ยวกูเดินเล่นรออยู่แถวนี้แหละ” คูเปอร์ หนึ่งในเพื่อนสนิทของมนต์เสกก้าวลงจากรถแล้วรีบเดินเข้าไปในร้านหมูกระทะ เพื่อไปง้อแฟนที่ชื่อว่า เอวา ซึ่งเธอกำลังประชดเขาด้วยการมานั่งกินหมูกระทะคนเดียวแบบชิลๆ ในชุดที่วาบหวิวสุดๆ แล้วโพสรูปลงไอจี มนต์เสกที่กำลังเท้าเอวยืนมองบรรยากาศของแม่น้ำยามค่ำคืน สายตาก็พลันสะดุดกับตัวอะไรบางอย่างที่มีลักษณะขาวโพลน จนเขาต้องหยุดสายตาจ้องมองดีๆ ว่านั่นมันคนหรือผี “ยัยนั่นนี่หว่า มายืนร้องไห้ทำไมวะ” เขาก้าวไปตามทางอย่างเงียบๆ ในใจนึกอยากรู้ว่ายัยหลอดไฟมายืนร้องไห้ตรงริมน้ำคนเดียวในเวลาสามทุ่มทำไมกัน หรือเธอจะทะเลาะกับแฟนแล้วคิดจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ปัญญาอ่อนฉิบ!! แม่จ๋า ลิลท์ขอให้ชีวิตของลิลท์ต่อจากนี้ได้พบเจอแต่เรื่องดีๆ คนดีๆ แม่พาคนนั้นมาพบลิลท์ด้วยนะแม่ เอมมาลิลท์ยืนหลับตาสะอื้นไห้ ในมือยังคงถือเค้กไว้อยู่ กะว่าอธิษฐานเสร็จแล้วก็จะโยนให้ปลากิน ขณะเดียวกัน รองเท้าผ้าใบแบรนด์เนมของใครบางคนก็กำลังขยับย่องเข้ามาอย่างเงียบๆ เขากะว่าจะแกล้งคำรามให้เธอตกใจจนร้องกรี๊ด แต่บังเอิญว่าดันพลาดลื่นตะใคร่น้ำที่พื้นปูนซีเมนต์เข้าเสียก่อน พลั่ก! ตุ้บ! โคร้มมมม!!... “ว้าย!!” เอ็มมาลิลท์รู้สึกเหมือนมีคนมาถีบเธอให้ร่วงตกน้ำ ร่างบอบบางที่ว่ายน้ำไม่เป็นรีบกวักมือตะกุยน้ำอย่างสุดชีวิต “อูย... แม่งเอ๊ย!!!” มนต์เสกที่ลื่นล้มหงายหลังรีบยันตัวนั่งแล้วมองหาคนที่เขาพึ่งจะพลาดถีบเธอร่วงน้ำไป “ช.. ช่วยด้วย” “เฮ้ย!!.. ว่ายขึ้นมาเร็วดิ๊” ชายหนุ่มตะโกนบอก เขาเองก็ปวดก้นปวดเอวจนขยับตัวลำบาก และก็เข้าใจเอาเองว่าเธอคงว่ายน้ำเป็นจึงไม่คิดกระโดดลงไปช่วย ก็ไม่อยากทำตัวเหมือนพระเอกในละครไง แสนดีแบบนั้นมันไม่ใช่ไอ้เสกแล้วครับ “พี่! พี่ถีบเมียพี่ตกน้ำทำไมอ่ะ ลงไปช่วยเค้าสิ” เด็กตกปลาที่นั่งเฝ้าเบ็ดในมุมมืดมุมหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วรีบตะโกนบอก ตัวเด็กชายเองก็ว่ายน้ำไม่เป็นไม่งั้นคงโดดน้ำลงไปช่วยแล้ว “อ..อะไรวะ กูไม่ได้ถีบเว้ย” สายตาคมแข็งกร้าวขึ้นแล้วเหลียวมองไปตามต้นเสียง นี่ถ้าไม่เจ็บก้นคงได้เดินไปถีบเด็กตกน้ำให้สมกับความปากเสียของมันแล้ว “ผมเห็นพี่ถีบเค้าร่วงน้ำ ผมจะไปแจ้งความว่าพี่พยายามฆ่าเมียพี่!” เด็กชายตะโกนกลับมาอีก “เฮ้ย!! ไอ้เด็กบ้านี่ กูบอกว่ากูไม่ได้ถีบ” ไอ้เด็กบ้านี่แม่งวอนตีนจริงเว้ย “ม..เมียพี่ เค้าจมน้ำไปแล้ว รีบลงไปช่วยสิพี่” เห็นท่าไม่ดี เด็กตกปลาก็รีบวิ่งเข้ามาที่จุดเกิดเหตุ ถ้าพี่หน้าหล่อนี่ไม่กระโดดลงน้ำไปช่วยเมียตัวเอง พลเมืองดีคนนี้ก็จะได้ตะโกนเรียกคนละแวกนี้ให้มาช่วย “เอ้า! ว่ายน้ำไม่เป็นเหรอวะ โถ่เว้ย..” เห็นผืนน้ำที่นิ่งสงบ ร่างสูงจึงไม่คิดนาน รีบถอดรองเท้าแล้วพุ่งตัวลงน้ำเพื่อลงไปช่วยเธอขึ้นมา ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีเขาก็แบกร่างบางขึ้นมาวางบนพื้นปูนซีเมนต์อันเปียกแฉะ โดยมีสายตาห่วงใยของเด็กชายเฝ้ามองอยู่ใกล้ๆ “เย้!! เมียพี่ยังไม่ตายใช่มั้ยครับ” “เออมั้ง// เธอ! เธอ!!” เขาตอบเด็กตกปลาก่อนจะใช้ฝ่ามือใหญ่ตบหน้าเธอเบาๆ เรียกให้ฟื้นขึ้นมา “ผมโทรเรียกกู้ภัยนะพี่ หรือจะโทรแจ้งความดี” “ไอ้เด็กเปรต ถ้ามึงแจ้งความกูจะฆ่ามึงตอนนี้แหละ ไปโทรเรียกรถกู้ภัยดิวะ” “พี่ก็เอาโทรศัพท์มาดิครับ” มือใหญ่ล้วงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ก็พบเพียงแค่เงินไม่กี่ใบอยู่ในนั้น เขาก็พึ่งนึกออกว่าลืมโทรศัพท์ไว้ในรถ แต่ถึงจะมีโทรศัพท์อยู่กับตัว มันก็คงเปียกน้ำจนใช้ไม่ได้อยู่ดี “ไม่มีว่ะ ไปเอาของเอ็งโทรเลย ไปดิ เร็ว!” “ครับๆ” เด็กชายรีบวิ่งแจ้นกลับไปยังมุมมืดที่ปักเบ็ดตกปลาเอาไว้ แล้วรีบค้นเอาโทรศัพท์ในกระเป๋าเป้มากดโทรออก มนต์เสกก็ไม่รอช้า เขารีบปฐมพบาบาลทำ CPRให้เธอในทันที “กดหน้าอก กี่ครั้งวะ?” เขาก็จำไม่ได้แล้วด้วย งั้นก็ทำมั่วๆ ไปก่อนสลับกับเป่าปาก จนกว่าเธอจะฟื้น เขาจำวิธีการได้เท่านี้ ก็เริ่มเลยแล้วกัน ดีกว่าปล่อยให้เธอตายไปต่อหน้าต่อตาล่ะวะ ฝ่ามือใหญ่ประสานกันแล้วกดลงที่กลางอกอันอวบอึ๋มไปหลายครั้ง แล้วก็บีบจมูกเล็กๆ เป่าลมเข้าปากเธอ เขาทำสลับกันอยู่อย่างนั้นจนเธอสำลักน้ำออกมา แค่ก!! แค่ก!! “ฟื้นแล้ว” มนต์เสกตาลุกวาว รู้สึกโล่งใจและดีใจอย่างที่สุด เพราะถึงจะไม่ชอบหน้าเธอนักแต่ก็ไม่ได้เกลียดเธอจนอยากให้ตายเสียหน่อย และเขาก็ไม่ได้ตั้งใจถีบเธอตกน้ำด้วย “แม่.. แม่จ๋า” ผู้รอดชีวิตรีบจับฝ่ามือใหญ่ที่ลูบหน้าลูบผมเธออยู่นั้นมาแนบเข้ากับใบหน้า เพราะคิดว่าดวงวิณญาณของแม่คงมาช่วยเธอไว้ “ตัวเล็ก.. เป็นไงบ้าง” เขาเรียกเธอว่าตัวเล็ก ก็ตอนนี้ร่างที่เปียกปอนของเธอมันทำให้ชุดกระโปรงยาวสีขาวของเธอแนบเนื้อไปหมด ตัวเธอเล็กนิดเดียวจริงๆ แต่หน้าอกหน้าใจก็ไม่ได้จะเล็กตาม เสียงผู้ชาย??? "คุณ.. ช่วยหนูไว้เหรอ” เธอรีบปล่อยมืออีกฝ่ายแล้วลืมตามองเขาอย่างเลือนรางเพราะตอนนี้ดวงตาคู่สวยนั้นยังพร่ามัวอยู่ “เออดิ เธอคงหน้ามืดตกน้ำ ฉันก็เลยกระโดดน้ำลงไปช่วยไง” ใครจะโง่พูดความจริง เพราะยัยนี่คงไม่เชื่อหรอกว่าเขาลื่นล้มจนถีบเธอเข้าเต็มๆ “พี่... พี่หน้าคุ้นๆ นะ” เสียงก็คุ้นหูมากๆ เลยด้วย เอมมาลิลท์กะพริบตาถี่ๆ ไล่น้ำในตาออกไปแล้วมองเขาอีกครั้งก็ถึงกับตาเบิกโพลง เป็นไอ้พี่หน้าโหดได้ไงที่มาช่วยชีวิตเธอไว้ มันจะเป็นไปได้ไง! เธอขอพรจากแม่ว่าให้เจอคนดีๆ แต่นี่มันซาตานก็ไม่ปาน แต่เอาเถอะ ยังไงเขาก็คือคนที่ช่วยเธอ “พี่หน้าโหด..” ร่างบางค่อยๆ ยันตัวลุกนั่ง กวาดสายตามองรอบๆ ในตอนนี้มีเพียงเธอกับเขาสองคนอยู่ที่ริมน้ำ “เออ ฉันเอง” “พี่ช่วยหนูไว้เหรอ ขอบคุณนะ แล้วใคร? ใครถีบหนูตกน้ำ พี่เห็นมันมั้ย” ไอ้คนที่ถีบเธอตกน้ำคงวิ่งหนีไปแล้วสินะ จิตใจมันทำด้วยอะไรทำไมทำกับผู้หญิงน่ารักอย่างเธอได้ลง “ม.. ไม่รู้ดิ ฉันได้ยินเสียงเธอร้องให้ช่วย ก็เลยรีบวิ่งมาดู” ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบแก้มตัวเองพลางหลบสายตาสงสัยของยัยตัวเล็ก “พี่! พี่ครับ! เดี๋ยวรถกู้ภัยคง.. เฮ้ย! พี่สาว ฟื้นแล้วเหรอ” เด็กตกปลาวิ่งกลับมาที่เดิม ดวงตาพลันเป็นประกายขึ้นอย่างดีอกดีใจเมื่อเห็นว่าพี่คนสวยนั้นฟื้นขึ้นมาแล้ว “น้องเห็นเหรอว่าพี่ตกน้ำ” เอมมาลิลท์เงยหน้ามองเด็กชายที่ยืนยิ้มให้เธออยู่ “ครับ ก็ผัวพี่เค้าถีบพี่ตกน้ำ ผมก็เลยรีบไปโทรแจ้งกู้ภัยให้ไง” เด็กน้อยพูดหวังเอาหน้าเพราะว่าอยากจะเป็นฮีโร่ของพี่คนสวย โดยลืมมองไอ้พี่ตัวโตที่กำลังถลึงตามองมาอย่างจะเอาเรื่อง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more