“จับนิดจับหน่อย ทำหวงตัว หรือเงินฉันมันไม่ถึง ไม่เหมือนไอ้เสี่ยไฮโซนั่นใช่ป่ะ”
“พี่พูดเรื่องอะไร หนูไม่เข้าใจ” เอมมาลิลท์มองแววตากรุ่นโกรธของเขา เธอไม่เข้าใจที่เขาพูดเลยสักคำ
“อย่ามาทำหน้าใสซื่อแกล้งโง่ว่ะ เพราะว่าฉันไม่ใช้หนี้ยี่สิบล้านให้เธอ เธอก็เลยสวมเขาให้ฉันใช่มั้ย” ร่างสูงเดินต้อนเธอเข้าไปจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับมุมห้องแคบๆ
“พี่.. พี่เสก เราไปคุยกันข้างนอกเถอะนะ หนูกลัวที่แคบ” เธอไม่ชอบอยู่ในที่แคบ สงสัยว่าเขาคงจะลืมไปแล้วหรืออาจจะไม่เคยสนใจเลยก็ได้
“อย่ามาแสดง คิดว่าฉันจะโง่ให้เธอหลอกสวมเขาได้อีกเหรอ ” เขากระชับกอดร่างเล็ก ยกตัวเธอไปวางบนโต๊ะหนังสือเก่าๆ ในห้องนั้น
“พี่เสก อย่านะ พี่จะทำบ้าอะไร ปล่อย! หนูไม่เคยสวมเขาให้พี่!” เอมมาลิลท์รีบใช้ฝ่ามือดันตัวเขาไว้ไม่ให้เข้าใกล้ แม้จะเคยทำเรื่องอย่างว่ากับเขามาแล้ว แต่ในตอนนี้เธอกับเขาไม่ได้คบกัน มันก็เป็นธรรมดาที่เธอจะต้องสงวนตัว
