"Naber Ahmet? Nasılsın?"
Adımlarım yine bıçak gibi kesilmişti. Ahmet mı dedi o?
Ahmet ne zamandan beri oradaydı?
Ve en önemlisi, ne yapıyordu bahçe duvarımızın orada?
Birden bahçe kapısı tekrar çalınınca irkilerek arkamı döndüm ve Ahmet yada o tuhaf çocuğun olmaması için dualar etmeye başladım.
"Kimooo?"
"Ceylan benim Ela. Ağaç oldum. Açsana şu kapıyı."
Oh Elaymış! Öyle bir rahatlama geldiki vücuduma, daha fazla basamaklarda dikilmeyip kapıyı açmaya gittim.
"Aşık mısın anlamadım ki? Niye açmıyon kapıyı?"
"Abartma Ela. Altı üstü birkaç dakika bekledin."
"Ben sabırsız bir insanım biliyorsun."
"Biliyorum biliyorum. Gitmeden önce sana güzelce sabretmeyi öğreteceğim Allah izin verirse."
"Aff Ceylan ya! Bir araya geldiğimizde bir kerede gitmekten bahsetme ya!"
Elaya çay koymak için
