Güldüm. Sadece güldüm...
"Anne şaka mı yapıyorsun ya Allah aşkına?"
"Ne şakası asalak kızım? Bu yaştan sonra Çok ciddiyim. Sana görücü var."
"Bana?"diye kendimi gösterdim. "Bana olduğuna emin misin? Seyhana olmasın?"
Annem sıkıntıyla bir nefes verdi.
"Ay evet dedim ya kızım! Neyin sorgusunu yapıyorsun daha sen? Sana görücü gelemez mi yani?"
"Hayır. Yani... Bilmiyorum. Nasıl ya? Kimmiş peki?"
"Görüşmeyi kabul ediyor musun yani?"diye gözleri parladı annemin. Demek ki bu damat adayı sevdiği bir çocuk olmalıydı. Acaba Adem mi? Sonuçta aralarından su sızmıyor maşaAllah. Geçen gün buna kendi gözlerimle şahit oldum fakat Adem ile tanışalı daha ne kadar oldu ki gelip talip olsun bana? İlk görüşte aşık olmadı ya! O değilse o zaman kim?
"Ceylan'ım?"
Düşünmeyi kesip anneme döndüm.
"Anne açı
