Derin düşünceler boğuşuyorum resmen. İşime bile odaklanamıyorum. Hepsi o yakışıklı züppe yüzünden. Karşıma her çıktığında aklımı karıştırıp sonra da yok oluyor. Hayır yani onunla karşılaşmam için illa bir felaket mi olması gerekiyor? Neden normal insanlarla gibi telefonda konuşup, bir yerlerde buluşmuyoruz?
"Karadeniz de gemilerin vardı da onlar mı battı? Yine kara, kara ne düşünüyorsun?"
"Ah bir bilsen neler düşünüyorum? Ama sorma söylemeyeceğim tabiki de" diyerek Zeynep'i sinir etmek istercesine konuştum. Çünkü çok meraklı öğrenmeden rahat edemez.
"Sormama gerek yok canım. Pars'ı düşünüyorsun eminim. Hatta neden aramıyor, sormuyor diye kendi, kendini yiyorsun değil mi? İstersen sana biraz akıl veririm." deyince hemen sandalyeyi Zeynep'e yaklaştırdım. İsmimin hakkının vererek şirin, ş
