Chronicles Of HIRAWEI: The Owl Phases

Chapter 2

Chapter 2: Sealed

"Andito na ako." sabi ko habang papasok sa sala ng aming bahay.

Simple lng naman ang bahay namin, classic-modern style.

Pagpasok mo nang bahay bubungad saiyo ang hagdan namin paitaas na nahahati sa magkabilang pasilyo. Makikita mo din ang chandelier sa gitna ng aming bahay, sa kaliwa kung saan ang aming sala at sa kanan naman ang papasok sa dining area, kusina at ang dulo ng kusina ay ang quarters ng aming mga katulong.

Kumpleto din ang gamit nila dun pagpasok mo ng pinto nila bubungad saiyo ang sakto lng na sala na sapat para sa kanila at may lamesa para sa hapag kainan at limang kwarto sa loob.

Bago ka makapasok sa dining area na malapit sa gilid ng hagdan ay nandon ang engrandeng piano namin na pinagdaanan na ng panahon pero wala ni isang bakas ng kalumaan makikita nito.

Sa taas ay nandon ang apat na magkakatapat na mga kwarto. Ang pinakahuling dulo sa bandang kanan nang hagdan kung saan ang hallway papunta sa veranda ng aming bakuran ay ang kwarto ko. Sa tapat kong kwarto ay yung study room namin na pinasadya nang aking lolo na pagtapatin ito sa aking kwarto sapagkat kahiligan ko ang pagbabasa ng libro. Di ko yata 'raw padaanin ang araw na walang hawak ng libro. I prefer books cause that what makes me feel at ease while staying at cruel reality.

Sa bandang dulo naman ay ang kwarto ng aking lolo at lola at ang tapat nun ay ang walang laman na kwarto ng guestroom.

"Andito ka na pala apo." nagmano ako at umupo sa sofa kaharap niya.

"Saan pala si lola, lo?" tanong ko kay Lolo.

"Andun sa kusina, naghahanda ng hapunan natin." sagot niya habang umiinom ng kape na nakahanda sa lamesita.

Lolo Fred is 77 years young– yes young. Hindi niya gustong tawagin syang matanda sapagkat ito'y napakalusog at maliksi pa daw. While Lola Lorna naman is 74.

"Ahh, bakit po napatawag kayo?" lolo was about to speak... pero bumuntong hininga pa muna sya.

"Sasamahan mo ako sa isang lugar. Di pwede ang lola mo atsaka may edad na yun ayokong mapagod yun."

Hayss si lolo talaga! Kala ko na kung ano eh. Pinakaba pa ako dito. "Syempre naman po! Kung para sayo eh." natatawa ko nalang na sagot.

"We already packed your things para di ka na mahirapan magligpit at agaran tong lakad natin kaya di ko na napa alam sayo." sabi ni lolo.

Huh? At saan naman kami pupunta at kailangan may mga damit pang dala? "Teka lng po... magtatagal po ba tayo dun? at para saan namang yang pupuntahan natin?"

"Malalaman mo rin." tipid niyang sagot.

Naka kunot noo'ng tinignan ko sya. Madami akong gustong itanong pero syempre baka matalakan na naman ako nyan baka magalit kaya mas mabuting manahimik nalang ako at sumunod.

                                                                                ••••

Maya maya lang ay nagpa-alam na kami kay lola. She said some things na hindi ko na din naintindihan kasi nga sa na bad mood ako.

Paano ba naman kasi pinabitin pa nila ako at di sinabi ang dahilan saka ko na malalaman na andyan na, nangyari na.

Napabuntong hininga ako nang ilang ulit bago nakapag mano kay lola at sumakay na sa naka abang na kotse sa gate.

Pina-una muna ako ni lolo kasi may sasabihin muna daw sya kay lola saglit bago kami umalis.

Habang naghihintay ako sa kotse ay nagbasa nalang ako ng librong dinala ko.

Mga 15 minutes din ang tinagal ni lolo at sumakay sa front seat.

Naiwan akong nagtataka sa backseat kung saan patungo ang byahe namin. Tinahak namin ang daan papunta sa city ng Cagayan de Oro medyo may traffic dahil rush hour na din kaya panigurado na kung saan kami pupunta ay magagabihan na kami. Pinasadahan ko nalang ang tingin ko sa bintana ng kotse at tinanaw ang makulimlim na mga ulap.

Mukhang malapit na umulan ah.

Sabi ko saking sarili tsaka napabuntong hininga pero agad naman napako ang interes ko nang may nakasabay na itim na kotse sa gilid.

Panay ang busina sa likurang mga sasakyan kasi hindi ito umaabante at panay ang tapat sa aming kotse.

What the hell? Whatever he or she maybe is. That's stupidity.

At bakit hindi pa umabante ito na kay lawak ng daan para mag overtake sya.

Are you DUMB?

Sabi ko saking sarili habang nagkasalabong ang kilay at tinignan ang kotse na nasa gilid ng amin.

Pilit kong ina-aninag ang taong nag dri-drive doon pero nabigo ako dahil tinted ang salamin ng kotse.

Pilit naman na mag overtake ang driver namin pero sinusundan padin kami ng kotse at tinatapat ang bilis ng pagtakbo ng aming sasakyan.

"Don Señor, di po ako maka abante ng mabilisan dahil may itim na sasakyan sa gilid natin at pinapantayan ang daloy ng ating kotse. Natatakot akong baka magkabangga-an."

Sabi ng aming pangunahing driver na si Mang Simon. Nasa 38 na anyos na din to at ang asawa niya ang head maid namin na naninilbihan din ang kanilang pamilya sa aming bahay. May isang anak sila na lalaki na magkasing edad ko rin at ang lola at lolo ko ang sagot sa kanyang pag-aaral. Tinuturing naming pamilya sila at hindi naninilbihan dahil sa oras ng kailangan ay ang isa't isa ang naroon upang magtulungan.

Bumusina si Mang Simon sa kabilang sasakyan at naririndi na din ako sa mga sasakyanan sa likuran na naghuhumiyaw sa pagmamadali sakanilang panooron na binoblock nitong katabi naming kotse ang daan.

Kunot noong lumingon si Lolo sa gawi ko at papunta sa gilid ng katapat na sasakyan at tumingin muli sa daang nasa harapan. Nagsalubong na din ang ang kilay ko at nagtataka sa kilos ng paningin ng aking lolo sakin. Dinig ko ang tunog na buntong hininga niya at nagsalita.

"Mga kabataan talaga tsk." na deretso ang tingin sa daan at napa iling na lng at umayos ng upo.

Napamaang ako sa kaniyang sinabi at natigilan ng bumisina ang sasakyan na sinusundan kami. Nilingon ko ang gawi nun at laking gulat ko na nakababa na pala ang salamin sa itim na sasakyan at ngumising nakatingin sakin ang nagmamaneho.

Teka lang ha... tinted tong salamin ng sasakyan namin. TINTED freaks! How was I so sure that he's looking at my direction.

At bago pa man ako maghumiyaw na sigiwan siya ay pinaharurot na niya ang sasakyan niya na itim na range rover at nag overtake na.

Naiwan akong nakatingin sa daan at nasapo ko ang aking dibdib. Pilit ko pinakalma ang aking sarili sa di maintindihang dahilan.

I didn't expect na lalaki ang nagmamaneho nun... well, unfortunately it's obvious. He's good looking as I can remember. I can't figure out if he's at the same age as mine but by looking by– I guess he's a year older.

"W-What the heck?" asik ko na napakalma na ang sarili at napatingin sa gawi ng lolo na palihim na tumatawa.

Kunot na kunot na ang aking noo at magkasalubong na kilay sa pangyayari.

I can't believe this! nasira na ang mood ko sa pag e-emo ng dahil sa mokong nayon! Nangtritrip yata yun eh!

Dahil sa inis at magmugmok ay nakatulugan ko nalang ang buong byahe at pinagsawalang bahala ang nagyari.

Na alimpungatan nalang ako ng maramdaman na huminto na ang sasakyanan.

Kinusot ko ang aking mga mata at umayos ng upo. Napahawak ako sa leeg ko ng maramdaman ang sakit ng dulot sa pamamanhid. Tinignan ko ang aking relos at natigilan na mahigit 30 minutes na pala kami sa byahe.

"Apo." dumungaw si lolo sa bintana sapagkat naka baba na sila "Pupunta na muna kami ni Simon sa munisipyo kasi ipinitawag kami ng Mayor sa Dakbayan. May halagang pagpupulong at di rin kami magtatagal dun."

Tumango lng ako at nagpatuloy sya sa pagsalita.

"Just stay here cause I know that you'll get bored easily. Ika nga nang sabi mo 'pag usapang pangmatanda lng'." he chuckled.

"If you wanted to go around just go but be back anytime when I call you okay?"

He caressed my head then I nod.

"I understand. I need that time for myself somehow"

I get up from being seated and head out and lock the car doors. I just stare at their backs when they cross the street to the municipality of Cagayan de Oro which is in front of us.

Nilibot ko ang aking paningin kung saan kami nag park. Just infront of the municipality. Nasa likod ko yung public tennis court then on the left where the Duaw Park is, and if you walk to the right makikita mo na ang St. Augustine Cathedral church at ang malaking parke ng Cagayan de Oro ang Gaston Park. Na ang gitna ay ang malaking fountain na umiilaw dahil madilim na rin. Tumitingad ang ganda ng parte na ito ng syudad dahil sa mga naggagandahang mga ilaw na makikita mo kahit saan.

Panay ang libot ko ngunit natigilan ako nang makita ang familiar na kotseng itim na nakapark dalawang sasakyan bago sa amin.

Inaalala ko kung saan ko to nakita.

Lilisanin ko na sana ito at isawalang bahala pero may umudyok sakin na lumapit at tignan yun.

"Teka..."

Pinagkrus ko ang aking kamay at nang maalala ay tila ba bumalik lahat nang inis ko na mapagtanto na ang may ari nitong kotse ay yung lalaki na sumusunod samin kanina.

"He really dares to try me huh?" asik ko at bored na tinignan ang kotse.

Nilibot ko muna ang aking paningin baka mapagkamalan akong carnapper mahirap na.

"Sa dami-daming lugar at dito pa talaga?" ngisi ko na tinitignan ang kotse. "Baka." [Idiot]

Tatalikod na sana ako ng may mabangga ako saking harapan.

Kingina. "Tsk!"

Nasubsob ako sa dibdib na kung sino mang humaharang sa dinaanan ko.

Dahan dahan akong umangat ng tingin sa nabangga ko at natigilan na napatitig sa kaniya at hindi nakapagsalita.

Naramdaman ko ka agad ang pag init ng pisngi ko sa di malamang dahilan. Una dahil sa nahihiya ako baka narinig nya yung mga salitang binubulong ko ikalawa dahil naiinis ako sa pesteng mokong na 'to

Malakas sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko ngayon para akong mabibingi dahil pati paghinga ko ay nadidinig ko.

Para bang huminto lahat ng nasa paligid ko at nakatuon lamang ang kanyang paningin sa akin.

But why am I acting like this? I should be the one who's though here.

"Have we met?" malamig niyang sabi na walang ka emosyon-emosyon habang nakatitig sakin.

Nagpintig ang aking tenga at pigil na pigil sa pagtitimpi sa di inasahang pagsalita niya.

At talaga namang nasabi mo pa yan? Loko ah!

Tinignan ko sya mula paa hanggang ulo. Nakasandal sya sa likuran ng kotseng katabi niya at nakakrus ang mga braso habang deretsong nakatingin sakin.

Matangkad sya ng dalawang inch sakin. Mga hanggang balikat niya ang tindig ko. Mala porselana ang kutis at sa tingin ng kanyang pananamit mukhang mayaman... leather jacket, plain white shirt, black ripped jeans with matching converse shoes.

Tss. At talagang terno pa kami. Irony isn't it? Anong meron at naka all black to?

Bumalik ang tingin ko sakanyang mata na hindi umaalis sa pareho naming pwesto kanina.

Nilabanan ko ang kanyang nakakapasong tingin at tinignan din sya ng walang emosyon. Ayoko sa lahat na nakikita ang kahinaan ko.

I must admit it. He's damn fine! You're looking for a dream guy? Well that's what type he is.

Well not me. Definitely not my type.

Matangos ang ilong, medyo singkit na mapupungay na mata where when you try to look at it as if he's keeping you hypnotize by just looking. I stopped when I look at his lips. The seductive type of lips.

DAMN! WHAT AM I DOING? HE'S MY FREAKING ENEMY FOR PETE'S SAKE!

Bumalik ulit ang mata ko sa mata niya pero natigilan ulit ako na nagbago ang kanyang malamig na ekspresyon at tumuwid ng tayo at nagsalita.

"Damn! Stop what you were doing! You making me tempted."

Napatitig na naguguluhan at ika ilang lunok ang aking nagawa, napakurap na nag pipigil ng hininga.

I feel suffocated! What this damn guy affecting me this much?!

Napa atras ako ng pa atras hanggang sa naka sandal na ako sakanyang kotse.

Wala bang isip ang gago nato na may mga makakita samin at pag isipan kami ng masama?

I can actually beat this damn guy! But I'm so feeble to do it. I can push him away and kick him but why am I feeling this weird things on me and can't bring my senses back! This is not even new interaction on me.

THE HECK? He's making me halted to stop my actions against him. I feel so weak. But I'm not showing him any mercy. Nilabanan ko muli ang kanyang titig.

Tuluyang na syang nakalapit sakin at kinulong niya ako sakanyang bisig sa kotse niya at halos iisa na ang aming hininga, kung gagawa pa ako ng anumang kilos ay pwede ko na syang mahalikan.

Nagkadikit na ang aming ilong. Na aamoy ko ang kanyang mabango na pabango at hininga at deretso pa din syang nakatingin sa aking mga mata. Ngumisi sya at pahina nang pahina ang boses na sinabi niya.

"Finally I can get this close... I-I mis–" naputol ang kanyang sinabi at bumaba ang kanyang tingin sa aking mga labi at pinaglapat niya ang kanyang labi. I can see his adam's apple going up and down for a moment.

He's he nervous? s**t!

"You're making me worst..." Nanindig ang aking mga balahibo at gulat kong tingin sakanyang mga sinabi at bago pa man ako makasalita... 

ay hinalikan na niya ang aking labi.

Kumalbog ng mabilisan ang aking dibdib. Pigil na pigil na ang aking hininga. Tagaktak nang mabilisan ang pawis ko na para bang rumaragasang tubig. Napatitig lang ako sakaniya at walang reaksyon sa kanyang ginawa.

Why am I feeling this way?!

The kiss stopped at 10 seconds and he look straightly into my eyes with sadness on his. He then let go of locking me on his arms and said...

"Now it's sealed. You're mine."

Tinabi niya ako sa katabing kotse ng dahan-dahan at tumalikod na sumakay sakanyang kotse. Pinasadahan niya muna ako ng tingin at ngumisi. Bumusina na sya at pinaharurot ang pagtakbo sa kotse.

Naiwan akong nakamaang nakatitig sa kawalan. Damn I'm freaking speechless! I don't know what to feel to be harassed or what but the feeling I'm feeling now is heck confused.

Ayaw ng isip ko pero yung puso ko ang nagsasabi na ginusto ko rin yun. What the actual freaking hell?

Oh God! He stole my first freaking kiss!