Yavaş yavaş adımlarla nereye doğru gittiğimi bilmeden bana ne yapacaklarını bilmeden bir bilinmezliğe doğru gidiyordum.
Babam olacak Berdan ağa yüzünden hayatımın her bir günü cehenem gibiydi Birkaç gündür daha kötüydü benim kaybedecek birşeyim kalmamıştı
Namusumdu onu da kaybetmiştim artık ne olursa olsun diyordum öyle bıkmış öyle yorulmuştum..
Askerler boş bir nezarettin önünde durdular kapıyı açıp beni içeri atar gibi ittiler beni iterken yarılı elim demir parmaklıklara değmişti can havliyle aaahhhgg diye bağırdım sanki nefesim kesilmiş gibi oldu parmaklarım şişip mosmor olmuştu.
Yavaşça kucağıma çekip sol elimle destek verdim
Geçip oturduğumda karşı nezarette beni bakışları ile öldürmek ister gibi bakan Ravend ağayı görünce yerimde korkudan sanki sıçradım geçip bir köşede otu
