(Em çı bıkın bexteme reşe)
(ne yapalım bahtımız kara )
Dilzardan ….
Bedenimde ki yorgunluk vücudumda ki yaralardan değil ruhumun artık
Savaşmaktan ölmesiydi ..
Yaşadıklarımı düşünsem kafayı yerdim..
Bir şey bitmeden yeni bir şey çıkıyordu
Gözlerimin içine baka baka bana taş atan adamı
Merak etmem benim salaklığımdı her halde
Arabanın aynasında bana bakıp “nasılsın iyisin değil mi “diyen adam sanki karşımda Rawend ağanın kendisi gibi duruyordu
Rodi abisine göre daha zarif daha kısaydı
Kısa dediğim 1.85 in üzerinde çünkü o çok uzundu
Rodi ağrıyan yaralarımdan dolayı arabayı yavaş yavaş sürüyordu ..
“İyiyim sağol “dedim camdan dışarıyı izlemeye başladım masmavi gökyüzünde özgürce uçan Kuşlara baktım benim onlar gibi özgür olmayı istemeye umut etme hakkım bile yoktu
Sanki
