Babaları ölünce büyürmüş kadınlar.Ardında ki büyük dağ yıkılınca yaslanacak yer bulamazmışsın ve sadece bir günde büyümek zorunda kalırmışsım.
Ben bu duyguları bilmiyordum.Çünkü ben annemin katiline sırtımı yaslayacak kadar bilinçsiz olmamıştım hiç bir zaman. Aile olmayı becerememiş birine, bize aile sıcaklığı vermemiş bir adama karşı,bende nefretten başka bir şey hissetmiyordum.
Ölse bir şey hisseder miydim?
Hayır.
"Ee, babana sarılmayacak mısın canım kızım?Ah doğru ellerin bağlıydı ama demi. "
Söylediği kelimeler karşısında, yüzüne sanki ekşi yemişim gibi baktım.
Şimdi böyle karşımda durmuş ve altları morarmış ve sarkmış göz torbalarının üzerinde ki nefret dolu bir ifadeyle bakınca öleceğine üzülmeyeceğime çok daha emin olmuştum.
Saramış dişleriyle bana attığı alaycı gülüşü kah
