Mutluluk çok güzel bir kavramdı. Çok güzel bir histi. Her zaman mutlu olmak varken insanların arasında her daim bir rekabet oluyordu. Rekabet olunca da mutlu olunmuyordu haliyle. Nasıl olsundu ki? Herkes elindekiyle yetinseydi en başta olmak üzere dünya güllük gülistanlık bir yer olurdu, savaşlar olmaz, açlıktan ölen, eğitimsiz kültürsüz ya da eğitimli olup kültürsüz olan insanlar olmazdı.
Dostlarım mutlu olacaklardı benim aksime ama onlar mutlu olduğundan dolayı bende bu duyguyu bütün vücudumda yaşayabilirdim. Uğur panik içinde lacivert üniformasını giymiş oradan oraya dolanırken hafiften dalgalanmış saçlarımı enseme topuz yapmakla meşguldüm. Uğur gözden kaybolduğunda rahat bir nefes alıp aynanın karşısına geçip gözlerime kalem sürdüm. Dayanamayıp rimeli de sürdüğümde kaşlarımı çattım.
